
Iris and the Giant to karciany roguelike, będący niejako grą logiczną o wyjątkowo spójnej i generalnie świetnie przedstawionej wizji artystycznej. To głęboka opowieść o wewnętrznej walce, której powody odkrywamy wraz z toczącą się rozgrywką dobierając się do Wspomnień. Gra potrafi wywołać emocje, ale ostatecznie jest pokrzepiająca, świadoma i spójna w tym wszystkim, od początku do końca. Pojedyncza pętla ( zakładając dojście do ostatniej, 21. platformy ) powinna trwać niecałe 2 godz.
Gra wyróżnia się dużą różnorodnością, zarówno w kombinacjach wizualnych i umiejętnościowych przeciwników, platform ( ilości rzędów/wielkości platformy ) i anturażu, kart ( w tym karty specjalne - kradzież! ) i ich ewolucji oraz chociażby pasywnych umiejętności. Są też ( po zakończeniu pętli ) bonusy na start ( w tym "Przyjaciele" ) modyfikujące co nieco. W tym zatrzęsieniu różnych elementów całość jest odpowiednio zrównoważona, co potrafią przeciwnicy, jesteśmy w stanie wykorzystać i My - gra jest uczciwa!
Każda pętla, to przemieszczanie się od platformy ( zawsze walka z wrogami, czasem specjalne/stałe "przeszkody" ) aż do wyczerpania "Siły woli" ( tutejsze HP ) lub kart. Karty najczęściej zdobywamy zbierając kryształy, pokonując wrogów, otwierając skrzynie ale też kradnąc (najmocniejsze!). Na polach bitew poza przeciwnikami są poukrywane wyzwania ( Path of the Mind - takie rebusy wyrywające z toku wspinaczki ), skarbce ale i alternatywne ścieżki :)
W zasadzie trudno tu znaleźć coś negatywnego. Głównym problemem z jakim się mierzyłem była przejrzystość platformy. Rozstawienie ( przy znacznej różnicy wielkości ) przeciwników czasem zasłania sporą część oddziałów przez co czasem trudno rozpoznać istotne zagrożenie. Inny, to ukrywanie Wspomnień. Mimo przejścia gry, osiągnąłem jedynie 50% poznania treści uzupełniającej, ale ostatecznie cały wydźwięk też nie wymaga tych Wspomnień do zrozumienia intencji Twórców. Gra na tyle wyjątkowo dobrze mi podeszła, że już druga pętla była finałową!