Komentarze do opinii: Gry są dziś łatwiejsze, czy to my staliśmy się bardziej marudni?

trismegistos nie, to nie ludzi zrobili się głupsi, a to głupi ludzie przyszli do branży. Pamiętaj, że dawno temu gry to była nisza, a ludzie w nie grali, bo byli graczami i lubili to, więc dużo wiedzieli i dużo umieli. Jednak teraz gracze to już mniejszość, bo branża stała się ultra popularna, to myślisz, że skąd niby się wzięła gigantyczna liczba nowych klientów? No przecież jasne, że ludzie, którzy nigdy nie interesowali się grami i ogólnie wcześniej nie tykali grę, ale teraz mogą odpalić raz na jakiś czas jak im się znudzi. Taka prawda, ci klienci są teraz większością, oni są dominującym targetem, więc pod nich to teraz robione są gry.

tynwar +1 masz całkowitą rację

Kostrzu no masz rację. To jak z gothiciem, mnóstwo ludzi nie ogarniało i nie ogarnia, że można zmienić klawisze, tak że sterowanie w zasadzie jest niezwykle proste i dość intuicyjne, bo 2 przyciski i masz interakcję zależnie od sytuacji w grze i możliwości wchodzenia w interakcję w danym momencie albo, że podczas walki mieczem nie można bezmyślnie klikać przycisk ataku, bo gra celowo kara za to, żeby zamiast takiego szybkiego klikania, a jak się klika bardziej rytmicznie i w czas to walka mieczem jest dużo łatwiejsza itd. Na domiar złego, ludzie nie tylko nie ogarniali tego, to jeszcze bardzo łatwo uległo trollom siejącym bzdury na temat drewna i toporności w grze, która w 2001 wcale nie była drewniana czy toporna.
Już nawet nie wspomnę o morrowindzie, ogromna gra bez żadnych znaczników, tylko podpowiedzi naprowadzające w różne miejsca i surowość rpgowa w grze, choć tu faktycznie sfajdano kilka rzeczy jak start gry jako mocno schorowany dziadek biegający niewiele szybciej niż byle idący npc albo moc rasowa orka, który może daje kupę siły teoretycznie zwiększający dmg ciosu, ale gigantyczna kara do zręczności w praktyce osłabia uniemożliwiając trafienie jakiegokolwiek npc mającego więcej zwinności niż 0, a nawet pięściarz ma więcej szansy i do tego efekt wygasania mocy powalający orka na długą chwilę. Aż musiałem znaleźć moda, który by złagodziłby tę karę dla mojego orka xD.

valgyar uuu, no to zajebistych rodziców masz, ja takiego szczęścia nie miałem :P.

valgyar Grało się też pamiętam choć z wujem bardziej tamten nawalał najpierw w taką telewizyjną starą jak świat, następnie na commodorcu64 i ps1.

u mnie realne giercowanie rozpoczęło się od PS1 ;) Tato zagrywał się w Harvest Moon: Back to Nature, a ja siedziałem ze słownikiem i szukałem co oznacza "cucumber"! Rodzicielka z kolei młóciła w Prince of Persia (pegazusik!) i na kartkach samoprzylepnych zapisywała kody na kolejny poziom, którymi wymieniała się na targu.

tynwar No to zależy od wieku valgyar Jak jest nastolatkiem albo jest gdzieś w trakcie swoich lat 20, a może nawet 30 to nie jest nic specjalnie niezwykłego. Pokolenie obecnych 40-50 latków to już pokolenie, które miało styczność z grami na Atari, Amidze, Commodore 64 i ZX Spektrum.

Ja jestem już bliżej 40 niż dalej, a mój ojciec też był można powiedzieć pro gamerem. Od niego złapałem miłość do gier video.
Nadal zresztą gra, choć nieregularnie i zwykle z moim dużo młodszym przyrodnim rodzeństwem.
Jest fanem serii Uncharted (przeszedł wszystkie części) i Wiedźmina (w każdej postaci, gry oczywiście też przeszedł, dwójkę i trójkę po dwa razy) oraz Tomb Raiderów (oryginalną trylogię zna na pamięć).

A matka kilka lat starsza od niego specjalną fanką gier nigdy nie była, ale na famiklonach grałem z nią w Super Mario Bros, Duck Hunt i Tank 1990. W Mariana nawet grywała sama i doszła do takiej wprawy, że potrafiła przejść go w godzinę.

Marky no, mimo wszystko młodszy, bo blisko 30 lat, ale rodzice na początku po prostu byli totalnie technicznie wykluczeni. Bo tak szczerze to rodzina była ostatnia, która uzyskała dostęp do komputera, do internetu, do konsoli itp. A poza tym mimo wszystko mówimy o polskich realiach, a tu niestety nie ma co ukrywać, ale niemal wszyscy rodzice powiedzmy np. sprzed 60-70 lat, nigdy nie interesowali się grami. A i nawet rodzice sprzed 90 lat choć już trochę częściej grają, to jednak wciąż niezbyt często, aby była jakaś szansa mieć za rodziców graczy. Więc jednak mieć rodziców grających to po prostu jak trafienie w totolotka :P.
Ale oczywiście jednak młodsze pokolenie jak moje to ma już wielu rodziców, którzy grają, choć niekoniecznie dużo. Np. moi starsi bracia, którzy są już rodzicami, ale oczywiście ze względu na wiek dzieci to nie mają w ogóle czasu na gry. Aczkolwiek ich żony raczej nie grają.

Grifter Fakt też taki, że gry z tamtego czasu były zazwyczaj po prostu bardzo slabo zaprogramowane i prymitywnie zaprojektowane. Na palcach obu rąk można wymienić gry z ery 8-bitowców, które swoją trudność faktycznie oparły o mechaniki, ciekawe poziomy czy nieszablonowe ale przystępne rozwiązania np. gry z serii Mega Man. Większość gier z czasów NESa czy komodorka 64 to był na szybko pisany i kiepsko testowany 8-bitowy slop, ale z uwagi na wczesne lata tego medium po prostu mało kto wiedział, że da się to zrobić lepiej. Nikt wtedy nie myślał o opcjach dostępności - tym chodzisz, tym szczelasz, masz 3 życia i napierniczaj.

Morgana
Vukodlak
Macie racje koledzy.
Dam wam jeszcze inny przykład na tezę, którą przedstawiłem później. Kultowy Another World. Dziś tę grę kończę w 30 minut (mój rekord to chyba 28 na PS Vita), ale najpierw kilkanaście godzin trzeba było się tego na pamięć nauczyć. Już pomijam, że musiałem dojść sam do tego, że najpierw trzeba było "odstrzelić" barierę w tunelu, a dopiero później wodę spuścić (większość od razu "spuszczała się", znaczy wodę ze zbiornika!). Później też były zajebiście trickowe "niespodzianki śmierci". Więc ginąłeś. No i trzeba było zaczynać skok z... odpowiedniej klatki animacji. Nie tak jak dziś, ze gra "ci wszystko wybaczy". Zacząłeś z niewłaściwej klatki animacji i ginąłeś, więc prędzej czy później musiałeś się tego po prostu nauczyć. I to było spoko.

Morgana Masz 3 życia i diluj z tym. Tak było! Pamiętam jak chłopaki z portalu retronagazie nagrywali filmik z pewnej gry na Atari - była skończonym gównem, jednym z setek crapów, gdzie nawet w necie nie było ani jednego udokumentowanego przejścia tej gry, bo była kuriozalnie trudna (w dodatku była całkowicie losowa, generowała losowych przeciwników na ekranie). Można było ją przejść w... 3 do 5-ciu minut (!!!), ale chyba nie podołał nikt. Chłopaki zrobili live'a i po 1 godzinie 30 minutach udało im się skończyć grę i to był pierwszy filmik w necie na YT, jak ktoś te grę skończył :)

Ergo Z tą kwestią czasu to jest dobra uwaga, bo po swoich znajomych cierpiących na "chroniczny brak czasu" okazuje się, że często (ale nie zawsze!) to po prostu nieumiejętność zarządzania nim. Nie zmienia to jednak faktu, że w dobie wiecznego przykucia przed ekranem (smartfon) oraz nieskończonego scrollowania treści wszelakich, trzeba wypracować sporą samokontrolę, aby nie utonąć w "basenie infinity".

Kostrzu

Dokładnie, nie można mieć wszystkiego, z czegoś trzeba zrezygnować. 🤷
Mam wrażenie, że ludzie dzisiaj mają taki mental, że chcą wszystko, wszystko im się należy, wszystko ma być zrobione pod nich.
No, ale to może tylko bańka internetowa, która nie ma nic wspólnego z rzeczywistością.

TobiAlex Booooooooooooooomer!

Darek1785 Przede wszystkim gry smakowałyby dużo lepiej i miałyby końcowo zupełnie inny odbiór, jakby gracze sprawdzali je osobiście i wówczas na podstawie własnych doświadczeń potrafiliby stwierdzić, czy dla nich gra jest dobra czy nie, co im się w niej podoba, co przeszkadza, co mogłoby być lepsze, gdzie nie wykorzystano potencjału itd. Rezultat byłby zapewne zaskakujący.

Nie ma nic złego w oglądaniu trailerów - bo mniej więcej mogą pokazać to co najlepszego gra ma do zaoferowania. Obejrzeć jakieś stage demo będące takim pionowym wycinkiem końcowego doświadczenia, żeby mieć ogląd na czym dana gra polega. Obejrzeć screeny. Posłuchać wywiadu z twórcami, którzy omawiają ficzery i mówią czym gra będzie a czym nie będzie - co pozwala odpowiednio dostosować oczekiwania. To ostatnie też jest często problemem, bo gry często są dziś krytykowane za to, że nie są tym, czym w gruncie rzeczy w ogóle miały nie być.

To wszystko jest milion razy lepsze niż absorbowanie opinii influencerów, którzy mają własny gust i często oceniają wszystko przez wąski pryzmat zainteresowań i jedynych słusznych rozwiązań w ich opinii. A wiadomo, jak coś jest inne to z automatu jest uznawane za złe.

Dziś normą jest budowanie opinii na cudzych opiniach. I nawet tacy "gracze" będąc kompletnymi dyletantami, którzy z daną grą nie mieli realnie styczności, walczą o obronę cudzej, zaadaptowanej na swoją opinii i wojują z ludźmi, którzy rzeczywiście w grę grali. Gorzej, bo często ktoś kto nie grał i ma takie w gruncie rzeczy wyobrażone pojęcie o czymś, totalnie neguje fakty dostarczane przez graczy, którzy z danym tytułem spędzili długie godziny, doszli do konkretnych wniosków na obszernej "próbce testowej" i mają rzeczywistą wiedzę o danej grze. Zderzenie wyobraźni i uprzedzeń z faktami.

Silvaren

To "smakowanie gier" dzisiaj jest takie same jak kiedyś, tylko jak sam zauważyłeś, gracze sami sobie psują doświadczenia z rozgrywki.
Nic nie stoi dzisiaj na przeszkodzie aby samemu odkrywać grę i się jej uczyć, jak kiedyś, a nie oglądać masę filmików na YT które rozkładają grę na czynniki pierwsze co całkowicie odbiera fun z gry. :)

Micelius "Gadka o tym, że gracze się zestarzeli, dojrzeli itp., jest nadużywana - raz, że dochodzą też młodzi" i tak i nie. Bo to nie jest tak, że tylko starzeją się gracze, a nowi przychodzą i dlatego tak jest i tyle. Bo prawda jest taka, że różnica w bazie klientów między okresami kiedy gry były jeszcze niszą i kiedy stały się ultrapopularną komercją, jest gigantyczna, tak ogromna, że to czy ludzie się starzeją i dołączają nowi, nie ma zupełnie żadnego znaczenia, gdyż tu najpierw trzeba brać pod uwagę pewne zjawisko tzw. komercjalizacji.
No więc jak wspomniałem wcześniej, gry były niszą, a to oczywiście oznacza stricte, że dużo ludzi nie grało i to ci ludzie byli graczami, bo to oni grali, a nie inni. Gracze lubią i wiedzą dużo o tej branży. Natomiast co się dzieje, gdy branża nagle staje się ultrapopularna? No jest przypływ gigantycznej masy ludzi, którzy realnie nie interesują się grami tak jak z wieloma rzeczami rozrywkowymi, oni tylko odpalają raz na jakiś czas grę, żeby zabić dręczącą ich nudę, dokładnie jak wielu ludzi grających na komórkach gdy gdzieś długo czekają na coś, bo przecież nie wielu z nich nie gra na komórkach dlatego, że to lubią, a dlatego, że ułatwia np. oczekiwanie i umila czas. A niestety branża tak popularna, że każdy wie o grach i ma łatwy dostęp do gry, więc każdy może sobie odpalić gierkę, to czemu mieliby nie grać?

Tak więc, niestety, ale obecnie ogromna większość klientów branży to są ludzie, których gry tak naprawdę nie jarają. I dlatego to oni są dominującym targetem, bo są po prostu olbrzymią grupą i gracze są teraz tak nieznaczącą mniejszością, że ich głos praktycznie się nie liczy. A znacznie łatwiej jest zarabiać na ludziach, którzy nie znają się na branży niż na ludziach, którzy dobrze rozumieją branżę. Dawniej były ciężkie czasy dla deweloperów i dlatego gracze dostawali mnóstwo świetnych gier ciągle wydawanych w krótkim czasie, a teraz robią wiele lat i mimo tego gry nie wychodzą specjalnie wybitne, ale za to dopieszczone graficznie, by mamić większości klientów. Także to absolutnie nie kwestia tego, że ludzie się starzeją i dochodzą nowi, tylko tego jaka grupa teraz dominuje w branży co ma niezaprzeczalny wpływ na ten rynek.

marduk Smieszne ze najwiecej do powiedzenia o soulsach maja ci co w te gry nie grają.

CyxVonTrix A co mam więcej o nich mówić? Nie gram w nie więc o nich nie piszę, to nie są gry dla mnie. I tyle.