Czy pozwalacie lub pozwolilibyście dziecku grać w to, w co graliście w jego wieku?
GTA w podstawówce, Mortal Kombat u kolegi, Postal po lekcjach, a dziś naklejki PEGI i kontrola rodzicielska. Co wam uszło na sucho i czy swojemu dziecku pozwolicie na to samo?
Mój syn gra w gry raczej dostosowane dla niego ale przechodniów w GTA rozjeżdżać mu nie zabranialem.
A wymyśliłeś go sobie może? Taka możliwość też istnieje. Już srałem dzisiaj, postaraj się bardziej.
Pozwoliłbym. Widzę że największe gamonie wśród znajomych, którzy mieli zakazane gry o nieodpowiednim PEGI, wyrośli na największych gamoni, a ci którzy mieli luz zostali ludźmi sukcesu.
Kontrolowalem w co grają do 12 roku zycia mniej wiecej. Potem i tak większość czasu zaczynaja spędzać z kolegami, a tam juz na nic nie mam wplywu. Jaki sens ma ograniczenie dostepu do gier w domu, kiedy u znajomych robia co chca.
Staram sie ich wychowac jak umiem, przyklad idzie z gory. Koledzy kolegami, ale sa na tyle ogarnieci, ze nasladuja bardziej rodzicow w najbardziej wrazliwych kwestiach, a nie slepo swoje srodowisko, asertywnosc nie jest im obca.
Po prostu uznałem, ze nie ma zadnego sensu ograniczac im dostep do gier, kiedy ida potem do kumpla i tam grają i tak, bo tamci rodzice tez maja luzne podejscie w tym temacie.
Moj czternastolatek w tym roku przeszedl miedzy innymi cyberpunka, bardzo sobie chwalil, byl pod wrazeniem. Nie uważam, zebym mu zrobil krzywde pozwalając w to grac.
Nie mam dzieci, więc będzie gdybanie. Tak mniej więcej do 12-13 lat starałbym się podsuwać konkretne gry. I już nie chodzi o to, żeby ściśle się trzymać oznaczeń PEGI, tylko bardziej próbować ukierunkować młodego/młodą na "wartościowe" gry singlowe, zamiast gier-usług projektowanych, żeby gracza uzależniać i skłaniać do wydawania prawdziwej kasy na wirtualne pierdoły. Może przy odrobinie szczęścia rozbudzić w dzieciaku miłość do przygodówek, skradanek czy erpegów.
A powyżej, to już bym za bardzo nie ingerował, w co potomstwo gra; sam w całkiem młodym wieku grałem w brutalne strzelanki czy zboczonego Larry'ego i wyrosłem na w miarę normalnego człowieka, więc nie widzę sensu być hipokrytą i własnym teoretycznym dzieciom tego zabraniać. Tylko postarałbym się upewnić, że rozumieją różnicę między światem fikcyjnym a rzeczywistym.
Ale jednej rzeczy kategorycznie bym zabronił: wspomnianych wyżej GaaS z ich mikrotranzakcjami, FOMO wyzwaniami dziennymi/tygodniowymi, przepustkami sezonowymi i resztą zaprojektowanego przez psychologów od uzależnień szajsu. Hipotetyczny dzieciak skończy 18 lat, to wtedy sobie będzie mógł na własną odpowiedzialność igrać z uzależnieniem.
Tak, ale to dlatego, że w wieku mojej córki grywałem głównie w Scorcha, The Lost vikings, Sokobana itd. bo był to rok 1993.
No i gram z nią w te gry, więc piszę z praktyki :)

Ja gralem w Postala 2, ale tylko do momentu jak rodzice zobaczyli ze chodze z karabinem i kotem nadzianym przez odbyt na karabin jako tlumik :D
Dziecko musi miec przedstawiona perspektywe z kazdej strony, nie tylko tej negatywnej. Jak z nim rozmawiasz, to wie, ze wszystko ma swoje konsekwencje. Nawet w gta jak robisz rozboj to sciga cie policja i idziesz do paki, jezeli cie złapią. Tylko ktos musi dac mu spojrzec na to z tej strony. Rozmowa z mlodym nastolatkiem jest trudna, bo jestes dla niego cringowy, boomerski i nudny. Ale jednak cos we lbie mu zostaje jezeli poswiecasz czas na takie gadki. Byle nie byly wykladami profesorskimi, tylko czyms z zycia wzietym, popartym przykladem, nawet taj glupim jak kradziez w gta.
Ja sie za dzieciaka zagrywalem w carmageddon i soldier of fortune, i te gry nie nauczyly mnie jak sie fajnie zabija, tylko jak latwo jest zginac. Czy to pod kolami samochodu, czy tez na wojnie.
Wszystko zalezy od tego jak dziecko jest wychowywane. Jezeli wychowuje sie samo ze swoim srodowiskiem, to gry moga mu zaszkodzic. Jezeli wychowujesz je jak nalezy, to powinno ogarniac, ze gry sa fikcja i nie nalezy ich nasladowac w kazdym elemencie.
W wieku moich dzieci to nie wiedziałem że istnieje coś takiego jak gry komputerowe
Oczywiście ponieważ im bardziej by mu tego zabraniał tym bardziej by go do tego ciągnęło.
Gta, Postal 2, Carmageddon 2 i Manhunt..... to byly dobre tytuly.
a niech gra, co mi tam.
cos czuje ze i tak wybierze cod, Valoranta, Pubga albo Minecraft xD
Jak ktoś lubi gierki to jest nieuniknione, a jak będą ostre zakazy to tym bardziej młodą krew będzie kusić. Druga strona to też wykluczenie, bo pamiętam też jak kiedyś NRGeek powiedział że jego syn również gra w GTA V pod ich luźnym nadzorem bo jego koledzy grają. Usprawiedliwił to tym żeby nie był wykluczony.
Uważam że ważne są jakieś granice i rozmowa, żeby dzieciak rozumiał że to wszystko fikcja. Co prawda rodzice mi takich rzeczy nie mówili, ale starszy brat jak byłem gówniakiem i grałem choćby w Dooma, Unreala czy pierwsze GTA to on mi kiedyś tak na luzie powiedział żebym zawsze pamiętał że to jest fikcja. Że to tylko gra i to co dzieje się na ekranie zostaje na ekranie, bo w życiu takich rzeczy się nie robi. Ja co prawda zdawałem sobie z tego sprawę co mi brat z troski chciał przekazać i to bardzo miłe oraz rozsądne z jego strony było.
I dlatego taka rozmowa chociaż raz jest ważna, a zarazem obserwacja czy faktycznie w umyśle młodego człowieka nie rodzą się jakieś niezdrowe pomysły. Bo jak świat pokazuje niestety zdarzają się przypadki nawet u dorosłych kiedy świat wirtualny zaciera się z tym prawdziwym co często prowadzi do wielu tragedii.