Pierwszy Wiedźmin 10 lat później - co zagrało, a co nie?

Fajne rozłożenie Wiedźmina na czynniki pierwsze!

Chciałbym REMASTERA Wiedźmina 1 na silniku trójki. Oczywiście ,miło by było,jeśli pogmeraliby z questami,gdzie lata się tam i nazot ;) . Ale nawet gdyby tego nie zrobili, to łyknąłbym jak pelikan takiego odświeżonego Geralta. Pierwszy Wiedźmin miał wspaniałą fabułę i klimat - one są potężnym atutem tej gry - ale walka....walka to dla mnie porażka(te fikołki,podskoki i takie tam...) . Wiem , że inni się ze mną nie zgodzą i gra jako całość podobała im się..ale moje zdanie jest takie. Po to chyba jest to forum - do wyrażania opinii :)

Geralt w jedynce przypomina mi aktora Sam`a Neil`a :) Takie było moje pierwsze skojarzenie.

wiedźmina kupiłem w dniu premiery. Pograłem i nie ukończyłem. Zrobiłem to chyba 6 lat później i bawiłem się świetnie, pełen emocji i nabuzowany chęcią grania włączyłem dwójkę. No, i znowu utknąłem zaraz na początku - bo klimat zmienił się diametralnie, bo to co spodobało mi się w jedynce w dwójce już zostało zmienione. Po 2latach dokończyłem dwójkę, ale pod koniec to już trochę na siłę żeby poznać historię i mieć sejwa do 3. Tak, trójka po wyjściu z pierwszej lokacji poszła w odstawkę :) Coś w tych grach jest takiego, że muszę wpaść w cug i załapać klimat wtedy gram aż nie ukończę. Nie lubiłem żadnej z części włączać na chwilę, wg mnie wymagały dużej ilości czasu i zaangażowania a o to w moim wieku coraz trudniej.

Moim zdaniem intro i outro Wiedźmina to apogeum umiejętności Bagińskiego w animacji komputerowej.

Tak, pierwsza część Wiedźmina była naprawdę świetna. Bardzo ciągająca fabuła oraz klimat. Do tego dość długa fabuła i całkiem fajny system rozwijania postaci, czego chcieć więcej?

Pewnie to nostalgia. Cholera, 10 lat robi swoje. Miałem ledwie paręnaście lat, kiedy w to grałem pierwszy raz. W sumie grałem koło... 12 razy?
I tak, to ta nostalgia upiększyła tę grę w moich oczach do rangi czegoś, co już nigdy nie zostanie przebite. Tak naprawdę w tej grze nie powalała fabuła, postaci (z wyjątkiem kilku), mechanika. Ale ten klimat, ta muzyka połączona ze specyficzną, z dzisiejszego punktu widzenia rażącą grafiką. Coś niesamowitego.

Ta gra faktycznie dała dużo klimatu.

@up jak pierwszy raz grałem w W1 też zachwycałem się nad wioską Odmęty. Ale za drugim razem strasznie mi zbrzydła przez ograniczenia na polach. Brak skakania bardzo bolał. Szkoda że pola nie zostały zrobione tak jak w Two Worlds II. Tam to dopiero był klimat!
Brak skakania boli też na bagnach :(

Pamiętam, że świetną sprawą był sam fakt ukazania się gry w oparciu o wiedźmińską sagę i to jeszcze tak udanej. Z rozgrywki najmilej wspominam całościowy klimat rozdziału wiejskiego. Perełka i mały majstersztyk sam w sobie. Poza tym - dobrze zarysowane charakterologicznie postacie i soczyste, ani drętwe, ani naiwne, wiarygodne dialogi (choć w W1 jeszcze pisane trochę z klęczek, za dużo mniej lub bardziej dosłownych cytatów z Sapkowskiego, acz na złe to nie wyszło). To z uwagi na nie w znacznej mierze chciało się pchać fabułę do przodu. Do dziś to rzadkość. Wrażenie było bardzo pozytywne.

Jeżeli ktoś nigdy nie grał w żadne RPG i w momencie premiery W1 miał nie więcej niż 15 lat, to jeszcze jestem w stanie zrozumieć zachwyty nad tą grą. W innym przypadku po prostu szkoda strzępić ryja. Nie jest to na pewno produkcja zła i na pewno był to jakiś tam kamień milowy dla polskich twórców gier, nie mniej przeszedłem pierwszego Wiedźmina raz i nigdy nie miałem chęci na powrót. Takie typowe 7/10, "ujdzie".Toporne to, brzydkie, z bardzo ubogą mechaniką i kretyńskim systemem walki (quick time event z jednym przyciskiem). Całość ratuje świetny klimat, niejednoznaczne wybory moralne i znośna historia, a także całkiem przyjemna alchemia. Do tego jakoś to działało, błędów zbyt wielu nie uświadczyłem. Poza jednym, gdy twórcom zachciało się zrobić grę akcji na silniku Neverwintera i trzeba było przebiec pod jakimś zawalającym się korytarzem - skrypt się źle załączył, a ja nie ginąc zostałem ze złej strony korytarza, po czym odruchowo zapisałem grę... Dobra godzina w plecy. Fabularnie jak wspomniałem było ok, ale historia wydawała się na siłę wydłużona. Wiedźmin 2 (koszmarny pod względem mechaniki) bardziej mi się podobał na tym polu. No i co tu kryć, trójka jest zdecydowanie najlepszą grą z trylogii. Daleki jestem od stwierdzeń, że W3 jest najlepszym RPG w historii (głównie dlatego, że RPG z niego taki sobie), ale jest naprawdę świetną grą jako całość i tu upatruję wartość poprzedniczek: dały odpowiednie podwaliny. Inna sprawa, że już chętniej włączę pierwszego Neverwintera, niż stworzoną na jego silniku grę o Geralcie.
Innymi słowy raczej zgadzam się z materiałem powyżej, nie zgadzam się z określaniem tego tytułu jako arcydzieła, czy też nawet bardzo dobrej gry.

ps. Zapomniałem o muzyce, którą Kacper tak zachwalał. Dla mnie była może nie tyle słaba, co zacofana względem reszty świata. Szczególnie jak wjeżdżała jakaś elektronika rodem z lat 90 https://www.youtube.com/watch?v=wU-UBWAA5Us. Z jednej strony klimat był przez to osobliwy, ale cieszy mnie jednak kierunek jaki obrano przy kolejnych odsłonach...