satanley77

Czyli jednak strzał w stopę jeśli nie w łeb. Po co ta zapowiedź? Hypetrain się wykolei z takim hukiem jak nigdy. Zapowiadanie gry za tak ogromnym wyprzedzeniem może oznaczać kilka rzeczy. Albo zwyczajnie ktoś nie pomyślał na skutkami (w co wątpię) albo zrobili to w obawie, że F76 okaże się porażką i po prostu chcą mieć coś w zanadrzu tak aby w razie czego zyskać na czasie. To samo może tyczyć się Starfielda. Niby fajnie, nowa marka ale o wiele większa niepewność co do ostatecznego sukcesu niż w przypadku TES. Tak czy inaczej jestem strasznie rozczarowany i zarówno F76 jak i Starfield odbieram jako opóźnienia w oczekiwaniu na właściwy produkt (a chyba nie o to chodziło).Todd Howard you did it again!

Czekałem na dwójkę od premiery Zewu Prypeci, który dalej był przyjemną grą ale nie dało się nie wyczuć, że to odgrzewany kotlet. I to ponownie. Pamiętam jak czytałem wtedy wszystkie newsy, zachwycałem się każdym strzępkiem informacji czy grafiką koncepcyjną. Oczywiście drugi Stalker nigdy nie nastąpił. Pojawiły się natomiast zapowiedzi "duchowych następców" takich jak Survarium, Areal (który ostatecznie okazał się scamem) czy ze świeższych Escape from Tarkov. Wszystkie online. Dlatego z dużą rezerwą podchodzę do nowego Stalkera. Chciałbym ale wiem, że wymagałoby to ogromu pracy a co za tym idzie budżetu, żeby nie tylko zadbać o odpowiednią treść ale też mechanikę, kwestie techniczne. Już w 2007 choć Cień Czarnobyla zachwycał klimatem, bezkompromisowością a momentami nawet wizualnie, czuć było jego toporność, że o bugach nie wspomnę. Mam obawy, że skończy się jak Elexem.

Z w.w. grałem w GTA 5, MGS 5 i Divinity OS. Ukończyłem tylko tę pierwszą, przy czym nie grałem w ogóle w online (który wtedy dopiero raczkował a i tak nie miałem golda na x360). W MGS grałem dużo ale ta gra jest ogromna i po prostu w pewnym momencie odpadłem. Z zamiarem powrotu. I tak próbuję wrócić od chyba 1,5 roku, gra cały czas zainstalowana i czeka. To, że już dawno nie pamiętam fabuły nie ułatwia zadania :) Z DOS było natomiast tak, że doszedłem do drugiego aktu i chociaż gra mi się bardzo podobała, to na pewien czas odpuściłem i zacząłem grać w coś innego. Mam tak z większością długich RPG -
w kolejce czeka też chociażby Wasteland 2 (tu już jestem bliżej końca niż początku gry), oryginalny Torment czy też Morrowind i Oblivion (przy których łącznie spędziłem kilkaset godzin ale to nieco inna historia). W międzyczasie wyszła wersja rozszerzona, więc postanowiłem zacząć od początku. Zacząłem z miesiąc temu i dalej jestem w pierwszym mieście :D
Najlepsze jest to, że ja generalnie lubię długie, rozbudowane gry. Niestety powroty do takich produkcji bywają ciężkie, gdy nie pamięta się fabuły czy nawet mechanik albo np. kierunku rozwoju postaci, który sobie obrałem gdy zaczynałem. Zaczynanie od początku jest z kolei słabe, bo żal tych kilkunastu (a często kilkudziesięciu) poświęconych godzin. Mam też tendencję do impulsywnego zaczynania czegoś nowego i przez to kupka wstydu rośnie.

Dodałbym jeszcze strzelbę Striker/Street sweeper z magazynkiem bębnowym znaną chociażby z Falloutów, CoDa MW czy Stalkera Zew Prypeci. W grach zazwyczaj jest to jedna z najlepszych strzelb (duży magazynek, niezła szybkostrzelność), w rzeczywistości nieporęczna, zawodna i kłopotliwa przy przeładowaniu.

Gram i jak na razie gamepleyowo jest spoko, choć jakichś daleko idących zmian w stosunku do New Order nie ma (ale fajnie, że można np. w jednej łapce trzymać strzelbę a w drugiej broń maszynową). Lokacje przyjemne, obszerne. Trochę za dużo cutscenek i mam też wrażenie, że momentami twórcy zbytnio silą się na powagę i patetyczność. Tj. nie wyczuwam tej groteski i przerysowania co w NO, szczególnie mam tu na myśli niektóre monologi BJ ale generalnie luźniejszych scen też nie brakuje. Natomiast na absolutny minus zasługuje postać Grace. Minuta na ekranie i miałem ochotę kontynuować grę po stronie nazistów czy innego KKK - stworzyć tak antypatyczną personę (będącą w zamyślę bohaterem pozytywnym) to aż sztuka. Przymykam jednak oko i gram dalej, bo strzela się fajnie.

Na demie widać ten słynny system kamer o który bóldupił Chmielarz a konkretniej o to, że w filmie Arhona sprowadzono go do klona Resident Evil, podczas gdy gra miała być w pełnym 3D. Ok, jest to dość istotny szczegół ale nazywanie tego rozwiązania rewolucyjnym trochę śmieszy, bo wydaje się to wielce niepraktyczne (podobnie zresztą jak w RE) i przyszłość pokazała, że nie był to dobry kierunek (nawet uwzględniając argumenty, które pojawiły się w powyższym video). Później chyba w którejś z części Broken Sword było coś podobnego i wuj człowieka strzelał kontrolując postać, zresztą to samo było w Residentach i im podobnych z tłami 2D. Jedyna różnica to płynne przejścia.

Jeżeli projekt nie został całkowicie porzucony to ciekawi mnie reakcja Valve. Niezależnie od tego co się mówi raczej zostawili sobie furtkę aby Episod 3 (lub po prostu HL 3) kiedyś wydać. Raczej nie byliby zadowoleni, że były pracownik upublicznia takie rzeczy. No chyba, że to tylko jedna z koncepcji zakończenia, być może nawet odrzucona. Tak czy inaczej "I want to believe".

Na czym polega to ograniczenie do godziny? W grze nie ma żadnego licznika ani informacji o ograniczeniu czasowym (podobnie jak w oficjalnym komunikacie na stronie Bethesdy). Pograłem ponad godzinę (w takich grach lubię zaglądać w każdy kąt, czytać wszystkie notatki itp.) i dalej mogę grać.

W końcu, po latach przeszedłem tę grę. Grałem zaraz po premierze i pamiętam, że bardzo mi się podobała ale nigdy jej nie ukończyłem. Teraz przypomniałem sobie dlaczego... Zacznę jednak od pozytywów. Przede wszystkim sam pomysł na grę. Naziści, okultyzm, tajne eksperymenty - już to samo w sobie ma niezły potencjał (seria Wolfenstein), po dodaniu wampirów jest jeszcze lepiej. Przede wszystkim dzięki mechanice, dzięki której nawet po latach gra się w to bardzo przyjemnie. Przez większość czasu wręcz beztrosko ale przyciąganie wrogów harpunem, cięcie ich na kawałki czy wysysanie z nich krwi nigdy nie zaczęło mnie nudzić. Nawet jeśli przez większość czasu gra nie sprawiała przez to większego wyzwania (na poziomie normal). Większość, bo były jeszcze walki z bossami a te potrafiły być mocno frustrujące i co gorsza bardzo randomowe. Pierwszy boss w grze, jeszcze w Luizjanie był chyba jednym z trzech najtrudniejszych w całej grze. Następnych przechodziłem często z marszu jedną serią z "szału krwi", choć zdarzały się wyjątki. Za dużo w tym losowości i mało było takich walk w których trzeba było przyjąć jakąś specjalną taktykę (jak np. z kapłanem). Większość to spamowanie ataku i najlepiej odpalenie "szału". Świetny w tej grze jest na pewno klimat, choć sama historia jest raczej sztampowa. Ot, zwykłe tło dla naszej rzezi. Bardzo podobały mi się natomiast listy z celami do eliminacji, gdzie nasi przeciwnicy byli przestawieni na czarno-białych, często bardzo niewyraźnych fotografiach. Tworzyło to taką aurę tajemniczości i sprawiało, że wyczekiwałem starć z nimi. Szkoda tylko, że twórcy poszli tutaj na ilość a nie jakość i obok całkiem fajnych projektów jak pani doktor, wspomniany kapłan czy Mauler (swoją drogą banalnie prosty do pokonania - liczyłem na zdecydowanie więcej) mamy dziesiątki takich samych "zwykłych" dowódców. Poziomy są ok, w miarę zróżnicowane i tak jak już wspomniałem klimatyczne. Może nie zapadają jakoś specjalnie w pamięci ale przynajmniej są dość otwarte i dają nam pewną swobodę, czasem też dowolną kolejność celów do realizacji. Pewnym problemem tej gry są jednak błędy. Ktoś wyżej wspomniał pająka za którym trzeba było podążać w Luizjanie, a który blokował się na drzewie. W późniejszych etapach zdarzało się spotykać przeciwników biegających w powietrzu których ciężko było przez to trafić albo blokujących się gdzieś pod mapą żołnierzy z jetpackami. Dodatkowo gra zapisuje się tylko pomiędzy poziomami, więc jak zginiemy to gramy od ostatniego loadingu. W pewnym momencie naprawdę myślałem, że sobie odpuszczę kiedy w oskrypotwanej sekwencji po pokonaniu zwykłych wrogów pojawiali się ci na jetpackach, w tym jeden z panzerfaustem (który jest iście zabójczą dla nas bronią). Albo ginąłem od wybuchu pocisku zanim zdążyłem w jaki sposób zareagować albo to oni się gdzieś klinowali a gra nie chciała ruszyć dalej póki ich nie obiłem. Jak już się udało to zaraz była walka z chyba najbardziej frustrującym bossem w całej grze gdzie o zwycięstwie decydowało głównie szczęście. Śmierć cofała do samego początku poziomu. Tak narzekam i narzekam, skąd zatem aż 7,5/10? Bo gra daje naprawdę dużo radości i pomimo 15 lat na karku wciąż przyjemnie sieka się nazistów. Gdyby nie braki techniczne byłaby ocena w górę. Z lepszymi bossami nawet dwie. Niemniej i tak polecam i szkoda, że seria umarła. Grałem w dwójkę i choć była całkiem przyjemna to jednak po prostu więcej tego samego w innym (dla mnie gorszym) settingu. Sam koncept, bohaterka i pomysł na rozgrywkę zasługują na godną kontynuację.

Ciekawe, czy w końcu będzie można w to pograć normalnie na kierownicy na pc. Mam g25, która bez problemu spisuje się w Assetto Corsa, Project Cars, Dirt Rally czy nawet Gran Turismo 6 na ps3. Niestety zarówno w Forza Apex jak i demie FH 3 (dlatego wstrzymuję się kupnem pełnej wersji) jest zwyczajnie niegrywalna z powodu niedziałającego poprawnie shiftera. Mam pozamieniane biegi :/ Zamiast jedynki wsteczny, zamiast dwójki jedynka itd. Podobno problem nie leży w samej grze a w jakichś updejtach windowsa 10 ale co najzabawniejsze, jedynymi grami w których doświadczyłem tego problemu są te od Microshitu. Paranoja. Gdyby jeszcze dali możliwość ręcznego przypisania biegów ale nie, po co. O mocno ograniczonym kącie obrotu, animacji obrotu kiery nieodpowiadającej rzeczywistemu wychyleniu, czy żenującym FF nawet nie wspominam. Ktoś powie,że Horizon nie jest tu żadnym wyznacznikiem ale podkreślam, że problem znany jest już z Apex, która poza modelem F2P i mniejszą zawartością w stosunku do "prawdziwej" szóstki, pod względem samego modelu jazdy miała być pełnoprawną FM na pc. Jeżeli podejście twórców się nie zmieni, to niestety po grę nie sięgnę a takich osób jak ja może być więcej. Brakuje takiej gry na pc, która byłaby mniej hardcorowa od Assetto, za to oferowałaby to co w Gran Turismo i Forza najlepsze: zróżnicowane wyścigi, kolekcjonowanie kolejnych aut, ulepszanie, modyfikowanie. Bez prawidłowej obsługi (i szczegółowych ustawień) kierownic mogą się wypchać.

Jak na razie dodatek na plus. Nie jestem fanem ciasnych map w BF'ie, ale Fort Vaux wydaje się miłą odskocznią od tego co mieliśmy do tej pory. Verdun i Przełamanie podobają mi się najbardziej, co do Soissons mam mieszane uczucia. Z jednej strony to taka Blizna Saint-Quentin 2 (czyli moja ulubiona map z podstawki), z drugiej część gier które tam rozegrałem jakoś nie pykło. Wydaje mi się, że mapa ma jednak potencjał. Z nowych broni odblokowałem jak na razie tylko tę medyka w wersji bez soczewki, która jest spoko pod to jak lubię grać, oraz jakąś strzelbę dla szturmowca której jeszcze nawet nie wypróbowałem. Nowy tryb jest ok, ale chyba zapomnieli dać limitu czasowego przez co jedna gra potrafi trwać ponad godzinę. Sporo graczy też nie ogarnia zasad i zamiast szturmować punkty kampią gdzieś na końcu mapy (co jest tutaj znacznie bardziej odczuwalne niż w zwykłym podboju).

"W końcu krwawe przygody Alicji w mrocznej Krainie Czarów widzieliśmy już w 2000 roku w American McGee’s Alice, a tego tytułu ówcześni krytycy nie mogli się nachwalić (87% na Metacriticu)." - szkoda, że na GOLu recenzję pisał jakiś dyletant i dał jej 6/10. Co do drugiej części to skłaniam się ku ocenom z metacritic. Gra wciąż dobra, ale już nie miała w sobie tej magii i klimatu co pierwowzór, do tego w paru miejscach sprawiała wrażenie na siłę przedłużonej przez co wkradała się monotonia. Widać też było, że nie był to priorytetowy tytuł dla EA i momentami nieco trąci budżetowością.

I tu wychodzą te wszystkie podśmiechujki ze Skyrim, gdzie po prostu silnik gry (taki brzydki, toporny i w ogóle niedobry) zwyczajnie sprzyja modowaniu. Coś za coś. W zasadzie to bym się nawet nie czepiał, ale CDP samo na siebie tego bata ukręciło :)

https://www.youtube.com/watch?v=9rLzGrCGLfA

Od dłuższego czasu nawet nie próbuję przeglądać sklepu steama. "Kolejki" przeklikuję tylko wtedy jak dają karty, nawet nie patrząc na propozycje (100% cebula). Kiedyś podczas wyprzedaży można było kliknąć w zakładkę "poniżej 5€" i znaleźć jakieś perełki do wyrwania za hajs z portfela steam. Teraz mam tam albo gry które już posiadam, albo właśnie tony badziewia.

A co do "Petera Pompidou" (by Wonziu) to już od dawna jest strasznym badziewiarzem jadącym na nazwisku. Jego obecność w tym zestawieniu wcale mnie nie dziwi.

Przedwczoraj grałem pierwszy raz od czasów bety dzięki origin access. Nie ma listy serwerów, więc ciężko mi coś powiedzieć o liczbie aktywnych graczy, ale grę znalazło szybko. Jeżeli chodzi o rozgrywkę, to takie tam niezobowiązujące pitu-pitu w świetnej oprawie. Jeżeli Battlefieldy są dla casuali, to nie wiem co powiedzieć o Battlefront. Jeśli chodzi o multi to sam jestem raczej niedzielnym graczem (dopiero od niedawna gram więcej w BF 4 i ostatnio 1), więc prostota tej gry aż tak bardzo mnie nie odpycha. Sprawdzę ten dodatek, ale wątpię abym zdecydował się na zakup. Raczej poczekam, aż dadzą dodatki za darmo jak do BF4, albo chociaż włączą je do OA.

Ja rozumiem, że autor materiału jest młody i może pewnych rzeczy nie ogarniać, ale czy reszta redakcji nie mogłaby go uświadomić, żeby nie robił duplikatów materiałów które zrealizowaliście wcześniej? Ta gra była gówniana w zarówno 2010 roku kiedy wyszła, jak i w 2013 gdy do niej wróciliście, więc w 2016 dalej taka pozostaje. Ba, w 2019 też nic się w tej kwestii nie zmieni. Gothic jest tu tylko w nazwie (i nie bez przyczyny słowo to znalazło się dopiero w podtytule gry), poza tym mamy do czynienia z bardzo prymitywną zręcznościówką z tunelowymi lokacjami, kiepskim sterowaniem i systemem walki który opiera się na ciągłym robieniu fikołków (taką samą beznadzieję mieliśmy potem w Wiedźminie 2, który na szczęście nadrabiał innymi elementami). Szkoda czasu na takie gry.

Co gra to inny przypadek. Ciężko w ogóle zestawić ze sobą Gothica 3 i Symulator Kozy. Z jednej strony gra z którą wiązały się spore oczekiwania i zwyczajnie zawiodła (przede wszystkim od strony technicznej), z drugiej strony zwykły żart (choć nieco kontrowersyjny zważywszy na cenę jaka mimo wszystko trzeba za to "dzieło"zapłacić). Z Gothiciem 3 jest przede wszystkim taki problem, że grze za bardzo nie pomogły ani patche od twórców, ani wspomniane w tekście upgrade'y sprzętu. Gra już sporo po premierze chodziła w dalszym ciągu słabo. W 2008 roku wymieniłem kompa (Core 2 Duo chyba 8400, 2 GB ramu, 8800 GTX) i był to to wtedy całkiem mocny sprzęt. Na tyle, aby komfortowo grać w zmodowanego Obliviona, czy nawet w Crysisa na wysokich ustawieniach. Albo żeby łapać co kilkadziesiąt sekund regularne zwiechy we wspomnianym Gothicu 3. Jasne, sporo pomogły fanowskie łatki, ale i tak do ideału daleko. A teraz cofnijmy się do 2006 roku - recenzent dostaje taką grę i co ma począć? Trochę przypomina to sytuację z Batman Arkham Knight, który to w wersji na pc na metacritic ma raptem 70/100 (wywindowaną trochę przez to, że w wersji na konsole gra była jak najbardziej ok, poza tym siła marki...), a grę i tak udało się szybciej naprawić niż wspomnianego Gothica. Niemniej w ankiecie i tak dałem głos na grę Piranha Bytes. Co do reszty to w większości są to tytuły celowane w jakąś niszę której nie rozumiem (ETS), albo odgrzewane kotlety będące atrakcyjne tylko dla fanów serii (M&B), ewentualnie twory pokroju Postala czy wspomnionego Symultora Kozy, które ciężko traktować jako poważne gry.

Oczywiście, że sugerowanie się ocenami w oderwaniu od treści recenzji mija się z celem. Nie zmienia to faktu, że skala liczbowa jest przydatna i daje nam jakieś ogólne pojęcie o odbiorze gry przez recenzentów czy graczy. Dlatego nie demonizowałbym metacritic (chociaż przyznam, że o wspomnianych "mnożnikach" nie wiedziałem). Sam patrzę czasem na średnią ocen, ale nie traktuję tego jako jakiegoś wyznacznika, a raczej punkt wyjścia do hmm... pewnego rodzaju analizy tych ocen, czy raczej stojących za nimi opinii. Zwłaszcza, że te same wydawałoby się cyferki w zależności od gry też należy odczytywać nieco inaczej. 6/10 w przypadku czegoś niezależnego, a produkcji AAA daje często zupełnie inne wnioski na temat tego, na ile dana gra spełnia oczekiwania recenzenta. Najważniejsze to umieć to wszystko odpowiednio odczytywać i interpretować. Pierwsze recenzje gier czytałem chyba z 20 lat temu, od jakichś dobrych 10 nie traktuję ich jako wyroczni, zresztą spora w tym zasługa internetów, youtube itp. Może zabrzmi to trywialnie, ale wszystko jest dla ludzi, o ile umiemy z tego korzystać. Dla mnie średnia ocen na metacritic (ale też na GOL) jest bardziej punktem wyjścia, albo ciekawostką, szczególnie w analizie odbioru gry recenzenci-gracze - można się doszukać naprawdę ciekawych wniosków.
W ogóle temat ocen od graczy zasługuje na jakiś osobny materiał... jedno jest pewne: też nie można ich traktować poważnie, zwłaszcza gdy ocena ogranicza się do kliknięcia cyferki od 1-10. A często się ogranicza. Ok, sam teraz wychodzę na hipokrytę bo ocenionych w ten sposób gierek na GOL mam już trochę, ale przynajmniej przy części z nich starałem się napisać te kilka słów opinii. Ktoś może się kompletnie ze mną nie zgadzać, może mnie nawet zwyzywać (typowe), przynajmniej wie dlaczego i w czym nasze podejście do danego tytułu się różni. Poza tym unikam ocen skrajnych, które są największym problemem tego typu serwisów: dawanie 10 bo "fajne", albo 1 bo... I tu lista robi się długa, widzę że już ktoś wyżej wspomniał Football Managera i brak chińskiej wersji językowej, ale absurdów tego typu jest znacznie więcej. Steam co prawda wymusza na nas tekstowe uzasadnienie swojej opinii, ale i tam nie brakuje rakotwórczych wpisów przez które musimy się przekopać aby poczytać cokolwiek co ma jakąś treść.

Dla mnie dzieciństwo to głównie pegasus i amiga. Na tym pierwszym oczywiście 168 in 1 ze wszystkimi klasykami, a także Kunio Kun No Nekkestsu Soccer (tym bardziej, że sam "odkryłem" tę grę i rozpowszechniłem jej sławę wśród kolegów w podstawówce). Amiga to przede wszystkim Sensible World of Soccer, ale też Lotus 3, Cannon Fodder, Street Figher 2 czy Mortal Kombat.

Jednak gdybym miał wybrać jedną grę to byłby to Donkey Kong Country ze SNESa. Konsola ta nie była zbyt popularna w Polsce (miałem w szkole bodajże jednego typka z którym mogłem się powymieniać grami) , do tego same gry były strasznie drogie. W związku z tym DKC katowałem na okrągło, przechodziłem raz po raz, odkrywałem wszelkie możliwe sekrety. Dla mnie numer 1 jeżeli chodzi o platformówki 2D po dziś dzień. Dwójka była co prawda jeszcze lepsza gameplayowo, ale pod względem klimatu wolę jednak jedynkę. Do tego była to pierwsza gra która autentycznie zachwyciła mnie oprawą audio-wizualną. Zresztą w TV Gry motyw muzyczny z wodnego poziomu z DKC też już kilkukrotnie słyszałem gdzieś w tle, więc chyba nie jestem osamotniony w tej opinii :)

ps. Przypomniało mi się też o pierwszej grze w jaką kiedykolwiek grałem, chociaż to może za duże słowo, bo miałem wtedy może ze 3-4 lata. Sam początek lat 90, ojciec przynosi do domu z pożyczony z pracy komputer Amstrad na którym pokazywał mi grę którą nazywał "owocowym Frankiem". Pierwszy raz usłyszałem wtedy też prawdopodobnie o glitchu/exploicie w grze (rzecz jasna nie znałem wtedy tego określenia) - jeden z jego kumpli z roboty umiał ponoć tak wymanewrować łażące po planszy potwory, aby zablokować je w jednym miejscu, a następnie pruć w nie pestkami nabijając punkty. Nie wiem ile w tym prawdy, ale po około 25 latach postanowiłem odświeżyć temat i faktycznie gra pod tytułem "Fruity Frank" istniała i tak na pierwszy rzut oka był to swego rodzaju klon wspomnianego już przez Heda Boulder Dasha.

Świetna gra. Przyjemny model jazdy, zróżnicowane (także w prowadzeniu) samochody, ogromna wyspa. Po odpaleniu rozdawanego za darmo The Crew aż zatęskniłem za TDU właśnie. W grze od Ubi tylko mapa robi wrażenie, bo model jazdy jest beznadziejny. Podobnie zresztą jak w TDU 2, które dodatkowo straszy gównianym klimatem nowobogackiego metro-pedalstwa. Nie grałem jeszcze w nową Forzę Horizon, ale przynajmniej do jej premiery nie było na pc lepszego samochodowego sandboxa od pierwszego TDU, gdzie już samo przemierzanie wyspy dawało niesamowitą radość.

Na początek napiszę, że podchodziłem do tej gry z dużą rezerwą. Wszystko za sprawą... Shadow of Mordor. Co ma Władca Pierścieni do Mad Maxa? Ano całkiem sporo, bo zarówno jedna jak i druga gra jest sandboxem czerpiącym garściami z gier Ubisoftu, ale też np. z Batmana od Rocksteady. Od Shadow of Mordor delikatnie mówiąc się odbiłem. Sama rozgrywka męczyła mnie monotonią, a wychwalany system "nemesis" rozczarował. Może po prostu miałem zbyt duże oczekiwania? Do Cienia Mordoru jeszcze pewnie kiedyś wrócę, tymczasem Mad Max, którego w końcu zdecydowałem się kupić, wciągnął mnie od samego początku. I od razu mówię: nie jest to gra idealna, jestem w pełni świadomy jej wad. Pomimo tego po prostu dobrze się w to gra, co wynika z dwóch elementów: świetnego klimatu i gameplayu tej "samochodowej" części rozgrywki. Bardzo przyjemny model jazdy, dość bogata możliwość modyfikacji fury (gdzie musimy wybierać pomiędzy "masywnością" naszego pojazdu co przydaje się w bezpośrednich starciach, a szybkością i prowadzeniem - albo albo!) i przyjemnie zrealizowana walka - harpun, pociski, taranowanie innych pojazdów, od strony mechaniki gry wszystko zostało zrealizowane naprawdę super. Różnią się też pojazdy naszych przeciwników: jedne sprawdzają się jako taran, inne przypalają nas ogniem, albo rozrzucają miny. Do tego takie smaczki jak zachowanie naszego auta po zmianie rodzaju nawierzchni/zboczeniu z drogi - to nie The Crew, tutaj naprawdę poczujemy wszelkie nierówności. Nieco gorzej wypada ta część gry którą spędzimy "na nogach". Walka zainspirowana została oczywiście Batmanem, ale nie jest nawet w połowie tak dobra. Z plusów można zapisać to, że nie jest kalką 1:1 jak w Shadow of Mordor, przez co wydaje się być mniej hmm... automatyczna? No jest po prostu inaczej, co widać szczególnie przy unikach. Niestety systemowi walki nie jest dane rozwinąć skrzydeł przez małą liczbę specjalnych ciosów, a także co tu kryć, małe zróżnicowanie przeciwników. Tutaj zawodzą przede wszystkim bossowie - walki z nimi nie są ani ciekawe, ani trudne.
Mad Max to gra o dość otwartej strukturze. Jeździmy po mapie, ulepszamy samochód, likwidujemy wrogie obozy/"straszaki"/pola minowe/snajperów, a także zbieramy złom pełniący rolę waluty. Od czasu do czasu otrzymujemy zadanie fabularne które popycha historię do przodu. Czasami warunkiem aby je otrzymać jest postęp w aktywnościach pobocznych (w tym w rozbudowie twierdz naszych sojuszników, co samo w sobie daje nam całkiem ciekawe bonusy). Opowieść tu przedstawiona nie należy do zbyt wymyślnych, ale idealnie wpisuje się w uniwersum, a pod koniec nawet się rozkręca i prowadzi to godnego finału. Szkoda tylko, że podczas tych misji rzadko kiedy robimy coś oryginalnego, wykraczającego poza czynności składające się na aktywności poboczne. Monotonia i powtarzalność to zresztą główne wady tej produkcji i jeżeli nie podpasuje wam klimat, to możecie mieć problem. Jeśli jednak lubicie filmy z Maxem to w grze odnajdziecie się idealnie. To gra w dużej mierze o samochodzie: o jeździe nim, walce z jego użyciem i sukcesywnej rozbudowie. Wszystko to okraszone naprawdę ładnymi widokami, choć i tutaj jest trochę nierówno. Otoczenie jest oddane świetnie, do tego mamy kilka stref znacząco różniący się od siebie (na tyle na ile pozwala pustynny krajobraz). Burze piaskowe to osobny temat - niech za rekomendację robi fakt, że te radiacyjne z Fallouta 4 (też niezgorsze w wykonaniu) nie mają nawet startu. Ciężko to odpisać, trzeba po prostu zobaczyć. Gorzej wyglądają natomiast wnętrza. Zawiodłem się też Czarnym Miastem które od początku gry jest celem naszej podróży. Dymiące kominy rafinerii widzimy w oddali niemal od początku gry, wygląda to bardzo monumentalnie. Na miejscu okazuje się, że udostępniony nam obszar to mały placyk z jedną odnogą "slumsów". Nie liczyłem na postapokaliptyczny odpowiednik Novigradu, ale i tak na zdecydowanie więcej niż otrzymałem. To zresztą idealnie podsumowuje dysproporcję pomiędzy wspomnianymi częściami "samochodową" i "pieszą" gry. Niemniej gra się w to naprawdę przyjemnie i chociaż na początku chciałem dać grze "tylko" 7/10, to właśnie za przyjemność wynikającą z prowadzenia i walki z użyciem Magnum Opus (bo tak nazywa się nasz pojazd) spokojnie dopisuję te pół punktu.

To ukazanie śmierci w formie "nekrologu" trochę przypomina mi Cannon Fodder z rosnącym "lasem krzyży" (heh) po śmierci naszych wojaków. Świetny pomysł, aby ukazać wojnę w nieco mniej heroiczny, za to znacznie bardziej ponury sposób. Oczywiście zgadzam się z przedmówcami, że to wciąż EA i pompatyczności przemieszanej z widowiskowością tu nie zabraknie, ale miło, że przynajmniej podjęto próby przemycenia nieco antywojennych w swojej wymowie motywów. Motywów, które zbudowały przecież wielkość filmów takich jak "Czas Apokalipsy", "Full Metal Jacket", czy skoro jesteśmy przy tematyce I WW "Na Zachodzie Bez Zmian". Jasne, całość pewnie będzie miała nieco lżejszą otoczkę, ale i tak jest to dla mnie krok w dobrym kierunku, zwłaszcza w czasach gdy główny konkurent BF'a idzie w jakieś bezduszne kosmiczne naparzanki. Czy będzie to w końcu singlowa kampania godna tej serii? Zobaczymy, ale na razie jestem na tak.

Gram na padzie, na dźwięku przestrzennym minie zależy, a działające spolszczenie (z polskimi znakami) wierzę, że w końcu ogarną sami gracze. Co nie zmienia faktu, że oburzonych jak najbardziej rozumiem. Doświadczyłem natomiast bardzo niemiłego błędu, który wywaliło mi dokładnie w momencie zapisywania, przez co straciłem jakieś 40 minut gry - po ponownym odpaleniu mogłem wczytać tylko dużo wcześniejszy autosave. Poza tym nie wiem czy to błąd, bo w jedynkę ostatni raz grałem wieki temu, ale po zebraniu drugiego tonicu, na liście slotów nie było tego pierwszego. Wiem, że zarządzać mogę nimi dopiero w późniejszej fazie gry, ale czy jest wcześniej opcja aby chociaż podejrzeć co mam aktywne? Z plasmidami nie mam tego problemu.

Bardziej mi to przypomina gry z serii Ojciec Chrzestny niż Mafię. To plus pierwszy Assassins Creed (wykonywane w kółko te same mini misje) i oczywiście GTA, czy raczej nieudolna próba wzorowania się na grze Rockstara. Pierwsza Mafia robiła w zasadzie wszystko, aby porównań do GTA uniknąć. Oczywiście wciąż były wspólne elementy (kradzieże samochodów, otwarte miasto itp.), ale sama rozgrywka była zupełnie inna. Mniej było rozpierduchy, model jazdy był bardziej realistyczny, a tempa wszystkiemu nadawała (bardzo dobra swoją drogą) fabuła. Nie wiem co ma na celu robienie z tej serii sandboxa. Tzn. wiem - jest to znacznie prostsze, a i tak się sprzeda. Zeszłoroczny przykład Fallouta 4 pokazuje to idealnie. I nie twierdzę, że Mafia 3 musi być grą złą. Po prostu nic nie wskazuje na to, aby wybiła się ponad przeciętność, tak jak zrobiła to GTA V. Obstawiam, że będzie to coś klasy Just Cause 3 czy innego Mad Maxa - można zagrać, szczególnie jeżeli odpowiada komuś dany setting (lata 60, Nowy Orlean itp.), ale nie widzę tych grach niczego nadzwyczajnego, czegoś co dałoby im jakąś tożsamość. Wiele elementów we współczesnych sandboxach jest powielanych i róznią się one przede wszystkim miejscem akcji i 1-2 charakterystycznymi elementami, które jednak nie czynią je wyjątkowymi. Jestem już po prostu znudzony tego typu grami i podejrzewam, że nie jestem w swoim myśleniu osamotniony. Z drugiej strony standaryzacja jest też odpowiedzią na oczekiwania dużej grupy (zazwyczaj tzw. "casualowych") graczy, którym po prostu odpowiada fakt, że włączają dany tytuł i czują się jak w domu. Rozumiem też potrzebę zmian po drugiej części, która była co najwyżej średnia. Fajnie się strzelało, ładnie to wyglądało, ale to w zasadzie tyle. Gra była krótka, miasto nie dawało nawet złudzenia otwartego, a klimat pierwowzoru też gdzieś uciekł. Dlatego tym razem zdecydowano się na taką, a nie inną koncepcję. Nie skreślam tego tytułu, ale niestety obawiam się, że kolejny raz dany nam będzie do zrozumienia prosty fakt: są sandboxy i jest GTA. Na tej płaszczyźnie seria R* jest bezkonkurencyjna, a ostatnia odsłona idealnym przykładem jak połączyć misje fabularne, poboczne i zwykłą radość z eksploracji/rozwalania wszystkiego wokoło. W zaprezentowanym materiale widzę tylko tego namiastkę, nie widzę natomiast tego za co kochałem pierwszą Mafię. Pozostaje mieć nadzieję, że jednak twórcy trzymają jakiegoś asa w rękawie, a zadania głównego wątku okażą się na tyle dobre, żeby sięgnąć po ten tytuł. Wszystko jednak rozchodzi się o proporcje. Pierwszy Assassin też miał fajne misje fabularyzowane. Szkoda tylko, że stanowiły one tylko promil rozgrywki w stosunku do mega powtarzalnych mini zadań zwiększających naszą pozycję w bractwie, czy innego zbierania flag.

Ciężko mi ocenić tę grę w żaden sposób nie odnosząc się do tego jak jest krótka. Przejście całości zajęło mi ledwo 4 godziny. Oszukany czuć się nie mogę, bo tyle wskazuje chociażby stronka how long to beat. Niemniej jestem typem gracza który lubi eksplorację i zaglądanie w każdy kąt, przez co zazwyczaj do wyników z hltb mogę spokojnie dodać ze dwie godziny (albo i więcej). Nie tym razem. I wiem, że temat ten był wałkowany już wielokrotnie (również przez samego A. Ch.), ale czułbym się z lekka wydymany dając za tę grę więcej niż 20 zł. Na szczęście dałem ok. 15... No ale ok, zostawmy na chwilę ten temat. Co może się podobać w Zaginięciu Ethana Cartera? Na pewno klimat. Spora w tym zasługa oprawy graficznej, zarówno od strony artystycznej jak i bardziej technicznej, chociaż nie upatrywałbym w fotogrametrii czegoś przełomowego. Świat wygląda pięknie, ale też bardzo statycznie. Oczywiście w przygodówce nie ma to aż takiego znaczenia, więc nie ma sensu za bardzo się czepiać. Klimatyczna jest też sama historia, chociaż w pełni doceniłem ją dopiero po zakończeniu. Nie jest to jakieś arcydzieło po którym musiałem wstać od kompa i zrobić kilka kółek wokół bloku pogrążony w kontemplacji, ale daje radę i przede wszystkim sprawia, że chce się grać. Jest to niezwykle ważne w tego typu produkcji, gdzie gameplay jest szczątkowy, a zagadki diabelnie proste, niewymagające w sumie nawet chwili zastanowienia. Pewnie znajdzie się ktoś (z autorem gry na czele) kto powie, że to tak specjalnie, aby nie wytrącać gracza z rytmu, aby lepiej chłonął opowieść... Ale do mnie to nie trafia. Nawet interaktywny film powinien cechować się tym, że mamy jakiś wpływ na to co dzieje się na ekranie. Tutaj pod względem zaawansowania przypomina to momentami wciskanie pause/play na pilocie telewizora i sugerowanie, że daje nam to jakakolwiek kontrolę nad oglądanym programem. Może trochę wyolbrzymiam, ale jak na grę z dość otwartym światem brakuje tutaj jakichś aktywności pobocznych, sekretów, ewentualnie alternatywnych kierunków, którymi mogłaby podążać fabuła. Czegokolwiek co sprawiłoby, że nie byłby to tytuł na jeden raz. Niestety po obejrzeniu napisów końcowych nie ma już po co wracać (chyba, że dla jednego easter egga/achievementa, o ile kogoś rajcują takie rzeczy). Pomimo powyższego narzekania te 4 godziny wspominam miło i myślę, że spokojnie mogę dać to 7/10. Zdecydowanie nie jest to jednak tytuł dla wszystkich, dlatego jeśli nie lubisz tego typu rozgrywki, Zaginięcie Ethana Cartera raczej tego nie zmieni.

Ze względu na rok w którym wyszedł pierwszy Two Worlds, był określany raczej "polskim Oblivionem", a nie Morrowindem", choć topornością faktycznie bliżej mu do trzeciej części TES (starszej od TW o 5 lat). Co ciekawe, była to jedna z pierwszych polskich gier która poza pc trafiła też na X360. W moim odczuciu drewno straszliwe, nie umywające się do Obliviona czy też Gothica 3. Dwójka chociaż totalnie wyprana klimatu (fantasy + sawanna - jakoś nigdy do mnie nie przemawiało to połączenie), z nudnymi questami i NPCami, przynajmniej pod względem rozgrywki była sporym krokiem na przód.

Bardzo dobry dodatek do świetnej gry. Jako całość New Order oczywiście jest lepsze, ale to chyba oczywiste (pełna gra vs. badź co bądź dodatek). Niemniej kilka rozwiązań z Old Blood jest pewnym krokiem na przód. Warty wspomnienia jest na pewno nowy arsenał i powrót tematów okultystycznych z Wolfa z 2009 roku, którego New Order był bezpośrednią kontynuacją. Faktycznie, mogło być więcej rodzajów przeciwników ale ci którzy są dają radę i chociaż można grać na pałę (nawet na poziomie uber), to przyjemnie jest wykorzystywać ich słabości na naszą korzyść, przyjmując odpowiednią taktykę. Jeszcze co do uzbrojenia, to podobnie jak w NO tylko z pozoru kolejne pukawki otrzymujemy w sposób progresywny, bo tak naprawdę wszystkie mają swoje plusy i starałem się używać każdej z nich (co nie zawsze mi się zdarza w innym grach). Oczywiście prowadzi to do pewnego zachwiania balansu, gdzie dwa pistolety z tłumikami potrafią być naprawdę OP, bo poza super soldaten i opancerzonymi żołnierzami resztę zdejmujemy zanim zdążą zareagować i ogłosić alarm. Z drugiej strony tak jak w podstawce nie da się skradać przez całą grę, więc nie jest to jakiś wielki problem. Sam (chociaż uwielbiam skradanki) starałem się wybijać w ten sposób głównie dowódców (i przeciwników na drodze do nich), resztę wykańczając już metodami siłowymi, bo zwyczajnie sprawiało mi to więcej frajdy. Pozytywnie zaskoczyła mnie różnorodność rozgrywki. Po nieco zbyt długim początku gdzie do dyspozycji mieliśmy tylko rurkę (kolejna nowość, jak najbardziej na plus) gra się rozkręca i ani przez moment nie czułem, że jest w jakiś sztuczny sposób wydłużana. Może i nie wydaje się to jakimś mega osiągnięciem, ale pamiętajmy, że mówimy o dodatku, a te jak wiemy bywają różne. Tutaj twórcy stanęli na wysokości zadania. Fabuła jakaś odkrywcza nie jest, ale ogólny klimat (nieco lżejszy niż w podstawce), postacie czy lokacje w Old Blood sprawiają, że ciężko się oderwać od ekranu. Zmianie uległ też system rozwoju naszej postaci - jest prostszy, mniej rozbudowany, ale też warunki które musimy spełnić są sensowniejsze. Nie ma tu jakiejś dodatkowej gimnastyki jak zabijanie wrogów odrzuconym granatem w NO, które zaliczyłem odrzucając swoje własne (!) granaty, które wpierw rzucałem sobie pod nogi, bo inaczej po prostu się nie dało (to nie CoD, gdzie mamy czas podbiec, podnieść, i jeszcze celnie odrzucić granat). Niby detal, ale spoko, że nie trzeba robić czegoś na siłę a po prostu grać. I ponownie, część skilli wydaje się z byt dużym ułatwieniem, ale np. możliwość przenoszenia miniguna w ekwipunku odblokowałem już po przejściu gry, odpalając kolejne rozdziały w celu zebrania sekretów, więc tragedii nie ma. Gdybym jednak miał się o coś przyczepić, to właśnie poziom trudności poza walkami z bossami. Odniosłem wrażenie, że w podstawce uber sprawił mi jednak więcej problemów, ale może po prostu po tylu godzinach stałem się lepszy... Poziomy też mogłyby być bardziej otwarte, ale za to uniknięto backtrackingu i wybijania gacza z rytmu. Podsumowując tak właśnie powinny wyglądać dodatki: oferować więcej tego samego co podstawowa wersja gry (w końcu dlatego ktoś sięga po dodatek, bo spodobała mu się podstawka), ale też nie być tylko kalką z podmienionymi poziomami i fabułą. Mocna 9-tka z mojej strony.

Co do Wolfa to akurat zwiastuny mi się podobały, bo były mega klimatyczne. Co nie zmienia faktu, że podchodziłem do tej gry z dużym dystansem, zwłaszcza po niezłym, ale tylko niezłym Wolfensteinie z 2009 roku. Po prostu nie wierzyłem, że może to być coś więcej niż odgrzewany (i to nie po raz pierwszy) kotlet. Rzeczywistość okazała się na szczęście inna i jest to dla mnie najlepszy singlowy fps ostatnich lat.
Natomiast nie przekonał mnie do siebie Shadow of Mordor. Przy zapowiedziach i aferze wynikającej z faktu, że główny bohater porusza się niemal identycznie jak postaci z serii Assassins Creed, przestałem śledzić temat tej gry. Po ciepłym przyjęciu gotowego produktu zarówno przez graczy jaki recenzentów, moje zainteresowanie wzrosło, ale grę kupiłem dopiero niedawno. Po kilku godzinach nie zachwyciła mnie. W walce to taki uboższy Batman, a w poruszaniu się po świecie uproszczony Assassins Creed. Fabuła może się jeszcze rozkręci, ale jak na razie jest szczątkowa. Sam system Nemesis z założenia wygląda fajnie, w praktyce i tak większość przywódców tłukę na pałę, bo nawet nie chce mi się bawić w te słabości, a to że podczas walki z jednym nagle dołączy się drugi (którego obecności w pobliżu nie byliśmy początkowo świadomi) tylko pogarsza sprawę. Nagle okazuje się, że walczymy z kilkudziesięcioma orkami na raz i tylko biegamy od roślinki do roślinki regenerując swoje zdrowie... Owszem, wykorzystywanie wspomnianych słabości daje większą satysfakcję, ale w moim odczuciu za mało tutaj odpowiednich mechanik, zawodzi też konstrukcja map (w ogóle świat gry jest strasznie monotonny i nieciekawy). W efekcie wszystko staje się bardzo chaotycznei jakiekolwiek planowanie traci sens. Nie bez znaczenia jest też fakt, że świeżo przed Mordorem męczyłem AC IV Black Flag i być może taka formuła gry mi się zwyczajnie przejadła (zwłaszcza, że Black Flag jest znacznie bardziej różnorodny i lepiej mi przypasował fabularnie). Dam jeszcze szansę tej grze, ale póki co mam inne tytuły do ogrania.
Ktoś wspomniał tutaj Batmana Arkham Asylum i tu się zgodzę jak najbardziej. Gry z superbohaterami były zazwyczaj słabe lub w najlepszym przypadku średnie. Chyba najlepiej wypadały proste beatem upy z czasów SNESa. Do tego stopnia nie zaciekawił mnie nowy Batman, że o serii dowiedziałem się dopiero przy okazji drugiej części. Nie miałem w co grać, a demo Arkham City wjechało na xbox live, więc z nudów ściągnąłem. Było to chyba moje największe growe zaskoczenie, seria z miejsca stała się jedną z ulubionych, a Arkham City spokojnie mieści się w moim osobistym top 10 wszech czasów.

Bardzo słaby dodatek, wszelkie dobre oceny pochodzą od osób które chyba nigdy nie grały w żadnego FPSa, bo tym właśnie jest ta gra. Z samego założenia nie miało to sensu, bo zabrano tutaj wszelkie elementy RPG z Fallouta 3 i pozostawiono jego najsłabszy element, tj. walkę. Strzelanie w podstawce jest po prostu słabe, ale do momentu w którym odbieramy tę grę jako role-playa da się przymknąć na to oko, w końcu i tak wszystko podyktowane jest naszymi statystykami. W dodatku wcielamy się jednak w postać biorącą udział w wirtualnym treningu, gdzie jesteśmy pozbawieni naszych umiejętności czy perków. To zwykła strzelanka z perspektywy pierwszej osoby, zbudowana na silniku który się do tego nie nadaje. Sterowanie jest zbyt toporne, broń nie ma żadnego feelingu, brakuje dynamiki. Do tego wspomniana już tunelowość... Dobrą stroną Operation Anchorage jest na pewno klimat, próba opowiedzenia historii przed bombami, nakreślenia konfliktu zbrojnego między USA i Chinami. Historia jest prosta, ale w ciekawy sposób opowiedziana i nie dłuży się (zwłaszcza, że sam dodatek jest bardzo krótki). Poza tym też nie można powiedzieć, że się nie starano. Poza licznymi (i nieemocjonującymi) strzelaninami zdarza się, że musimy zrobić coś innego: podłożyć bombę, zniszczyć pojazd etc. W dalszym ciągu mamy jednak do czynienia z tą samą, drewnianą mechaniką. I nie można zrzucić tego na datę premiery, bo np. taki Half Life 2 wyszedł 4 lata wcześniej, rok wcześniej ukazało się chociażby Call of Duty Modern Warfare. Po prostu sama koncepcja tego dodatku była nieprzemyślana, niepasująca do Fallouta 3. Zabawne, że twórcy nie porzucili jednak tego kierunku i Fallout 4 również jest bardziej FPSem niż RPG. I z jednej strony widać jak Bethesda wyciągnęła wnioski z OA czy Mothership Zeta sprawiając, że elementy strzelankowe tym razem naprawdę dopracowano, z drugiej szkoda, że tak znakomita seria porzuciła swoje korzenie i całą wynikającą z tego faktu głębię. No, ale to temat na zupełnie inną historię.

Tak naprawdę wszystko przez multi. Rozgrywka ewoluuje w takim a nie innym kierunku z powodu multiplayera, który zawsze opierał się na raczej szybkiej, dynamicznej rozwałce. Szczerze mówiąc podwójne skoki i bieganie po ścianach pasuje do takiej rozgrywki i nie ma sensu gadanie, że BF tamto, a CS tamto, bo właśnie dlatego CoD ma tylu graczy ilu ma - bo jest inny. Gdyby nagle pojawiły się większe mapy i pojazdy to musiałby rywalizować z Battlefieldem, ale nie musi tego robić. Tzn. rywalizacja oczywiście jest, ale obie serie mają swoich wiernych fanów, którym po prostu odpowiada taki a nie inny model rozgrywki i po prostu zostaną przy "swojej" grze, nawet jeśli ta okaże się średnia. Ostatnie CoD jakie kupiłem to jedynka Black Ops, ale grając okazjonalnie w trójkę u kumpla odnajduję się w grze bez problemu, a kretyńskie z pozoru pomysły w stylu wojny przyszłości, egzoszkieletów i innych robotów, w multi nie stanowią dla mnie problemu. Co innego singiel, w którym nic do tej pory nie przebiło świetnej czwórki. I pewnie nie przebije, bo kampania dla jednego gracza pojawia się w kolejnych odsłonach jako zwykły zapychacz dla rozgrywki sieciowej. Ta seria nigdy nie miała ambicji do bycia symulatorem pola bitwy, dlatego powrót do WW2 czy WW1 byłby raczej średni. Tzn. nie obyłoby się bez poważnych zmian w rozgrywce, a a jak pisałem podporządkowana jest multi, które w obecnej formie pasuje graczom. Ci którym nie pasuje mają BFa, CSa, albo Armę. Pozostają gracze singlowi (w tym ja), którzy rozpieszczani niestety nie są, ale co zrobić? Ostatni fps przy którym świetnie bawiłem się w trybie jednego gracza to Wolfenstein New Order wraz z dodatkiem - gra bez multi, skrojona typowo pod singla. Trochę ewenement w ostatnim czasie, ale co zrobić? Call of Duty w tym temacie już dawno spisałem na straty.
Główny problem CoD polega moim zdaniem na zbyt częstym wydawaniu gier z tej serii, czy robieniu kolejnych podserii które się od siebie prawie niczym nie różnią. Pierwszy Black Ops był w klimatach zimnej wojny - ok, choć nie wykorzystano do końca potencjału to było to coś odmiennego od Modern Warfare. Potem zaczęło się już wszystko mieszać: jakieś ghosty, kolejne black opsy, advanced warfare, teraz znowu coś w kosmosie... Za dużo tego i za bardzo na jedno kopyto.

Taki tam polski akcent "wojny konsol", reklama chyba z 1996 roku :) Dwa lata później dostałem na szczęście playstation, ale tę agresywną kampanię pamiętam do dziś.

BTW albo cos źle zrozumiałem, albo autor sugeruje, że saturn wszedł na rynek po premierze swoich głównych konkurentów, a przecież to N64 wyszło ostatnie.

Na wstępie zaznaczę, że jestem fanem serii i na nowego Batmana czekałem z niecierpliwością. Po genialnym Arkham City mieliśmy co prawda wciąż całkiem dobre (choć zabugowane) Origins, ale nie była to gra od Rocksteady i traktowałem go jako taki zapychacz. Niestety po premierze Arkham Knight okazało się, że gra (a konkretnie port z konsoli) jest totalnie spartaczona, dlatego wstrzymałem się z zakupem aż twórcy naprawią ten bubel. Stąd moja opinia dotyczy aktualnego stanu gry, prawie rok po jej premierze.

Zaczne może właśnie od tych kwestii technicznych. Sprzęt którym dysponuję to i5 4590, GTX 970, 8 GB ram. Monitor 1680x1050, więc nie jest to full HD. Dla porównania Wiedźmin 3 trzymał 60 klatek, może nie ze wszystkim na maksa, ale wciąż wyglądając lepiej niż na konsolach. Z Batmanem już tak kolorowo nie jest, chociaż mając w pamięci to co raportowali gracze po premierze, poprawa jest znacząca. Pierwsze co zróbcie po zakupie to wyłączcie wszystkie opcje nvidii, poza lepszym efektem deszczu (bo robi swoje, nie obciążając tak bardzo GPU). Albo nie, odpalcie najpierw wszystko na maxa i włączcie grę. U mnie powodowało to wahania od nawet <30 klatek podczas jazdy batmobilem, do stałych 60 przy chodzeniu po ulicach, rozglądaniu się po mieście stojąc gdzieś na dachu, czy nawet walkach ze sporymi grupami przeciwników. Grywalne to to nie jest, ale gra wygląda wtedy OBŁĘDNIE. Wspomniane efekty pogodowe czy interaktywny dym (rozpraszający się po napotkaniu przeszkód) wyglądają cudownie i cytując klasyka "można pomylić z prawdziwością". Dobra, to teraz wchodzimy do opcji i odhaczamy te bajery :P Poza nvidia works na pewno zmniejszyłem cienie na low (dużej różnicy wizualnej o dziwo nie ma), większość opcji została na maks. Gra dalej ma pewne problemy przy szybkim przemieszczaniu się (batmobil, szybowanie) ale raczej nie spada poniżej 50 klatek. Najważniejsze, że podczas walk (także tych w batmobilu, gdzie raczej pozostajemy w jednym miejscu - co innego pościgi) elegancko trzyma 60 kl/s. Co do bugów to po 45 h w grze miałem dosłownie jeden - przeciwnik po znokautowaniu lewitował w powietrzu i nie mogłem wziąć przedmiotu który upuścił, pomógł restart zadania. Może miałem szczęście, ale wydaje mi się, że pod tym względem jest już ok. Irytuje też trochę informacja o rzekomo nieaktualnych sterownikach karty graficznej po każdym wejściu do głównego menu (pomimo, że mam najnowszą stabilną wersję), ale to w sumie detal. Podsumowując gra wciąż ma swoje problemy (i raczej będzie je miała) ale jest już w pełni grywalna.

No właśnie, gra. Od czego by to u zacząć? Może od batmobilu, czyli największej nowości. Przyznam, że jako fanowi pojazdów rodem z animated series, filmu Burtona czy chociażby Arkham Asylum (gdzie nie był grywalny, ale pojawił się na początku gry) średnio podobał mi się pokazany na zapowiedziach tumblero-podobny twór z AK. Odstawmy jednak sentymenty na bok, bo w praniu się po prostu sprawdza. Tryb bojowy w którym możemy strafować i strzelamy do czołgo-podobnych i latających dronów daje dużo zabawy. Oczywiście nie obyło się tu bez paru zgrzytów. Po pierwsze nie-zabijanie w wykonaniu Batmana jest tu już tak mocno naciągnięte, że bardziej się chyba nie da. Żywych przeciwników dalej tylko ogłuszamy, nawet jeżeli potrącimy ich rażąc przy okazji prądem gnającprzez miasto, czy staranujemy ich delikatny samochód rozgniatając go o ścianę budynku :) Przy okazji w grze całkiem przyjemnie zaimplementowano niszczące się otoczenie. Oczywiście nie całe, ale podczas tak dynamicznej rozgrywki myślę, że w zupełności wystarczające. Drugi zgrzyt związany z batmobilem polega na tym, że jest on zdecydowanie przez twórców nadużywany. Może nie aż tak bardzo jak wiedźmiński zmysł w W3 (do tego gameplowo jest znacznie ciekawszy), ale momentami czuć, że robimy coś na siłę, tylko po to aby skorzystać naszej nowej zabaweczki. Chociażby wprowadzenie wątku Człowieka Zagadki, który po prostu zaprasza nas na swój tor wyścigowy pod miastem. Owszem potem rozwija się to w podobny sposób do tego z Arkham City, gdzie rozwiązujemy zagadki aby komuś pomóc, ale fabularnie o wiele bardziej podobał mi się wątek z poprzedniej gry. Same zagadki są natomiast o wiele bardziej zróżnicowane, niektóre wymagają batmobilu, niektóre wykonujemy przy użyciu dwóch postaci, doszły też nowe gadżety. Inna sprawa, że tych statuetek jest tyle, że dalej została mi chyba połowa do odfajkowania :P
Wracając do nowości to gra stała się bardziej otwarta, sandboxowa. Do tego starano się połączyć tryb wyzwań z fabularnym, nanosząc po prostu wyzwania na mapę gry. Po Arkham City gdzie w zasadzie wszystko miało swój sens i logiczne wytłumaczenie tworząc bardzo spójną całość, wygląda to tak sobie. Nie ma może aż takiej patologii jak w grach od Ubisoftu, ale i tak gęsto tu od znaczników na mapie i rzeczy do odhaczenia. Na szczęście tempo gry wciąż regulowane jest przez wątek główny i to on stanowi rdzeń produkcji. Nie chcę się rozpisywać na temat fabuły, ale zdecydowanie daje radę. Jest intryga, są zwroty akcji, fani serii nie powinni czuć się zawiedzeni. Poza batmobilem doszło też trochę nowych umiejętności Batmana takich jak np. wielokrotny nokaut z ukrycia, nowe elementy otoczenia do wykorzystania przeciwko wrogom, nowe gadżety i bardziej niż w poprzednich grach rozbudowane drzewka rozwoju. Wydaje mi się, że większy nacisk położono na akcję. Nawet typowo składankowe fragmenty przechodzimy o wiele bardziej dynamicznie, na granicy wykrycia przez wrogów. Sama walka natomiast też została nieco przebudowana, ale jak graliście w poprzednie części to możecie czuć się jak w domu - dalej jest bardzo intuicyjnie. Jedynie walki z przeciwnikami wyposażonymi w tarcze sprawiały mi nieco kłopotów, bo coś nie chciała wchodzić kombinacja B > A > A (na padzie), czyli naskok od góry. Tj.nie wchodziła tak łatwo jak w poprzednich grach i często po prostu turlałem się obok wroga tracąc serię. Jedyne czego brakuje to jakichś ciekawych walk z bossami, nie licząc tych w batmobilu.
W grze oczywiście pojawia się cała plejada postaci znanych z uniwersum, cześć jest grywalna (Catwoman, Nightwing, Robin) czego efektem są wspólne walki i możliwość wykonywania łączonych nokautów bez przerywania serii - ot, bajer. Zadań pobocznych jest tutaj cała masa. Lepsze, gorsze - ogólnie na plus, chociaż są też takie których powtarzalność jest zwyczajnie męcząca (głównie te w których walczymy z milicją Arkham Knighta). W City było tego mniej, ale może właśnie dlatego całościowo wypadało lepiej? Z Arkham Knight jest trochę taki problem, że starano się upchnąć w tej grze jak najwięcej i z jednej strony to dobrze, bo Batmana nigdy za wiele, z drugiej chyba jednak wolę bardziej skondensowane Arkham City, które po przejściu pozostawiło we mnie niedosyt przez który z marszu odpaliłem NG+. Arkham Knigt z kolei mnie trochę zmęczył, choć to wciąż bardzo dobra gra i godne zamknięcie trylogii.

Jako, że kupiłem wersję z season passem to może jeszcze parę słów odnośnie dodatków. Mi akurat udało się kupić wersję premium (podstawka + SP) dość tanio, więc jestem zadowolony. Płacić za sam season pass jak za grę? No cóż... Contentu jest na pewno sporo. Cześć to oczywiście pierdółki jak nowe skórki czy np. filmowe batmobile wraz z trasami do trybu wyzwań (można też odpalić je w trybie fabularnym, ale nie mają uzbrojenia ani gadżetów, więc nie jest to zbyt praktyczne). Są to rzeczy które cieszą jak się dostaje w większym zestawie, pojedynczo w życiu bym tego nie kupił. Mamy też nowe wyzwania (choć nigdy jakimś wielkim fanem nie byłem), kilka misji (na plus, ale strasznie krótkie) i dodatki "fabularne". Ciężko mi coś powiedzięc na ich temat bo przeszedłem dopiero jeden (Zemsta Catwoman) i zacząłem kolejny (ten z Batgirl i Robinem). W pierwszym mieliśmy na dobrą sprawę trzy pomieszczenia, trochę skradania, prostą zagadkę i walkę. Tyle. Szału nie ma, a szkoda bo liczyłem na coś ciekawszego z udziałem jednej z moich ulubionych postaci (swoją drogą większość postaci przeszło lifting, wyglądają inaczej niż w AA/AC, ale akurat Kobietę-kot mogli zostawić w poprzedniej wersji - ładniejsza była). Ten drugi dodatek już na oko wydaje się dłuższy. Jak pozostałe? Nie wiem, ale jeśli nie jesteś jakimś wielkim fanem batmana i gier z serii Arkham to spokojnie wystarczy ci podstawka. Jak jesteś to kupisz i tak :)

Zdecydowanie wolę pierwszą część, głównie ze względów fabularnych i faktu, że była... pierwsza. W dwójce ten recykling lokacji było jednak czuć aż zbyt mocno. Do tego kompletnie nie przypadła mi idea wojny frakcji. W pierwszej części nasz wpływ na otaczający świat był znacznie mniej bezpośredni, co zwiększało moim zdaniem poczucie realizmu. Mogliśmy komuś pomóc, odpowiedzieć na wezwanie, odeprzeć atak bandytów - może uda im się utrzymać ten przyczółek. A może wrócimy za jakiś czas w to samo miejsce i znajdziemy tylko ciała martwych NPCów którym wcześniej pomogliśmy i stado nibypsów. Shit happens. Oczywiście w czystym niebie dalej to mieliśmy, ale przez wojny frakcji mieliśmy większy wpływ na cały konflikt, nie czuło się tak bardzo tego klimatu samotnego przemierzania zony, tego jak w sumie niewiele znaczymy w tym świecie. Z drugiej strony bardziej też irytowały takie losowe "porażki", gdzie wróg wybił nam cały oddział towarzyszy, kiedy staraliśmy się aby to nasza frakcja była górą. Same starcia były natomiast strasznie chaotyczne.
Do tego CN było zwyczajnie niedokończone, czego przykładem niech będzie wykonana na odwal się lokacja w szpitalu, że o walce ze śmigłowcem nie wspomnę bo był to dramat. Liniowy Limańsk też dupy nie urywał. Z tych nowych lokacji paradoksalnie najlepiej wypadała ta początkowa, chociaż większość graczy (w tym mnie) na wstępie zraziła tym, że było tam jakoś mało "stalkerowato". I za żółto.
Oczywiście Czyste Niebo ma też dobre strony jak usprawnienia w gameplayu, modyfikacje broni (w jedynce bez modów nie było nawet możliwości naprawy zużytego sprzętu), nowy system szukania artefaktów przy użyciu specjalnych detektorów itd. O ile Cień Czarnobyla to dla mnie mocna 9/10, tak Czyste Niebo plasuje się gdzieś w granicach 7, może 7,5/10, czyli wciąż jest dobrą grą po którą warto sięgnąć, ale jakbym miał kogoś zachęcić do serii to zdecydowanie poleciłbym jedynkę plus kilka modów.

Nie wiem czy widziałbym akurat Far Cry 3 w tym zestawieniu, ale chętnie odpowiem na pytanie co mnie urzekło w tej grze. Przede wszystkim to jak sprytnie upchnięto w jednym produkcie otwarty świat i zamknięte, mocno oskryptowane misje fabularne rodem z Call of Duty. Do tego duża swoboda naszych działań, gdzie zarówno wybranie drogi siłowej jak i cichej eliminacji przeciwników sprawiało dużą frajdę. Sporo osób pewnie miło wspomina też głównego bad guya z tej gry, czyli Vaasa - dla mnie osobiście postać zbyt przerysowana, do tego moment kiedy w końcu udaje nam się z nim zmierzyć był w moim odczuciu rozczarowujący.
Oczywiście FC3 ma też sporo wad: typowe dla Ubi robienie w kółko tego samego na mapie świata (w tym totalne kretynizmy w stylu polowania na jakieś zwierzaki aby zrobić nowy portfel bo nam się hajs nie mieści - WTF?), zupełnie bezpłciowe i wyprane z klimatu misje poboczne które otrzymywaliśmy od identycznie wyglądających NPC, czy też sama mapa tropikalnej wyspy tak gęsto poprzecinana drogami jak niejedno polskie miasto.

Osobiście cieszy mnie obecność na liście pierwszego Stalkera, bo gra miała niesamowity klimat, świetną fabułę i solidny survival dla jednego gracza, coś czego zdecydowanie mi obecnie brakuje. To jeden z tych tytułów, gdzie bawiła mnie już sama eksploracja świata i kolekcjonowanie kolejnych rzadkich broni czy innych elementów ekwipunku.

Tak samo cieszy wysoka pozycja nowego Wolfensteina, który łączy w moim odczuciu wszystko co najlepsze ze starych i nowych fpsów. Jest to druga gra na steamie w której nabiłem wszystkie achievementy (pierwszą był drugi epizod do Half Life 2). Świetny gameplay, dużo strzelania, bronie z których każda ma jakiś sens (i ten tryb dual-wield <3), walki z bossami, apteczki, filmowość, epickość mieszająca się z totalnym absurdem, wszystko w jednym. Jedyne czego mi brakuje w tej grze to multi.

Co do pozostałych gier na liście to zwycięzca w moim odczuciu bezapelacyjny. Wysoka pozycja CoD 4 też w pełni uzasadniona (ileż miałem obaw przed premierą), podobnie jak CoD 2. Może jeszcze warty wspomnienia byłby pierwszy Medal of Honor, ale z tego co widzę ograniczono się tutaj do gier na pc. No i Blood, gdzie jest Blood do ciężkiej cholery?!

Dzięki, będę miał co robić w pracy. Wciąga.

Na końcu, patrząc na fragmenty z którejś z nowych odsłon Donkey Kong Country pomyślałem o sytuacji odwrotnej do tej omawianej w materiale. Nie twierdzę, że pierwsze części DKC były mroczne, ale jedynka z 1994 na pewno była mniej cukierkowa niż to co wyszło na wii, szczególnie mam tu na myśli design przeciwników. Pod względem artystycznym (oprawa audio-wideo) była to gra jak na swoje czasu świetna, dlaczego przy remaku twórcy poszli na łatwiznę i zrobili grę całkowicie pozbawioną klimatu i głębi (w gameplay nie wnikam, ale przynajmniej wersja na pierwsze wii nie umywa się do pierwowzoru).

Amiga (SWOS, Cannon Fodder, Lotus 3), pegasus, snes (Donkey Kong Country!), pod sam koniec lat 90 playstation (THPS, Gran Turismo, GTA, Metal Gear Solid). Peceta miałem jakoś dopiero na przełomie wieków. No i oczywiście salony gier z Metal Slugiem, chodzonymi bijatykami, czy "celowniczkami". Gry kupowane głównie na giełdzie, chociaż na snesa takiej opcji nie było, a że nówki chodziły po ponad 300 zeta to jedyną drogą aby zagrać w coś nowego była wymiana... Z jedynym kumplem w szkole który też miał tę konsolę :P Miałem też gameboya (tego pierwszego, szarego), którego ktoś mi zwinął z pociągu podczas wyjazdu na zieloną szkołę - trauma do dzisiaj :/

Najśmieszniejsze w tym wszystkim było to jak wiele świetnych gier z tamtej epoki poznałem dopiero po latach, bo po prostu nikt z kumpli akurat w to nie grał, a to oni byli wyznacznikiem co jest dobre, a co nie. Pierwszy magazyn o grach miałem w rękach w 96 roku i były to "Gry komputerowe".

Bardzo ważne wtedy były okładki/etykiety kartridży, bo to od ładnego obrazka zależało czy podjęcie ryzyka i kupno czegoś nieznanego. Raz kończyło się to ciekawym odkryciem (Kunio Kun Nekketsu Soccer który "odkryłem" dla kumpli ze szkoły), często jednak trafiały się kompletne crapy. No chyba, że mówimy o Amidze: wtedy pożyczało się od lepiej wyposażonego kolegi pudełeczko mieszczące jakąś setkę dyskietek i co lepsze gry kopiowało się na swoje :P Pamiętam też coś takiego jak wypożyczalnię gier na pegasusa, coś czego brakowało mi za czasów X360, gdzie było wiele gier które chętnie bym sobie ograł przez weekend, często przy jakimś piwku ze znajomymi, ale których jednak nie chciałbym kupować na stałe. Na konsolach to i tak pół biedy bo mamy wtórny obieg, ale steam już takiej możliwości nie daje, a darmowe weekendy tego nie rekompensują.

Co do tego Tomb Raidera, to legenda legendą, ale naprawdę kiedyś miałem zmodowaną wersję jedynki czy dwójki (z bazaru oczywiście, neta miałem wtedy przez modem i nawet nie śniło mi się, żeby ściągać jakieś mody) gdzie Lara ganiała na waleta :D Autor modu pomimo pikselozy zadbał nawet o "pasek" w okolicach bikini...

Kolejny (i w zasadzie ostatni) mod tego typu pamiętam, że użyłem przy okazji Obliviona, ale chodziło mi tylko o poprawę modeli postaci (taa...), w sumie to wersja której używałem nie była nawet do końca "nude", bo występowała tam normalna bielizna.

Pomysł zastosowany w Rust wydaje się ciekawy, z drugiej strony jako osoba która lubi spędzić trochę czasu w edytorze postaci też nie widzę w tym nic złego , o ile oczywiście tworzona przez nas postać nie zacznie być alternatywą dla tych rzeczywistych. Dlatego sam temat potrzeby rozbieranek w grach też może być bardzo złożony. Mnie to w sumie ani ziębi ani grzeje. "Stukanie" panienek w Wieśku było dla mnie kolejnym punktem do odhaczenia, nie wzbudzało we mnie jakichkolwiek emocji i w sumie mogłoby tego nie być. I tak w trójce było lepiej niż w jedynce, gdzie laski zaliczaliśmy jakbyśmy zbierali pokemony (nawet "pamiątkowe" karty otrzymywaliśmy, co za żenada...). Kogoś może to bawić, że zobaczy kawałek cyca, ktoś inny może dzięki temu bardziej wczuje się w historię, a jeszcze inny odbębni to z obrzydzeniem, albo w ogóle pominie ten element gry. A znajdzie się pewnie i taki, który przygotuje sobie wcześniej stertę ręczników i żel, jak w jakiejś nieśmiesznej amerykańskiej komedii...

Również uważam Blood money za najlepszą część. Nie jest tak drewniana jak poprzedniczki, jest nieco przystepniejsza, a jednocześnie oferuje to co w Hitmanach najlepsze, czyli dużą swobodę w realizacji zadań. No i ten klimat. Jedyne co mnie trochę drażniło to właśnie ten aż przesadny perfekcjonizm i zachęcanie gracza do pozorowania wypadków aby zdobyć maksymalną notę. Owszem, było to fajne (wspomniany etap w operze), ale czasem aż chciało się zostawić za sobą ciało głównego celu przeszyte kulą (oczywiście pozostając przez cały czas niezauważonym), jak na rasowego filmowego kilera przystało :)
Absolution pod względem mechaniki było ok, ale to w zasadzie tyle. Za bardzo postawiono na fabułę, na którą i tak nigdy wcześniej nie zwracałem uwagi. Traktowałem każde zlecenie jak osobną opowieść i w niczym to poprzedniczkom nie ujmowało. W Absolution mieliśmy wyraźnie zaznaczoną jedną długą historię, a kolejne etapy były ze sobą ściśle powiązane. Doprowadziło to do tego, że w grze o zabójcy na zlecenie przez większość czasu uciekaliśmy (co gorsza często tunelowymi obszarami, bez żadnej opcji na "skok w bok") :/ Takich typowych zleceń było jak na lekarstwo, a to one stanowiły przecież esencję serii.

Do nowej odsłony podchodzę sceptycznie, ale na pewno zagram. Oczywiście kiedy wyjdzie jako całość, bo procederu wydawania niedokończonej gry i sprzedawania jej w odcinkach wspierał nie będę.

Batman seria Arkham i długo, długo nic. W Asylum temat statuetek oczywiście pojawił się po raz pierwszy, ale to w City został znacznie rozwinięty i świetnie sfabularyzowany. W ogóle AC jest dla mnie grą która świetnie potrafiła wpleść w świat gry nie tylko znajdźki, ale też misje poboczne. Wszystko było bardzo spójne i fabularnie uzasadnione. Zarówno AS jak i AC wymaksowałem i ukończyłem ponownie na NG+. Origins nie było aż tak dobre pod tym względem, do tego jak się później okazało niektóre z wyzwań można wykonać tylko podczas konkretnych misji w grze (jakieś wymyślne sposoby eliminacji przeciwników), bo tylko tam mapy dawały taką możliwość. Znajdźki zdaje się, że zebrałem jednak wszystkie (choć czułem, że robię to niejako z rozpędu, mając w pamięci świetne poprzednie odsłony tej gry). W Arkham Knight nie grałem, czekam na jakąś dobrą promocję tego skaszanionego portu...

Co do Assassins Creed to te flagi z jedynki idealnie wpisywały się w powtarzalność i ogólny bezsens rozgrywki w tej grze. Jedynka była dla mnie najlepsza fabularnie, do tego system wspinaczki naprawdę robił wtedy ogromne wrażenie, misje główne (te gdzie likwidowaliśmy cele) były bardzo dobre i w sumie tylko to sprawiło, że ją zmęczyłem do końca. Reszta gry to wykonywanie w kółko tych samych czynności aby zdobyć respekt wśród asasynów (a jak wiadomo "respect is everything""). Dlatego flagi były już tylko taką wisienką na torcie.
W dwójce jednak znacznie poprawiono ten element i nie mam na myśli tylko nagród za pióra, ale też całkiem spoko zagadki. W trójce mieliśmy np. "skarby Drewnianej Nogi". Za zebrane badziewie otrzymaliśmy informacje o lokalizacji kolejnych fragmentów mapy do skarbu (czyli jakby nie patrzeć kolejne misje). Niestety to wszystko ginęło wśród dziesiątek innych rzeczy do zbierania, które już tak ciekawe nie były.

ps. Albo nie zrozumiałem co autor miał na myśli mówiąc "w nowym Falloucie", albo zapomniał, że bobbleheady były już w trójce. Zresztą to nie wszystko, bo np. książki zwiększające umiejętności (które też można spokojnie podciągnąć pod znajdźki) towarzyszą nam od początku serii.

A gdzie "kościany poker" z Wiedźmina? Najgłupsza minigierka w jaką kiedykolwiek grałem. W 99% zależała od szczęścia, co nie przeszkadzało grze w stworzeniu całej hierarchii grających w ten debilizm, jakichś mistrzów z którymi nie mogliśmy zagrać zanim nie ograliśmy niżej postawionych graczy itp. Jeżeli ktoś twierdzi, że trzeba było się tam było wykazać jakakolwiek "strategią" to znaczy, że ma IQ na poziomie ameby.

W ogóle W1 i 2 to była porażka pod względem minigierek. Pięściarstwo z jedynki w którym nie do końca było wiadomo o co chodzi, dwójka przepełniona QTE (szczególnie "polecam" ponownie walki wręcz - nie dość że QTE, to jeszcze ciosy które wyprowadzamy są po prostu komiczne).

W trójce na szczęście twórcy poszli już po rozum do głowy, chociaż np. wyścigi konne to też głupota, bo wystarczyło biec normalnym tempem i blokować przeciwników, żeby dopiero pod koniec przygalopować (dopiero wtedy rzucali się za nami w prawdziwą pogoń). Sam gwint natomiast... No fajny, ładnie przedstawiony wizualnie, ale to pay to win w czystej postaci :D Owszem, dało się wygrać gorszą talią, problemem było natomiast przegrać kiedy mieliśmy już całkiem niezłe karty. Za dużo zależało od siły ataku jednostki. Lepiej też mogło być rozwiązane pozyskiwanie nowych kart. Dziwię się, że nie były do odkrycia podczas eksploracji w formie "skarbów" z lootowanych skrzyń. Część oczywiście wygrywaliśmy podczas pojedynków (co było spoko), resztę po prostu kupowaliśmy co w praktyce oznaczało przeklikiwanie się przez mapę szybkiej podroży i skakanie od knajpy do knajpy...

Pierwsze miejsce specjalnie mnie nie dziwi. Z drugiej strony system dialogowy z Morrowinda również był koszmarny stąd pewnie pomysł tej "dobrej zmiany". Po części pewnie też to na co Gambri zwrócił uwagę, czyli próba zamaskowania nieciekawych kwestii... końcowy efekt wszyscy znamy :)