royalist37

TAMTEGO LATA PRZYJMOWALIŚMY OBELGI I BŁOGOSŁAWIEŃSTWA Z TĄ SAMĄ OBOJĘTNOŚCIĄ. MASZEROWALIŚMY NA PÓŁNOC, A WOKÓŁ NAS KRAINA OBRACAŁA SIĘ W POPIÓŁ. Byliśmy jednością, ale nawet najbardziej zgrana banda takich jak my, nie mogła się równać z tymi bestiami. Tak, bestiami, spróbuj ich nazwać inaczej a zgniotę twój przemądrzały łeb. Nazywasz nas okrutnymi? Pozwól, że ci przybliżę te plugastwa, z którymi musieliśmy walczyć. Nie gwałcą, nie są chciwe, można by nawet powiedzieć, że nie mają tych wszystkich przywar, które czynią z nas, rozumnych, monstra. Nie, jeden z nich, nawet grupa, wydają się przyjemną rozrywką, paroma chwilami pozwalającymi wycieńczonemu trudem podróży umysłowi odetchnąć, a mieczowi zatańczyć. Ich bestialstwo daje się opisać dopiero trzymając w dłoniach mapę świata. To plaga, która wymordowała tysiące. Morowe powietrze czy stal, plaga pozostaje plagą, a w obliczu takiej zarazy zwykłe środki nie były wystarczające. Możesz nas nazywać jak chcesz, pamiętaj tylko, że to nie ty stałeś pośród zgliszcz ciągnących się przez dziesiątki mil z wyborem między ogniem a zagładą. Oczywiście, każdy z nas chwilami wątpił. Pierwszą, która spróbowała zawrócić była Leliana, a przynajmniej wtedy tak to wyglądało.