Matoki

Na Głębokich Ścieżkach śmierć kryła się nie wśród cieni, ale w oślepiającym blasku lawy.
Wydawać by się mogło, że wrodzone umiejętności w połączeniu z perfekcyjnym, wieloletnim wyszkoleniem bojowym i dozą niezachwianej, niemal graniczącej z arogancją pewności siebie pozwolą sprostać wyzwaniom czyhającym w labiryntach korytarzy, odbijających echem wrzaski splugawionych istot. Że znane nazwisko, budzące jednocześnie zachwyt i przerażenie, osłoni go potężną tarczą ochronną, zbudowaną z historii przodków i legend bohaterskich dokonań. Wmawiał sobie, iż paraliżujące przerażenie stanowi iluzję zmysłów, ostrzeżenie, ale i szept niewidzialnego wroga, towarzyszącego mu bezustannie od dnia, w którym został wydany na świat. Tutaj strach nabierał formy fizycznej. Oddzielał się od imaginacji, stawał tuż obok, wśród odoru zgnilizny, krwi, pyłu. I żaden pancerz nie był w konfrontacji z nim wystarczająco wytrzymały.
Trwając w zimnych objęciach niepewności dzierżył w dłoniach miecz – ostrze odbijało strzelające ku górze języki płomieni, sprawiające wrażenie szykujących się do ataku i mimo dumnie uniesionej głowy słyszał swój ciężki oddech oraz bolesne, przyspieszone uderzenia serca, pulsującego niemal na całym ciele. Wykrzywione w radosnych uśmiechach twarze przyjaciół migały mu przed oczami, uporczywie rozpraszając skupienie, by pchnąć umysł ku rozpaczy. Potępianej powszechnie oznace słabości. Nie mógł się przecież załamać, nie mógł się poddać, nie teraz, kiedy pozostał sam i był jedyną osobą, która mogła opowiedzieć, co się wydarzyło.
Czuł się osaczony, niczym szczur zapędzony w kąt. Obserwowany. Bezbronny. Czy mogło istnieć coś gorszego od śmierci w pierwszym, poważnym boju? Coś gorszego od okazania się bezużytecznym?
„Otwórz oczy. Co widzisz, gdy spoglądasz w ogień, wojowniku?”