Oghren, w swoim stosunkowo krótkim pół-hultajskim pół-szlachetnym żywocie, przetrwał wiele. Był świadkiem niezwykłych zdarzeń, które przyprawiały go o dreszcze, a zarazem wyzwalały ogień w jego wnętrzu. Był również trzecim uczestnikiem podań, przekazywanych z ust do ust przy kuflach i dzbanach, które jarzyły się w blasku karczmarskich świec. Mimo ogromu doświadczenia fala szoku był zbyt ogromna, aby można ją było przyjąć natychmiastowo.
Spojrzał ukradkiem na towarzyszy. Istotnie, oni również znajdowali się w podobnym marazmie.
- Czy to jest możliwe? - Bella cedziła przez zęby każde pojedyncze słowo, jakby już sam ich wydźwięk był zbyt absurdalny do zrozumienia.
- Pozwólcie mi wytłumaczyć.
Gada resztkami sił próbowała podeprzeć się łokciami o tarczę, na której była umieszczona. Bella natychmiastowo znalazła się koło niej i ułożyła ją do pozycji półsiedzącej. Krasnoludka oddychała nierówno, wydawało się, że każdy wdech sprawiał jej niewyobrażalny ból. Zacisnęła zęby, a następnie spojrzała na rzekomego "ojca" swojego dziecka.
W jej oczach można było dostrzec cierpienie, które nie miało nic wspólnego z fizycznymi mękami. To jeszcze bardziej zaintrygowało Strażnika. W jego głowie kłębił się ogrom myśli i wspomnień, obecnych od momentu pożegnania blasków słońca, aż po wstąpienie do podziemnej krainy mroku. Co się właściwie wydarzyło?
- Aron - szepnęła krasnoludka - On ma na imię Aron. I nie zawsze taki był - zrobiła pauzę. Przegryzła wargę, aby następnie skierować wzrok ku Marenowi - Powstrzymaj swoje popędy i schowaj broń. On nic ci nie zrobi.
- Nie byłbym tego taki pewny - Maren spojrzał na cielsko bestii i mocnej zacisnął dłoń na drewnianym kosturze - To ''coś" nie ma nic wspólnego z żywą istotą. Czuję to. Coś wynaturzonego, potwornego.
- Maren - głos szlachcianki ciął jak miecz. Nadal pochylona nad krasnoludką, miała przymknięte powieki i toczyła ze sobą walkę, lecz mimo to stanęła w obronie Gady - Daj jej dokończyć.
W tym momencie bestia zniknęła w jednym z mrocznych zakamarków. Gada otworzyła bezgłośnie usta, zdając sobie sprawę, że już nic nie może zrobić. Odnalazła siłę, aby kontynuować.
- Byliśmy razem szczęśliwi - mówiła - Darzyliśmy się prawdziwą miłością. Lecz ostatnio Aron zaczął zachowywać się tajemniczo. Odrzucił mnie, wiedząc, że oczekuję dziecka. Jest z niskiej kasty, nie mógł znieść świadomości, że podziały nas ograniczają. I wszystkich innych. A Harrowmont... - przerwała - To tradycjonalista. Nie przyjmuje do świadomości jakichkolwiek zmian. I to przerodziło się w nienawiść. Aron zaczął pałać chęcią zemsty. Zniknął w Głębokich Ścieżkach. Poddał się krwistym rytuałom, zaczął współistnieć z tutejszymi kreaturami. A ja musiałam uciekać, bo... - jej głos się załamywał - Harrowmont naprawdę chce mnie zabić. I dziecko, które mogłoby stać się symbolem.
Nie potrafiła wypowiedzieć kolejnych słów, ręką otarła krople srebrzystych łez, które zaszkliły się jej w kącikach oczu.
- Symbolem? - Bella podjęła temat.
- Symbolem nadziei, jeśli Aronowi się nie uda. On pragnie przeprowadzić rebelię - wyznała - Pragnie obalić wszystkich zwolenników tradycji i samego Harrowmonta. Chce kontrolować stworzenia Głębokich Ścieżek, które miałyby mu pomóc. Aby to osiągnąć musiał stać się jednym z nich. A ta elfka, która jest z wami...
- Była - poprawił ją Oghren. I wszystko nagle stało się jasne - Alara była na usługach Harrowmonta. Miała nas poprowadzić - przypomniał sobie jej słowa - Poprowadzić na śmierć. Lub zginąć.
Moje zgłoszenie na konkurs na okładkę do pierwszego opowiadania. :) Chciałam nawiązać stylistyką do kart tarota z gry.
GRYOnline.pl:
tvgry.pl:
