Jacek z Dydni

Nie ma co się emocjonować. Ta gra jest na tak wczesnym etapie, że może z niej jeszcze wyjść cokolwiek albo nie wyjść nic. Nawet tytuł jest roboczy i jeszcze może być kilka razy zmieniony.

System walki w jedynce mi nie przeszkadza. Przynajmniej system walki mieczem, bo petardy są mało praktyczne.
Grafika w ciągu 15 lat mocno się zestarzała, a jeszcze bardziej animacja, ale to normalne, odświeżone wersje gier z reguły poprawiają mocno grafikę i animację.
Największą wadą jedynki, która została usunięta w kolejnych częściach są te ekrany ładowania przy wchodzeniu do budynków. Połączenie wszystkich pomniejszych lokacji w danym rozdziale w jedną mapę sporo poprawi, ale będzie dla twórców gry dość trudne. Trzeba będzie dodać łączniki między poszczególnymi lokacjami i mechanikę pływania łodzią.
W jedynce w porównaniu do kolejnych części podoba mi się alchemia i rozwój postaci. Eliksiry są bardziej przydatne niż w następnych grach. Nie ma dość talentów, żeby rozwinąć wszystkie gałęzie drzewka umiejętności, ale jest znacznie więcej niż w kolejnych grach talentów dostępnych w porównaniu do wszystkich umiejętności w drzewku. Rozwinąłem na maksa siłę, zręczność, wytrzymałość i inteligencję, znak igni (bardzo przydatny w walce) i aard, style silne i grupowe. Pozostałe znaki są raczej mało użyteczne, a przy mocno rozwiniętej zręczności przeciwników szybkich kasuje się stylem silnym.

GTA VI ma zarabiać. O ile gry mogą nieść przesłanie etyczne, mieć wartość artystyczną, edukacyjną itp, o tyle duże gry, w których produkcję pompuje się wiele milionów dolarów, mają przede wszystkim wartość rynkową, mają się dobrze sprzedawać. Żeby się dobrze sprzedawać, nie należy przesadzać z kontrowersyjnymi treściami, bo można zarobić urzędowego bana na sprzedaż gry w jakimś kraju albo bojkot konsumencki itp. Naprawdę nie jest łatwo to wyważyć.
Podobnie jest z realizmem w tego typu grach. Grałem przez lata w gangsterskie: GTA III i V, Ojciec Chrzestny I i II, Scarface, Yakuza 6 i Yakuza Kiwami 2, Mafia I, II i III. Widzę balansowanie realizmu. Z jednej strony takie gry nie mogą być zbyt realistyczne, żeby nie stały się podręcznikiem dla młodocianych gangusów; a z drugiej strony nie mogą zbyt daleko odlecieć od realizmu, bo gangsterka, samochody, spluwy - to wszystko jest zakorzenione w świecie rzeczywistym, a nie w świecie fantastyki tolkienowskiej.
Jak się to uda twórcom GTA VI czy to będzie gra wybitna, średniak czy gniot - zobaczymy, nie ma co się bawić we wróżkę.

Wiele jest krytyki pomysłu, żeby główny bohater był czarny, bo to "niemafijne". W XX mafia dominowała w amerykańskim półświatku, ale nie miała monopolu. Często współpracowała albo walczyła z grupami przestępczymi czarnymi, latynoskimi, irlandzkimi i innymi. O tym jest ta gra. Lincoln Clay nie jest członkiem mafii. Początkowo jest członkiem małego ale dobrze zorganizowanego czarnego gangu współpracującego z rodziną Marcano. Kiedy don Sal Marcano ich zdradził, Lincoln postanowił zniszczyć rodzinę Marcano. W tym celu założył własną organizację przestępczą, która częściowo opiera się na wzorcach mafijnych, ale ma własny charakter. Ta koncepcja fabularna ma sens. Jeśli w grze jest postać nierealistyczna i pasująca do reszty jak pięść do oka, to jest John Donovan. Twórcy zapewne wprowadzili go, żeby było bardziej hollywoodzko.
Ogólnie gra jest średnia. Można przy niej spędzić przyjemnie parę godzin. Nie podobał mi się system automatycznego zapisu bez możliwości zapisu ręcznego i bez możliwości wczytania poprzednich zapisów. Może też znudzić powtarzalność zadań przy przejmowaniu kolejnych biznesów.
Pojawiło się sporo błędów. Jeden uniemożliwił mi wykonanie zadania pobocznego. Miałem ukraść ciężarówkę, ale jej nie było. Ze dwa razy moje auto walnęło na drodze w coś niewidzialnego. Czasem rozmowa z enpecem się nie chciała uruchomić.

W ogólnej ocenie dobra gra. Główną wadą jest dwuwymiarowa i czarno-biała grafika. Pisanie "Dzieciaki i tępaki płaczą, że czarno-biała, ale jak widać nie potrafią zrozumieć założeń artystycznych." to bufonada. Założenia artystyczne realizować można na różne sposoby. Kurosawa robił filmy czarno-białe nie z powodu założeń artystycznych, tylko ograniczeń technicznych. Kiedy rozwinęła się technologia kolorowa w kinematografii, to zaczął robić kolorowe filmy wcale nie gorsze od wcześniejszych czarno-białych. Grafika w tej grze sprawia, że ekran często jest małoczytelny. Prosty system walki jest efektem właśnie tego. Ze skomplikowaną i trudną walką ta gra byłaby dla wielu nie do przejścia, więc twórcy świadomie ułatwili walkę.

"Niezwyciężony”, krążownik drugiej klasy, największa jednostka, jaką dysponowała baza w konstelacji Liry, szedł fotonowym ciągiem przez skrajny kwadrant gwiazdozbioru.
Czekam z niecierpliwością. "Niezwyciężony" to naprawdę dobry materiał na grę. Szkoda, że jest tak mało gier opartych na klasyce S-F. Kilka innych dzieł Lema też zasługuje na swoje adaptacje. Utwory Jacka Dukaja - chciałbym się przenieść do "MIASTA" jako "Córka łupieżcy". A z literatury anglojęzycznej choćby Larry Niven i jego "Pierścień", "Dziedzictwo Heorotu".

To nie jest ranking najlepszych aut, tylko najbardziej pasujących do stylu jazdy Scorpiosa. RX-7 niezbyt mi pasowała, wolałem Acurę RSX. Mój kolega preferował Skyline'a.

Każdy wiedźmin ma swoje zalety i wady. Dwójkę należy porównywać z jedynką, bo powinna rozwijać jej zalety i niwelować wady. W dwójce w stosunku do jedynki bardziej podobała mi się różnorodność broni i zbroi, walka. Mniej mi się podobał system rozwoju postaci i mało przydatne eliksiry, zbyt oskryptowane walki z bossami i QTE, no i minigry, kościany poker na małe stawki stracił sens, a walki na pięści były zbyt łątwe.

Z cyklu inkwizytorskiego przeczytałem 2,5 albo 3,5 tomu, już nie pamiętam. Można go nie lubić. Ale skreślać grę na wczesnym etapie produkcji, bo materiał źródłowy uważa się za słaby? Ze słabego materiału też można zrobić dobrą grę. Wyluzujcie i poczekajcie do premiery.

Odpychający, stronniczy tekst. Zobaczę jeszcze ze dwa takie i nie przedłużę abonamentu.

Gra ma absurdalną cenę i wymagania w porównaniu do tego, co oferuje. Różnice w stosunku do oryginału nie sprawiają, że gra się przyjemniej. No i typowo totalwarowe zgliczowanie. Niektóre funkcje raz działają, raz nie i nie wiadomo dlaczego. Gra potrafi nagle wyjść do pulpitu.
Podsumowanie: jeśli masz ochotę na starożytne klimaty, to oryginalny Rome jest lepszy albo Rome II.

Moralność w grach trzeba oceniać z uwzględnieniem dwóch czynników. Po pierwsze gry są tworzone przez ludzi mających własne przekonania i pojęcie o moralności. Najczęściej wywodzące się z mocno już rozrzedzonej etyki chrześcijańskiej w cywilizacji europejskiej albo z cywilizacji japońskiej. Po drugie gry poruszają różną tematykę i ma to ogromny wpływ na decyzje moralne. Inaczej określimy granice tego co moralnie dopuszczalne w jakimś symulatorze zawodowym czy grze randkowej, inaczej kiedy mamy powstrzymać grupę terrorystów, inaczej kiedy chodzi o ratowanie świata.
Kwestie moralne najlepiej rozwinięte są w grach, które mają dużo możliwych rozwinięć fabularnych. Przytoczę mało popularne u nas przykłady. Way of the Samurai 4 daje wiele możliwych rozwinięć i podobnie jak w rzeczywistości trudno od razu przewidzieć konsekwencje niektórych decyzji.
Rzadko kto znajduje się w sytuacji, kiedy ma decydujący wpływ na losy tak wielu ludzi, więc drugi przykład bardziej przyziemno-realistyczny School Days. Można doprowadzić do zakończenia, w którym główny bohater związał się z jedną z bohaterek i reszta ułożyła sobie życie, można doprowadzić też do marzenia każdego chłopca (i niejednej dziewczynki) - haremu, ale jest wiele zakończeń złych i bardzo złych. Nie ma wyborów oczywistych, bo nie znamy na początku ich konsekwencji i niepodjęcie decyzji też jest decyzją mającą swoje konsekwencje, jeśli nie dokonasz wyboru na czas, szansa mija i życie toczy się dalej.
Największy problem moralności w świecie prawdziwym to właśnie nieprzewidywalność skutków wielu naszych decyzji, działań i zaniechań.

Nie polecam. Ani pod względem samej gry, bo mogła by być lepsza, ani tym bardziej społeczności. Komunikacja między graczami "wbudowana" w grę, czyli kwestie, które są automatycznie przekładane na inne wersje językowe są nieliczne i niepraktyczne. Większość graczy nie zna żadnego ludzkiego języka, no "łi spik anerikan", ale nie bardzo. O ile w trybie współpracy czteroosobowej "obrona oddziału" da się dogadać albo chociaż uważać na to, co inni robią i się skoordynować bez słów, to w trybach dla kilkunastu czy kilkudziesięciu graczy przydałoby się trochę taktyki i współpracy, a bez komunikacji to się przekształca w chaotyczną i bezsensowną nawalankę. Są lepsze gry sieciowe.

Gra godna polecenia. Jest interesująca i oddaje atmosferę lat czterdziestych. Hobbyści z różnych dziedzin mogą wskazać pewne nieścisłości. Moja obserwacja: Cole Phelps nie posługuje się bronią jak marine. Pistolet trzyma oburącz, czyli nowocześnie, a podczas DWŚ w US Marine Corps uczono strzelać z pistoletu z jednej ręki. Broń długą, kiedy nie strzela, trzyma lufą w górę, ówczesna praktyka była lufą w dół. Ale takie rzeczy nie przeszkadzają. Co mi nie pasowało, to wprowadzone nieco na siłę elementy zręcznościowe - to bieganie po rozpadających się dekoracjach filmowych było trochę bez sensu i fakt, że w pościgach pieszych wszyscy podejrzani niezależnie od wieku czy tuszy uciekają równie szybko i w ten sam sposób przeskakują przez płoty.

20 lat minęło... Dzisiaj Summoner nie ma już potencjału, żeby przyciągać, ale może zainteresować młodych ludzi, którzy chcą się przekonać, jak wyglądały RPG w epoce prewiedźmińskiej.

Też przeszedłem w tym roku Wiedźmina 1 na najwyższym poziomie trudności i nie uważam, ze jest trudniejszy niż 3. Może dlatego, że lepiej opanowałem system walki niż w 3. Trudno jest głównie w pierwszych dwóch rozdziałach, zwłaszcza w drugim na bagnach kilka razy spieprzałem przed kokacydium i wiwernami. W trzecim miałem już rozwiniętego wiedźmina z argentią na srebrnym mieczu i urządzałem nocą masakry potworów na bagnach - super źródło doświadczenia i trofeów na sprzedaż. Nie zginąłem ani razu.