Wiele topowych gier ostatnich miesięcy dzieliło ten sam problem. Zdaniem graczy, twórcy tworzą zbyt małe wachlarze przeciwników

Gry RPG z zasady mają być rozbudowanymi uniwersami umożliwiającą odtwarzanie wielu scenariuszy zarówno w papierowych jak i elektronicznych wersjach. W tych drugich przyciąga ludzi mnogość lokacji, postaci głównych i pobocznych, linii dialogowych, aktywności i wielu innych czynników, na przykład tego co w olbrzymich ilościach uśmiercamy na ekranie. Niestety według graczy twórcy gier coraz bardziej lekceważą niezwykle ważny element, jakim są nasi wrogowie.

Chcemy bestiariuszy

W dniu dzisiejszym gracz może poczuć się trochę jak Rohańczyk pod Czarną Bramą. Zabił już 100 prawie identycznych orków, a końca dalej nie widać. W wielu grach występuje podobna sytuacja. Olbrzymie lokacje są wypełnione trzema lub czterema rodzajami wrogów na krzyż. Po jakimś czasie po prostu zaczyna się omijać walki, bo nie ma sensu ich toczyć.

Powiązane:Gracz porównał rozmiary map z pięciu Battlefieldów z tymi z BF6. Najnowsza część nie ma się czym chwalić

Ta bolączka dotyczy wielu dużych tytułów ostatnich lat. W niektórych przeszkadza to mniej niż w innych. Za przykład można tu podać całą serię Dragon Age. Żadna z odsłon nie prezentowała przesadnej różnorodności. W pierwszej części każdy etap miał przypisany ogólny koncept przeciwników jak mroczne pomioty na Głębokich Ścieżkach czy plugawce i demony w Wieży Kręgu. Z tej ogólnej kategorii można później poprowadzić strzałki do wrogów walczących w zwarciu, na dystans i tak dalej.

Podobnie było z God of War z 2018 roku. Po pierwszych godzinach rozgrywki zauważyć można, że Kratos wyrzyna to samo. Zarówno w jednym jak i drugim przykładzie nie było to aż taki widoczne, ponieważ rekompensowały to inne elementy. Problem zaczyna być widoczny, gdy reszta gry jest niewystarczająca, by odwrócić uwagę, jak na przykład w Dragon Age Veilguard.

Sytuację z pierwszego komentarza można zauważyć w trochę innej formie w piątej odsłonie The Elder Scrolls. Skyrim stosuje skalowanie się przeciwników, więc im wyższy poziom ma wasza postać tym potężniejszych oponentów napotkacie. Oznacza to, że na początku walczycie po prostu z „bandytą”, a później z „bandytą-zbirem” jakkolwiek śmiesznie to nie brzmi.

Dodatkowo graczy, którzy uwielbiają czytać encyklopedię, opisy i inne „znajdźki”, czyli mnie między innymi, odrobinę boli to, że bestiariusz z Wiedźmina 3 czy Kodeks z serii Dragon Age nie jest normą. Nie musi on zawierać słabości i odporności, choć jest to ciekawa mechanika, a jedynie krótki opis, który nadałby trochę głębi temu trzechsetnemu „nekromancie-adeptowi”, który właśnie zginął niewysłowioną śmiercią z ręki wybrańca bogów.

Podobne opinie w tym aspekcie zbiera niedawno wydany Avowed. Według graczy świat Eory jest dość ograniczony jeśli chodzi o przeciwników. A wy zwracacie uwagę na to co spalacie, zamrażacie, siekacie lub miażdżycie?

Więcej:NPC-e w The Outer Worlds 2 nie boją się wytknąć graczowi jego nawyków. Może poczekajcie zanim przeszukacie pobliskie zwłoki

• Różności