Oceny

Witamy w tradycyjnym sequelu lat 90.! Jak zwykle dwójka w tytule gry oznacza, że wszystko tu jest 2 razy większe i lepsze. 2 razy więcej gnatów, 2 razy więcej zagadek, 2 razy więcej wrogów, 2 razy bardziej rewolucyjna technologicznie oraz 2 razy dłuższa rozgrywka, taki terminator 2 wśród gier. I to wszystko osiągnięte w zaledwie kilka miesięcy, to musiały być naprawdę wyjątkowe czasy...We wstępie sam zachwyt, aczkolwiek zaczynam powoli uważać, że gier z tamtego okresu nie da się ocenić. Ba, być może nigdy się nie dało. Przy Tomb Raiderze 2 to dla mnie sytuacja identyczna jak z Falloutem 2, z jednej strony nie ma czego porównywać, bo technologicznie zmiata z podłogi swoją poprzedniczkę. Twórcy od początku wiedzieli czego chcą i to widać od razu, doświadczeni na błędach poprzedniej części i zainspirowani kolejnymi pomysłami dostarczyli produkt idealny, który w tamtym czasie rzeczywiście musiał zmiatać z podłogi, ta gra nawet w oryginalnej grafice dostępnej w remasterze dobrze się broni, pod warunkiem, że posiada się anielską cierpliwość. Dużo większe nastawienie na historię, na cut-scenki, jeszcze więcej kultowych kwestii, momentów i postaci (mam nadzieję, że każdy wyobraził sobie teraz pana lokaja w chłodni). Chociaż gra potrafi być nieźle wkurzająca, to nie da się tego nie docenić.Jednak jest też ta druga, bardziej ciemna strona, którą wspomniany fallout oraz inne kontynuacje z tamtego czasu również posiadały. Twórcy mocno nastawili się na typowe sequelowe mocniej, więcej, bardziej, przez co część klimatu pierwowzoru jednak uciekła. Gra w paru miejscach jest niebywale rozwleczona, o ile część lokacji naprawdę trzyma mistrzowski poziom (aż chce się odwiedzić Tybet i Chiny), tak na części podwodnej umarłem w końcu z nudów, lokacja oczywiście w porządku, ale dałoby się to skrócić bez stracenia na jakości. Podobnie z przeciwnikami. W jedynce atakowały nas naprawdę wyśmienite i pomysłowe stworzenia. Tutaj oczywiście też takie są, ale większość przeciwników to ta banda, która atakuje nas przez całą grę, jeszcze pojawiają się w jakichś dziwnych miejscach, do których potrzeba specjalnych kluczy żeby tam się dostać. Może nie miałbym tego aż tak za złe, zwłaszcza, że sami twórcy postawili za cel zrobienie z drugiej części archeologicznego Bonda, ale za bardzo skojarzyło mi się to z najnowszą trylogią, gdzie nie licząc pierwszej części akcji jest więcej niż w Call of Duty.Pewnie te 30 lat temu nikt nie zwracał na to uwagi, ale dzisiejsze oko uzna, że pewnych momentach twórcy przeszarżowali, te olbrzymie lokacje i ogromna ilość przeciwników sprawiają, że ta bardziej uboga i mniej dopracowana jedynka ma jednak część uroku, którego dwójka nie powtórzyła.

To racja. Nigdy nie zapomnę pierwsze kontaktu z takimi poziomami w TR2 jak Great wall, Venice, Opera, Wreck of Maria Doria i Temple of Xian. Ja zaczynałem od TR1, bo miałem tą grę wgraną przy kupnie pierwszego Pc przez sprzedawcę, a TR2 nabyłem dość szybko po niej. Tak jak Tomb Raider 1996 jest zapewne najbardziej przełomową grą 3d w historii tak Tomb Raider II 1997 jest przykładem idealnego sequela. Tomb Raidery 1-4 są niepowtarzalne i jedyne w swoim rodzaju. Niesamowite pod względem grywalności, klimatu, lokacji, satysfakcjonującej wspinaczki, zagadek, szukania drogi do celu. Mają wiele z Indiana Jones, ale w mroczniejszym wydaniu. Co ciekawe obecnie na modach graficznych z fanowskimi teksturami TR1-3 wyglądają lepiej niż TR4. Spory progres. Klimat TR1-3 jest mroczny i klaustrofobiczny, bo lokacje są duże, a wszystko potęguje to udźwiękowienie miejscami jak z filmów grozy. Angel of Darkness jest też mroczną grą, ale nie ma już takiego udźwiękowienia.

Na wstępie zaznaczę, że do serii TR mam wielki sentyment, pamiętam tą grę jeszcze z dzieciństwa. Teraz, po latach wciąż grało mi się w nią świetnie. Niektóre poziomy są porywające, mają swój niesamowity klimat. Mówię tu m.in. o kultowych wśród fanów serii (ale chyba nie tylko): Chińskim Murze, Wenecji czy też Tybetańskich Katakumbach i Świątyni Xian. Niektóre znam już chyba na pamięć... Poziomy są świetnie zaprojektowane, jest mnóstwo pułapek, dużo przeciwników a czasem zdarzają się fajne zagadki (oparte na prostych schematach, ale sprawiające sporo frajdy). Dużym plusem gry jest jej długość. Poziomy są rozległe i bardzo różnorodne ale co ważne, nie odczuwa się wrażenia, że gra jest na siłę wydłużona - o nie, to na pewno. Na koniec czeka nas klasyczna walka z bossem, tutaj jest nim smok. Lara potrafi korzystać z różnych rodzajów broni, m.in. granatnik czy harpun, odpalać flary, używać kluczy, kart itp. oraz rzecz jasna robić efektowne akrobacje, dzięki którym pokonujemy różnego rodzaju przepaści i przeszkody. Sama fabuła to nic szczególnego, ale nie to w TR jest najważniejsze, tutaj liczy się dobra zabawa i duża frajda z przechodzenia kolejnych, bardzo wciągających i klimatycznych poziomów.

Moim zdaniem mocna poprawa tego co było w jedynce, chociaż też nie do końca jednoznacznie. Graficznie tytuł poprawiono zostawiając ten sam silnik, a zatem również drewniane sterowanie, poszerzając przy okazji zestaw ruchów Lary - dodano m.in. możliwość wspinania się po niektórych ścianach i zjazd na lince. Zagadki nie są jakieś trudne, a za to pojawiło się znacznie więcej walki wraz z ludzkimi przeciwnikami. Można się z nimi rozprawić znacznie większym arsenałem. Co do lokacji to jakoś mało grobowców w tym Tomb Raiderze - nie żeby Wenecja, platforma wiertnicza i zatopiony statek mi nie pasowały, po prostu stwierdzam fakt. Dochodzą również Tybet i potężna chińska świątynia na wielkim murze. Generalnie czuć klimat, wzbogacony urozmaiconymi dźwiękami otoczenia. Etapy z pojazdami są mega miodne - można sobie pozasuwać motorówką i skuterem śnieżnym. Ostatni boss był znacznie łatwiejszy niż w jedynce, ale mimo to stopień trudności jest dobrze wyważony.