Oceny

Od premiery The Legend of Zelda: Breath of the Wild minęło 6 lat i jestem pewna, że i tym razem kolejne przygody Linka staną się najpopularniejszym tytułem na Switchu. Wszystko, za co pokochałam poprzednią grę, w nowej odsłonie zostało rozbudowane.

Gra totalna, pod każdym względem lepsza niż Breath of the Wild. O jej zaletach napisano już bardzo dużo, więc daruję sobie wyliczankę. Ocena to 9,5, bo brakuje tu tego zaskoczenia i rewolucji, które towarzyszyły premierze poprzedniej części. No i nie można przejść obojętnie nad olbrzymim podobieństwem ToTK do BotW - wiele mechanik, assetów, dźwięków, przeciwników zostało przeniesione bez zmian, co jednak skutkuje pewnym brakiem świeżości. Chciałbym też zobaczyć udźwiękowione dialogi - gra bardzo dużo by na tym zyskała i choć rozumiem ograniczenia techniczne związane z ilością miejsca na switchu i kartridżach, to jednak brakuje tych głosów, zwłaszcza że fragmenty z dubbingiem brzmią bardzo dobrze.Nie zmienia to faktu, że gra jest "magiczna" i absurdalnie wręcz dobra. Poziom interaktywności świata, złożoność, fizyka, eksploracja - te rzeczy znajdują się poza skalą i myślę, że konkurencja jeszcze przez wiele lat nie zbliży się w tych obszarach do dzieła Nintendo.Ukończenie gry zajęło mi nieco ponad 160h. W tym czasie sporo zwiedzałem, ale wiele miejsc ledwie liznąłem lub zupełnie zignorowałem. Wymaxowanie nowej Zeldy wymagałoby pewnie z 300+ h. Dla tej gry zdecydowanie warto kupić switcha, a ja z pewnością będę do niej wracał.

Jedna z dwóch gier dla których warto kupić/pożyczyć Switcha. Niemal 90 godzin zabawy do finałowego bossa, a treści do odkrycia jeszcze cała masa!

20/10, bo nie ma takiej skali, aby oceniać tą perfekcyjną i wybitną grę. Za mną 130+h przecudownej głównej przygody, wyjątkowej podróży w czasie i ogromnej przestrzeni, napisy końcowe, zakończenie, emocje, łzy wzruszenia, podziw i osobiste, wewnętrzne podziękowania dla Twórców. Przede mną - kilkaset dalszych godzin w tym świecie, bo pomimo przejścia głównej historii, wciąż większość zawartości nieruszona. Nie będę w tym poście pisał dużo więcej. Jak zauważył Kwisatz_Haderach, serwery GOL'a nie udźwignęłyby szczegółowej recenzji z mojej strony ;-) Każdy gracz ma swoje ulubione gry i całe ich serie. U mnie na samym szczycie szczytów to serie gigantów: Zeldy, Xenoblade Chronicles, NieRy i gry FromSoftware. TotK podniósł poprzeczkę bardzo, bardzo wysoko na tym szczycie. W kilku wymiarach ta gra wystrzeliła w kosmos, prześcigając nie tylko konkurencję, ale swój "prototyp" w postaci BotW. Jeżeli BotW było grą 10/10 i jedną z gier wszechczasów, to co powiedzieć o TotK, które prześcignęło poprzedniczkę w każdym wymiarze i rozbudowało świat dosłownie kilka razy? Game design, gameplay, konstrukcja, rozbudowa i transformacja świata, eksploracja, fizyka, mechanika, inżynieria, kreatywność, wolność, otwartość, emocje, jakość - wszystko na poziomie, który jest klasą samą dla siebie. Fabuła, narracja i humor to wielki skok w górę i bardzo pozytywne zaskoczenie. Walka, taktyka, ogólna ekonomia gry - cacko. Styl graficzny i artystyczny cieszy oko w każdym momencie. Muzyka to perła wzmacniająca całe doświadczenie w sposób idealny, tak jak powinna - subtelnie podkreśla co trzeba, jest i jej "nie ma", czyli ideał muzyczny w grach. Wyróżnienie specjalne dla Depths, Podziemnych Głębin, oddzielnego świata w świecie Hyrule, który zawstydza niektóre podobne lokacje Soulsowe i jest taką swoistą Subnauticą w Zeldzie. Technicznie, 130+h gry za mną i żadnego błędu! Wady? Tak, są. Jak dla mnie główna wada to deszcz, czyli cytując polskie piosenki "ciągle pada" i to w najmniej odpowiednich momentach ;-)To jest gra, w której nie tylko ponownie czuć wypieki takie jaki kiedyś, gdy człowiek w młodości pierwszy raz trzymał joysticka w ręku. A jednocześnie gra, która wypracowała formułę wyprzedzającą pod wieloma względami wszystko, co człowiek widzi rozglądając się wokół. To nie jest gra dla każdego, bo dająca wolność, z którą nie każdy potrafi sobie poradzić. Wymagająca i nie prowadząca za rączkę. Ale jak ktoś polubił kiedyś BoTW, otwarte światy i gry, które zabierają nas w inną czasoprzestrzeń, z której ciężko się wyrwać, czasy radosnej młodości, które pamiętamy ze 150% czystej radości z grania, to TotK jest TĄ GRĄ. Ja wracam tam z powrotem. Dzisiaj tylko spotkały mnie w Hyrule takie zaskoczenia i przygody, co ja mówię - całe ciągi przygód, że kilka artykułów w GOL można by napisać :-) Jedna rada z mojej strony - znaleźć gdzieś na początku swój sposób na ujarzmienie tego świata i ogromu tej gry, a wtedy otwiera się przed nami czysta, wyjątkowa, jedyna w swoim rodzaju magia i przyjemność :-)

The Legend of Zelda: Tears of the Kingdom oferuje największą swobodę jaką można poczuć w grze. Pozwala cieszyć się prawdziwym pięknem eksploracji. Eksploracja wyciera podłogę wszystkimi innymi grami z otwartym światem. Wprowadzenie zapozna Cię ze sterowaniem, mechaniką gry, krótką lekcją i kilkoma wskazówkami, ale od tego momentu możesz robić wszystko w dowolnej kolejności. Istnieją interesujące zadania poboczne, które są wysoce zalecane, aby wzbogacić wrażenia z gry takie jak przykładowo pokonywanie wyzwań, rozwiązywanie zagadek i pokonywanie bossów prowadzi do nagród w postaci broni, mocy, odzieży, zbroi oraz zdolności. Istnieje mnóstwo zadań pobocznych, a gra będzie śledzić wszystkie zadania i misje dla tych, którzy je ukończą. Ale kiedy i jak sobie z nimi poradzisz zależy wyłącznie od Ciebie. Grafika jest miła dla oka. Uwielbiam to, że Link wygląda prawie jak namalowany. Rozgrywka jest bardzo wymagająca, ale im bardziej robisz postępy tym łatwiej jest przejść choć wciąż jest to wyzwanie. Wydaje się, że jest to zupełnie nowa gra od podstaw, która po prostu podąża wydreptaną ścieżką za Breath of the Wild. To dziki i zabawny świat, który można powoli odkrywać, a ogólne wyzwanie polega bardziej na przemierzaniu i odkrywaniu niż zwykłej walce z wrogami. Nagradza cierpliwość i zaradność. Nie możesz po prostu biec na ślepo. Do niektórych miejsc nie jest tak łatwo dotrzeć. Niektórych nawet nie widać. Biorąc pod uwagę, że głównym celem Linka jest po prostu znalezienie Zeldy w tym ogromnym świecie naszym celem gry jest interakcja i manipulowanie jednym z najbardziej responsywnych i żywych otwartych światów jakie kiedykolwiek pojawiły się w grze wideo. Dałbym 10/10, ale na tyle moim zdaniem zasługiwała tylko Ocarina of Time, która dosłownie mnie powaliła na Nintendo 64 zaoferowanym innowacyjnym gameplayem w 1998 roku na tle konkurencji. Jednakże cztery najlepsze Zeldy to dla mnie Ocarina of Time, Majora's Mask, Breath of the Wild i Tears of the Kingdom. To są produkcje bliskie ideału. Jeśli masz Switch kup Breath of the Wild i Tears of the Kingdom. Jeśli nie to kup zarówno Switch i dwie Zeldy na tą przenośną konsolę. Jeśli wejdziesz w ten świat już nie odpuścisz. To jedyne w życiu doświadczenie, którego nigdy nie zapomnisz i nie będziesz mógł się doczekać kontynuacji.

Najnowsza Zelda bije rekordy popularności i dostaje wszędzie bardzo wysokie oceny. Pytanie, czy zasługuje jednak na tak ochoczo sypane 10/10? Moim zdaniem nie i oceniłem ją na 8/10 i właśnie tą ósemkę uważam za najbardziej adekwatnie oddającą stan gry, która mimo znakomitych pomysłów deweloperów i świetnej grafiki, wciąż mierzy się z paroma problemami i przede wszystkim — masywnym recyklingiem. Zapraszam na pełną recenzję pod adresem https://www.youtube.com/watch?v=-ReWUPZJ3Zs

Będzie to jedna z najniższych ocen tutaj, ale mam prawo do własnej opinii i napisania co myślę. Mówili, żeby tego nie robić ale i tak kupiłem "Tears..." jakieś dwa tygodnie po "Breath...". Stety lub nie po 20h gra idzie na handel.Na początku wydawało się, że to dobrze, że praktycznie wszystko jest takie same. Grafika właściwie bez zmian, ten sam interfejs, te same dźwięki, fizyka. Jedynie nowe moce, ale tak to wszystko co się grubsza polubiło.Njestety, mamy tutaj jeden wielki grind, grind, grind od tych kapliczek, przy tak samo (musze to napisać) glupiej fabule. Tyle tytułów jest krytykowanych za historię a tutaj jest ona gorsza niż ostatnio. Świat jako taki jest praktycznie ten sam. No zmieniona mapa, ale dalej w większości pusta z przerwami na obozy goblinów. Nowe moce linka nie siadły mi kompletnie, kapliczki - nie dość że znowu trzeba ich zrobić pierdyliard, bo nie będzie serc ani staminy, to są słabsze, dużo prostsze i nudniejsze.Już sam początek jest kretyński, po jaką cholerę oni tam schodzili? Potem wcale nie lepiej. Tutaj też już dużo bardziej odczuwalny jest brak naszego języka. Tekstu jest o wiele więcej. Breath of The wild faktycznie była małym powiewem świeżości, choć miała podobne wady, które napisalem wyżej. Ale w "Tears..." po paru godzinach jak pomyślałem, że znowu mam bez sensu tłuc te serca bez większej chęci i radości, mieć gdzieś jak to się skończy, to lepiej coś innego kupić. A póki co Nintendo pozwala odsprzedawać swoją grę, z niewielką stratą.