Oceny

Porównania do Skyrima dobrze się sprzedają, ale Tainted Grail: The Fall of Avalon to inna kategoria wagowa. Jest mniejszym RPG – a jednocześnie większym, bardziej ludzkim. I jego opowieść chce się poznać w całości.

Nieźle odwzorowuje bethesdowy styl rozgrywki, więc nawet jeśli twórcy Skyrima nie zrobią już niczego dobrego, to jest nadzieja, że polskie studio dobrze ich zastąpi. Nie mówię też, że to prosty klon The Elder Scrolls - gra ma własną tożsamość, cięższy klimat, ciekawszą historię, ale też o wiele mniejszą skalę. Mam nadzieję, że to początek serii dotyczący wykreowanego tutaj świata i każda kolejna odsłona będzie coraz lepsza.

Przechodziłem ją po trochu chyba przez 5 miesięcy - gdy zaczynała mnie nudzić odpuszczałem i wracałem za jakiś czas. Generalnie gra jest dobra, choć z czasem robi się trochę monotonna, w czym nie pomaga to, że im dalej w grę tym mniej ciekawe miejscówki. Niemniej posiada całkiem niezły system rozwoju i sporo fajnych przedmiotów, których przyjemnie się używa. Ma też ciężki i mroczny klimat, który w połączeniu z rzadko używanym lore legend arturiańskich tworzy ciekawe tło do gry. Poniżej zauważone przeze mnie zalety i wady gry:Zalety:- Ciężki, mroczny i pesymistyczny klimat- Nienajgorsza fabuła- Kilka ciekawych zadań pobocznych- Ciekawy i rzadko używany w grach lore legend arturiańskich- Wciągająca i wynagradzająca ciekawość eksploracja- Duże możliwości tworzenia zróżnicowanych buildów…- ...w tym sensowne buildy hybrydowe, co np. w Skyrimie było trudne do zrobienia- Fajne i zróżnicowane wyposażenie (które czasem wręcz zachęca do budowania postaci wokół konkretnej broni)- Sporo humoru- Można zmienić poziom trudności w trakcie gry (to dobrze, bo na normalnym poziomie jest za łatwa)- Gra się szybko wczytuje i zapisuje- Dobre udźwiękowienie i muzykaWady:- Z czasem robi się trochę monotonna- Nowo odkrywane obszary są coraz bardziej ubogie (zwłaszcza trzeci) - widać, że twórcom chyba powoli zaczęło brakować funduszy i chcieli jak najszybciej wydać grę- Za łatwa na normalnym poziomie trudności - Grafika co najmniej sprzed 15 lat (dla mnie nie jest to duży problem)- Czuć tu, że to jednak gra stworzona przez studio z ograniczonym budżetem - nie czuć jej "wielkości" (choć zdecydowanie nadrabiali sercem i zaangażowaniem)- Bardzo duże zbieractwo - Dość puste mapy i miasta- Miasta totalnie bez wrażenia życia - Szkicownik, luneta czy koń to zbędne dodatkiPo którymś tam już powrocie do gry zacząłem się czuć znużony i zauważyłem, że niejako zmuszam się do granią w nią, bo "przecież tyle poświęciłem jej czasu, że powinienem ją ukończyć". A to nie za dobra motywacja do grania. Może gdybym nie robił wszystkich zadań pobocznych czy nie starał się odwiedzić każdego zakątka świata, byłbym mniej nią zmęczony i bardziej chętny do grania. Jednak to też nie za dobrze świadczy o grze, gdy doświadczanie jej w jak największym stopniu, przyczynia się do coraz większego znużenia. W końcu dałem sobie spokój, gdyż wolę pozostać z wrażeniem gry dobrej, lecz nie do końca dorobionej, niż zmęczyć się w niej jeszcze bardziej i zapamiętać tylko to, że to średnia i męcząca gra. Polecam zagrać i samemu się przekonać, jak to z nią jest. 7/10

Gra ma rozmach produkcji AAA. Jest dużo wszystkiego, dużo lokacji, dużo broni i zbroi, dużo terenów do eksploracji i dużo npców do pogadania. No ale gra jest szkaradna i zoptymalizowana jak odchody (mówiąc kulturalnie).Wiele miejscówek wizualnie zachwyca tak całościowo jak się spojrzy z daleka, ale gdy podejdziesz bliżej to wygląda to masakrycznie. No i mocno musiałem obniżyć wymagania, by to szło. Zakres widoczności na 90% ustawiłem, tekstury na wysokie, ale już zakres cieni tylko 40% i mgłę na niską na ten przykład, dlss na 50%. No i to szkaradnie wygląda, a do tego łapie mikrościnki, gdy coś wielkiego się odstawia. Lust from Beyond na tym samym silniku jeszcze na lapku z kartą, która nie obsługiwała DLSSa mi na maksymalnych chodził i lepiej wyglądał, choć tam lokacje były nieporównywalnie mniejsze. Ale ogólnie wszelkie otwarte światy na UE4 jak Days Gone czy Sherlock Holmes chociażby to lepiej mi chodzą i o niebo lepiej wyglądają. Sztandarowym przykładem tu może być Witchfire. Podobna stylistyka, mapy też niemałe i niekorytarzowe (zazwyczaj), większa swoboda eksploracji i to milion razy lepiej śmiga. A ja nawet o wyglądzie postaci nie wspominam. Oraz ekrany ładowania gdy wchodzimy do najmniejszego pomieszczenia nawet. Ciągłe ekrany wszędzie ładowania, nawet jeśli krótkie to zbyt liczne są. Do czego zmierzam? Unity to gówno. To ścierwo nie silnik. Choć ogólnie grom rosną wymagania sprzętowe, a jakość oprawy nie wzrasta za bardzo. Tu jednak nie do końca winię Questline za to. Twórcom cisnę jeśli chodzi o ambicje. Fajnie, że w te 50 osób w 4 lata porwali się na tytuł AAA (na papierze), no ale wiedzieli, że część gry musi zostać przez to zrobiona na odpierdol i im dalej w las, tak trochę jest. Bo zamiast dodatkowych npców wymodelować, wstawić więcej Dal Riata do wiosek z animacją rozpaczania, to oni musieli dać tego niedorobionego konia, który nawet nie jest wiele szybszy niż ciśnięcie z buta. Musieli dać tego je**nego, zapie***lonego Orko, którego nikt zupełnie widzi i nic z niego nie wynika (poprawcie mnie, jeśli się mylę), tylko zasoby pamięci marnuje, a jako sztuczkę to powinien do dupy dewelopera wskakiwać.Jest dużo zbędnych gadżetów jak teleskop czy wędka. I wkurza mnie, że marnowano czas na takie pierdoły, zamiast dopracować summony, które za nami podążają. One nie potrafią zeskoczyć z najmniejszej półki skalnej i widzą, że się tłuczemy z potworami i stoją 3 metry w tle. Albo idziemy normalnie, a oni nam się teleportują notorycznie przed ryj, idąc po mieczu do gniazda Morrigan jak ci taki summon wyskoczy przed twarzą to kupa w majty leci od razu. I żeby nie było, mi nawet właściwie działały wszystkie questy. Gra się wysypała 3 razy na 75 godzin, glitchy nie widywałem, prócz zawieszających się na terenie przeciwników, więc tak naprawdę technicznie jest nawet spoko stan, choć czasem miałem wątpliwości, czy każda premia działa jak trzeba.Tylko widać, że im dalej w las, tym mniej dopieszczenia. Na początku byle nieistotny boss dostał prerenderowaną animację wejścia, w pierwszej krainie na finał jest taka prosta animacja pokazująca przemiany, a im dalej tym widowiskowość narracji spada (mimo że ogólnie jest marna). Pierwszy hub jeszcze jakoś umownie można zrozumieć, bo są tam przykładowe npce niemowy, robiące sztuczny tłum, ale w trzeciej krainie to wioski Dal Riata składają się średnio z 5 osób i ciężko wtedy brać to na poważnie, nawet jeśli fabularnie twórcy starają się jak mogą, by to uzasadnić. Tak samo questy prostsze się wydają, gdzie po prostu idziemy i mordujemy co tylko się da, dialogów jest mniej, a dodatkowe lokacje pełne są niewykorzystanego potencjału, tak jak ta twierdza ze starym Jednookiego czy ogólnie rycerze pustki. No i ten design osiedli ludzkich - twórcy za bardzo pokochali wertykalność i wyszło im badziewie na miarę obozu berserków z Elexa. Nie zliczę, ile w Cuanacht pocinałem tymi schodami pod menhirem do kowala. Jaki debil to tak zaprojektował? Szczytem irytacji są te wszystkie wioski w Porzuconych Mieczach. Totalnie nielogiczne. Od tego są wioski, by łatwo można było się przemieszczać między domami i by były one zbite i blisko siebie. Projekt lokacji nie stoi na takim poziomie jak we wspomnianym już Witchfire, ale sam świat i wszelkie jaskinie dobrze pomyślano. Zazwyczaj nie trzeba dużo backtrackingu robić i na różne sposoby można trafić we właściwe miejsce. Eksploracja na dużym propsie. I trzeba koniecznie wspomnieć o Otchłani Sagramora i Splugawionej Świątyni. To są perły, absolutne perły. Dwie miejscówki, które stanowią peak tej gry pod względem wizualiów, narracji i gameplayu. Te niepokojące grafiki na ścianach, zmiana stylu graficznego, gigantyczne monstrum, dużo notatek z konkretnymi osobistymi historiami, motyw obłędu, pokręcone korytarze, tajemnica i dynamiczni, zawzięci bossowie, te dwa miejsca to są wyżyny doświadczenia w przechodzeniu Tainted Grail i tym lepiej, że można do nich wejść bez żadnej wcześniejszej informacji, czy wskazania przez jakikolwiek quest. W ogóle żeby nie było, no to grało mi się kapitalnie. Gra faktycznie daje dużo opcji jak chcemy rozwijać swoją postać. Jest dużo drzewek, do których można przydzielać punkty i nawet jeśli niektóre skille nie robią różnicy wielkiej, to finalnie czuć moc i różnorodność. Na finał płynnie zmieniałem w trakcie jednego starcia między bronią jednoręczną, łukiem, zaklęciami, a mieczem dwuręcznym i tak to można żyć. Czuć wzrost potęgi naszego bohatera. Także najlepszy sprzęt poznajdywałem we własnoręcznie odkrytych lokacjach pozaquestowych. No i to przekozacki pomysł z tymi znakami zapytania, które pojawiają się tylko, gdy jesteśmy w pobliżu, a na mapę wchodzą gdy je odkryjemy. Przechodzenie Upadku Avalonu to jest przygoda. Z krainy na krainę zawsze wjadą jakieś nowe potwory i zawsze jest skok trudności, co niewątpliwie stanowi sporą zaletę, bo powraca wyzwanie. Do tego zwykłe eksterminowanie potworów ma sens, bo często dają więcej expa niż zrobienie questa. No i są spore lokacje jak plantacja dziwowej marihuaniny niepowiązane z żadnym zadaniem, a tak po prostu sobie są, by uwiarygadniać świat. No i fabuła to też coś, co warto śledzić. Mimo że na początku trochę trudno się w niej odnaleźć, a i często wiele informacji się powtarza, no to po zrozumieniu tego świata, to walka frakcji wypada bardzo dobrze. Jest sporo refleksji nad tym jak ogólnie powinno funkcjonować społeczeństwo, bez jednocześnie wrzucania bzdurnych współczesnych ideologii. Na końcu też mamy sporo wyborów, a tak naprawdę do osiągnięcia pozytywnych wyników często trzeba podejmować dość bezduszne kroki i siłą przekonywać do współpracy. Też doceniam, że postaci pojawiające się już na początku, również na samym końcu odgrywają istotną rolę. Tylko no właśnie boli, że pogadanki z Arturem mamy jedynie w pierwszym akcie, a w dwóch kolejnych one magicznie znikają. A to jest pełna wersja tytułu, który przez 2 lata był we wczesnym dostępie i teraz wychodzi wciąż niedorobiony, to bardzo słabo, że twórcy wchodzą w ten wczesny dostęp nie mając praktycznie nic. Się porywają z motyką na księżyc, myśląc że jakoś to będzie i w tym przypadku jakoś to wyszło, ale praktyka to słaba. Choć co ciekawe podobnie jest z inną arturiańską grą - Knight's Tale, która do dzisiaj pewnie jest nieskończona, mimo że z EA wyszła już dawno temu.Bawiłem się przednio. Wkręciłem się totalnie i to jest naprawdę spory tytuł do ogrania w uczciwej cenie. Tylko ma swoje problemy, twórcy z racji biedy kilka kiepskich zagrywek odwalili, ale to co dowieźli na pewno zasługuje na pochwały.

Shaman Ogrywałem na premierę (i przed) i gra wyszła niedopracowana - to jest fakt! Ograłem w tym miesiącu i dalej poza super ciekawym tłem jest co najwyżej przeciętnie. Dalej jakościowo gra niedomaga na wielu frontach. Poza kilkoma graficznymi poprawkami, nawet tych najprostszych, małych rzeczy, które były zgłaszane od roku, Twórcy nie poprawili, dalej mamy:- poprzeciągane tekstury;- zamulonych przywołańców;- przesuwanie Nas podczas odbywania rozmowy;- zepsute (nie dające się ukończyć zadania);- te same, wybiórcze wprowadzenia do silniejszych przeciwników;- podwojone opcje konwersacji;- przywołańców występujących w scenach (przerywnikach fabularnych);- mrożenie się wskaźnika na celowniku;- źle podpięte opcje psujące poprawne zakończenie zadania (Wilbur);- wywalenia;- błędy w tekście w tym logiczne, tłumaczeniowe czy wyświetleniowe;- sytuacje w których świat nie rozpoznaje Naszych postępów.Także, zdecydowanie nie jest to "mega" gra, jest to typowy średniak, który po prostu może się podobać.

Według mnie lepsza od Skyrima (choć wolę klimaty bardziej Gothickowe)Nie podoba mi się jedynie dubbing. Z jakiegoś powodu wydaje mi się strasznie monotonny, aż trudno przebić sie przez dialogi, których jest też chyba trochę za dużo. Każda poboczna postać ma dużo do gadania i opowiedzenia szczegółów swojego życia, które na prawdę mało mnie interesują o ile nie są niezbędne dla questa. Niechlubie muszę przynać, że 80% dialogów przewijam.Poza tym bardzo dobra gra.

Fenomenalna pod kątem scenariusza, zarówno linii głównej jak i zadań pobocznych. Naprawdę sztos. Już dawno żadna fabuła mnie tak nie wciągnęła, cały czas czułem się tak jakbym czytał świetną książkę fantasy. Mam nadzieję, że to studio wyprodukuje jeszcze niejedną grę na tak wysokim poziomie. Gra ma trochę problemów technicznych niemniej są na tyle niewielkie, że nie mają najmniejszego wpływu na gameplay.

Pomijając fakt, że gra nie ma wiele innowacyjnych mechanik i po 60% gry wszyscy byli na strzała trzeba przyznać, że to bardzo solidny tytuł. Widać, że studio miało ograniczony budżet, ale porównując ją do Avoved które jest z tego samego roku i miało zapewne znacznie większy budżet - jest grą zdecydowanie lepszą. Nic odkrywczego, żadna rewelacja. Za to bardzo solidny tytuł, polecam i liczę na drugą część, bo ona może już okazać się zdecydowanym sukcesem!

Tainted Grail skojarzył mi się z mieszanką Skyrima z Risenem. Gra jest zbudowana z trzech rozdziałów- pierwszy świetny, drugi całkiem dobry, zaś trzeci niestety zauważalnie odstaje od poprzednich. Ogrywając trzeci akt odniosłem wrażenie jakby twórcom zabrakło czasu na ukończenie gry co się odbiło na jakości w lokacji Porzucone Miecze. Poziom trudności bardzo niski, głownie ze względu na słabe AI oponentów. Przy dobrym buildzie postaci gra nawet na najwyższym poziomie trudności nie sprawia większych problemów. Dla mnie najmocniejszą stroną jest wciągająca eksploracja- warto zaglądać w każdy kąt, bo duża w tym szansa, że zostaniemy nagrodzeni. Gra bardzo nierówna z dużym potencjałem, lecz niestety tylko dobra. Gdyby drugi a w szczególności trzeci rozdział byłby bardziej dopracowany wówczas moja ocena byłaby wyższa.

Niezła. Jak na razie krążę wokół rogów, 7 poziom. Skyrim to to nie jest, mroczność świata na początku zapiera dech ale jest monotonna. Skyrim był bardziej zróżnicowany no i te MODY. Niemniej podoba mi się. Wkurzające jest to przeciążenie - dlaczego brak sakiewek, plecaków, gdzie kolekcjonować przedmioty. Pewnie przyjdą moderzy i to naprawią.

mi też się podoba choć jest trochę monotonna bo cały czas coś, czegoś brak, coś musi być zrobione cały czas biegasz tylko za misjami bo głównej nie zrobisz bez pobocznej i jest tego sporo, grafika mogłaby być lepsza optymalizacja też, i nasz bohater nie zgarbiony a wyprostowany poza tymi mankamentami nie ma się do czego przyczepić, polecam 7,5

Bawię się świetnie. Może bywa topornie, a często aż plagiatem pachnie, to z tyłu głowy mam taki głosik: "Właśnie w coś takiego chciałem teraz zagrać", po prostu mega przyjemnie snuje mi się po mapie, ogląda ten świat i morduje stwory. Od siebie polecam, a także poprzednią ich grę w tym samym uniwersum, czyli po prostu Tainted Grail.

Świetna gra. Grałem we wczesną wersję i miałem mocno dopakowaną postać, niestety teraz musiałem zacząć od nowa, bo starych sejwów nie było. Ale nie ma tego złego co by na dobre nie wyszło.W pierwszej lokacji zrobiłem niemal wszystko, poza i Niestety trzy misje są zbugowane a nie udało się zgłosić, bo opcja zgłaszania błędów nie działa :(Są to:1. Misja 2. Misja 3. Misja Więcej błędów nie uświadczyłem.Postać na początku rozwijana w skradanie i dwa sztylety, obecnie pakuję umiejętności w walkę dwoma mieczami, które są oczywiście znacznie potężniejsze oraz trochę w łuki, bo po prostu wymiatają.Świetny klimat, dużo możliwości rozbudowy postaci oraz zabawa nastawiona na eksplorację gdyż jest sporo zakamarków które warto odwiedzić.28 godzin gry poza mną, z czego 16 było na wczesnej wersji.