Oceny

System Shock Remake to bezpardonowy powrót do czasów, gdy wysoki poziom trudności oznaczał coś więcej niż trudnego bossa. U niektórych przywoła masę nostalgicznych wspomnień, ale dla nowicjuszy będzie hardcore’owym testem na zapomnianych dziś polach.

Gra za grube miliony która tak naprawdę mogła nie powstać. Sam kickstarter uzbierał milion dolarów, nie wiadomo ile jeszcze po drodze wycisnęli z preorderów i innych sponsorów.Gra bardzo toporna, taki gorszy deus ex. Praktycznie zero rozwoju postaci. Mieli 8 lat na zrobienie dobrej gry a ograniczyli się do podbicia tekstur. Cała reszta niczym w antyku. Dowód na to, że pewne kultowe rzeczy już są totalnie beznadziejne w dzisiejszych czasach (dotyczy to też filmów i gier, które kiedyś kultowe i przełomowe, dziś są nudne i nie zaskakujące).Jedyny "progress" to znajdowanie nowych broni i kupowanie ulepszeń do nich. Cały gameplay sprowadza się do eksploracji tak samo wyglądających pomieszczeń stacji. Na plus, że można oznaczać na mapie punkty (niestety tylko jeden rodzaj ikony, ale można dodawać notatki, o czym dowiedziałem się przypadkiem) np. zamknięte drzwi, nieodwiedzone korytarze itd.Poza tym znajdujemy też audiologi i to jedyna informacja co w ogóle mamy robić w grze. 90% to bezużyteczne urywki kilku zdań o niczym, ale jakieś 10% to krytycznie ważne informacje, niestety podane w formie rozwodnionej zupy, którą musimy sami zinterpretować. Gdy zapomnimy co mamy robić to nie wystarczy zajrzeć do dziennika gdzie mamy podany aktualny cel, zamiast tego musimy ponownie przesłuchiwać dziesiątki zgromadzonych audiologów... Nie liczcie na ciekawe historie w audiologach jak w bioshocku. Właśnie ten brak informacji co robić dalej był dla mnie najbardziej frustrujący. Skutek tego był taki, że podchodziłem do gry dwa razy, bo za pierwszym znudziłem się po eksploracji 2 tak samo wyglądających poziomów stacji. Po kilku miesiącach wróciłem do niej, ale nadal uważam, że nie jest to nic wybitnego.Po prostu chodzi się po pokojach, zabija wszystko co popadnie, zbiera jakieś itemki, część z nich recyklinguje na monety i to tyle. Progress dokonuje się sam poprzez interakcje z różnymi wajchami na ścianach (wyłącz to, włącz tamto). Doświadczenie rujnują również zagadki np. konieczność wracania się przez całą grę do pierwszych poziomów celem odczytania kodu autodestrukcji stacji, który trzeba było spisywać już od pierwszych zniszczonych CPU Shodan. Kolejny absurdem było poszukiwanie głowy martwego naukowca celem odblokowania czytnika siatkówki.Największym absurdem było ukrycie powiększenia ekwipunku za pojedynkiem szachowym, na szczęście w internecie są instrukcje na szybką wygraną. Ogólnie nie polecam, toporna strata czasu. Lepiej zagrać w opluwane pseudo simy takie jak deus ex, dishonored czy nawet prey, bo tam chociaż jest fabuła, rozwój postaci i rozbudowane wielopiętrowe poziomy zamiast płaskich zbieranin pokojów połączonych windami.

Jak bym miał tą grę opisać w jednym zdaniu, to brzmiało by ono tak. "System Shock to stara, nowa gra z masą archaizmów"Nigdy nie grałem w klasyczną wersje z 1994 roku. Widziałem kilka filmików na YT i tyle. Nie miałem potrzeby w to grać. Nie boję się retro gier, ale klasyczny System Shock jakoś mnie nie zachęcił. Ale doczekaliśmy się odnowienia w postaci remaku i jak zobaczyłem na YT gameplay to przyznam że chciałem spróbować w to zagrać heh.Nie chcę opisywać tutaj fabuły, w skrócie musimy pokonać złe IA na stacji i tyle. Historia nie jest jakaś oryginalna, ani zaskakująca. Całym "mięsem" System Shock jest eksploracja stacji która jest ogromna. Sama stacja ma kilka pięter, a na każdym piętrze jest wielka labiryntowa lokacja. Można się w tym pogubić na początku ale po jakimś czasie zaczynamy odnajdywać na tej stacji. Samo zwiedzanie stacji jest przyjemne twórcy postarali się aby piętra nie były monotematyczne i za to duży plus. Po stacji panoszą się wrogowe od cyborgów po roboty a skoczywszy na mutantach. Sama różnorodność przeciwników jest okej. Niektórzy są silniejsi a niektórzy słabsi, jest to dobrze zbalansowane. W grze są zagadki, polegające na przełączaniu kabelków. Ale są też zagadki "fabularne" i tutaj zaczyna się pierwszy problem i nie jedyny.Gra za bardzo nie mówi nam co mamy zrobić i tak jest to gra która nie prowadzi nas za rączkę. Nie ma punktu na mapie gdzie mamy się udać. Musimy sami czytać notatki, słuchać audiologów aby dowiedzieć się to trzeba zrobić. Twórcy mogli by chociaż dać jakieś małe menu, coś w stylu notatnika, aby postać nasza zapisywała sobie co musi zrobić. A tak musimy szukać po tych audiologach co musimy zrobić. Wiem że podbija to imersje ale po jakimś czasie zaczynamy błąkać się bez celu. Nie mam nic do gier które nie prowadzą nas za "rączkę" ale przydało by się tutaj jakieś tego typu menu z rozpisanymi zadaniami. Fallout 1 i 2 miał takie coś heh.Kolejny zarzut mam do naszego EQ a dokładnie zarządzania nim oraz skrzynki na przedmioty. Może dam przykład z innej gry. W grach z serii Resident Evil też mamy ograniczone miejsce na przedmioty, ale tam mamy skrzynkę do której możemy wkładać wszystko co znajdziemy. W System Shock też jest taka skrzynka ale problem z nią jest taki że wchodzi do niej bardzo mało przedmiotów. W Resident Evil jest ona duża, tutaj jest ona bardzo mała. A po drodze będziemy znajdywać dużo przedmiotów i już na początku gry będziemy załadowani na full. Samo sortowanie przedmiotów w naszym EQ też jest zepsute. Najlepiej ustawiać rzeczy ręcznie, więcej przedmiotów weźmiemy. Automatyczne sortowanie sprawia że przedmioty zawsze układają się od lewej do prawej. Przez co zbieranie przedmiotów które mają wysokość na 2 kratki staje się utrudnione.Kolejną głupotą jest sterowanie, grałem na XSX. Nie wiem kto wpadł na taki kretyński pomysł żeby zrobić sprint na trzymanie przycisku a nie kliknięcie. Należy trzymać cały czas L3 a nie kliknąć raz aby biec sprintem. Dobrze że chociaż można wyłączyć przycisk który odpowiada tylko za używanie baterii. To też frustruje kiedy chcemy coś zebrać a uruchamiamy baterie.Ostatni zarzut mam do cyberprzestrzeni. Jesteśmy tam jakąś kulką która strzela do kryształków. Średnie to i nie ciekawe. Są to najnudniejsze etapy w grze. Trochę ich jest, tak z 1-2 na piętro. Nie są one trudne ale irytują już za 2-3 razem.Trochę pomarudziłem ale gra ma jeszcze kilka fajnych elementów. Jest dużo broni, a każda z nich ma alternatywę strzały. Ulepszanie naszego bohatera też jest kej. Nie zbieramy żadnych XP tylko znajdujemy sobie ulepszenia. Klimat stacji cytadela jest fajny, czuć takie zaszczucie z każdej strony. Sama Shodan też dobrze wypada jako szalona SI. Faje jest to że przeciwnicy to nie gąbki na pociski i szybko się ich rozwala, ale tyczy się to również nas. W grze są fajne interakcje z otoczeniem np.: musimy ręcznie wrzucić monetę do automatu i kliknąć przycisk na klawiaturze aby coś sobie kupić. Grafika w grze jest fajna, to taki Pixel art w 3D. Naprawdę fajnie to wygląda. Muzyka też jest fajna szczególnie ta z windy xD. Jest tu również chyba "ikoniczny" poziom trudności wybieramy sobie od 1 do 3 jak ma wyglądać nasza rozgrywka. Ja miałem wszytko na 2 oprócz zagadek. Jest to kolejna gra która ma fajne ustawienia dostępności. Możemy sobie zmieniać kolor menu itd...Podsumowując "System Shock to stara, nowa gra z masą archaizmów”. Na pewno nie dla każdego, ale warto dać szanse bo jest to unikatowa gra na dzisiejsze czasy. Ja dobrze się bawiłem i na pewno wrócę jeszcze do cytadeli. Grałem na XSX i gra działa w 60 FPS. Gra nie posiada błędów i to mi się podoba :)

Recenzja: System Shock Remake (PS5)Jeżeli nie jesteście starymi weteranami gamingu, to pewnie nie słyszeliście o tytule System Shock i tego, jaki wpływ miał na całą branżę. Wiele osób uważa System Shocka za coś unikalnego i świętego Graala gamingu, ale jest jeden problem... ta gra miała premierę w 1994 i nie da się w nią już praktycznie grać. Fani na prawowity remake gry czekali całe TRZYDZIEŚCI LAT! Tylko czy tak antyczny tytuł można w ogóle przystosować do nowych realiów? Okazuje się, że w dużej mierze tak!Moja ocena: 7,5/10+ Genialnie odświeżenie z przywiązaniem do szczegołów+ Mnóstwo broni i różnorodnych przeciwników+ Uczucie zaszczucia gracza oraz niesamowity klimat+ Znakomity przykład wciągających audiologów i notatek+ Ładna grafika i stabilna wydajność+ Solidna i ciekawa fabuła, jaka nie nudzi...- ...ale jest mocno pofragmentowana- Kiepskie sterowanie i interfejs- Karygodna walka z finałowym bossem- Schowek jest znacznie za mały- Mapy są zbyt duże i zagmatwane- Naprawdę można było dodać quest logTo bardzo skrócona recenzja. Niestety nie mogę podać linka do pełnej wersji, bo redakcja od razu usuwa mi wpis. Jeśli ktoś jest zainteresowany, to na moim profilu na GOL jest link do YT i recenzja tej gry (ok. 20 minut), to będzie najpewniej najnowszy film na kanale. Jeśli macie pytania, czy chcielibyście dać znać, czy zgadzacie się z moją oceną, to walcie śmiało.

System Shock zawsze był bardziej wyrafinowany narracyjnie niż Doom. Zabicie większości postaci przed przybyciem gracza i pozostawienie nas do zbadania zasadniczo opuszczonej stacji kosmicznej było decyzją projektową podjętą w celu uniknięcia interakcji z postaciami niezależnymi za pośrednictwem rodzaju podstawowych rozgałęzionych drzew dialogowych stosowanych w grach RPG tamtych czasów. Zamiast tego mamy notatki i nagrania głosowe pozostawione przez personel stacji na pendrive'ach i terminalach komputerowych. Tak narodził się dziennik audio w grach fabularnych jako koncepcja. Walka nigdy nie polegała na zdolności do ostrzeliwania wroga z kręgu, wchodzenia i wychodzenia z jego wzorców ataków jak w większości gier FPS, ale raczej na wyborze odpowiedniego narzędzia do zadania. Dotyczy to również remake'u. Celowanie we wroga nie jest wyzwaniem. Ich zachowanie jest ograniczone i przewidywalne. Zamiast tego skupiamy się na wyborze broni, która będzie skuteczna przeciwko obecnemu wrogowi, jednocześnie rozważając, który z kilku rzadkich rodzajów amunicji najbardziej chcemy wydać, aby go pokonać. Przestrzeń magazynowa jest ograniczona, a zasobami trzeba stale zarządzać. Wybory, których dokonujemy dotyczące tego jaki sprzęt zabieramy ze sobą i co przechowujemy w windzie towarowej na każdym poziomie mają konsekwencje, które kształtują nasze wrażenia. Wydaje się, że to pierwszy szkic rodzaju improwizowanych starć bojowych, które później można zobaczyć w serii Deus Ex lub Bioshock. Być może szorstkie, ale prześwituje ten sam rodzaj blasku. Co najlepsze antagonista gry czyli sztuczna inteligencja znana jako SHODAN jest w pełni udźwiękowiona. Pojawiając się na pobliskich ekranach komputerów kpi i drwi z bohatera na każdym kroku bądź wygłasza gniewne tyrady, gdy eliminujemy jeden z aspektów jej wielkiego planu. Jej urywane, jąkające się wypowiedzi przywołują zarówno bezduszność beznamiętnego programu komputerowego i narastającą histerię coraz bardziej szalonego despoty. Poprzez desperackie wiadomości głosowe i logi od skazanych na zagładę pracowników stacji musimy poskładać w całość to co się stało, ale także to co musimy zrobić, aby to cofnąć. Gra nie ma znaczników misji wskazujących na następną odpowiednią sekcję złożonej, oszałamiającej, wielopiętrowej stacji. Zamiast tego przeglądamy e-maile w poszukiwaniu odniesień do obszarów, które widzieliśmy i ślęczymy nad mapą, aby znaleźć niezbadany zakątek, który może zawierać rozwiązanie. Bardzo satysfakcjonujące jest myszkowanie każdego piętra stacji, stopniowe odkrywanie jej tajemnic, zapisywanie w pamięci obszarów do których można wrócić później i stopniowe składanie tego wszystkiego w ciągłe środowisko. Obszary, które poprawiło studio Nightdive są mile widzianymi dodatkami. Graficznie jest to prawie tak doskonała aktualizacja na jaką można było mieć nadzieję. Zachowano estetykę oryginału, a nowoczesne efekty świetlne oraz bardziej szczegółowe i kolorowe tekstury nadają pokojom i korytarzom stacji większą spójność. Krótkie sekcje w cyberprzestrzeni również zostały przebudowane nie tylko wizualnie, ale także po to, by nadać im bardziej charakter strzelanki. Wycieczki w cyberprzestrzeń są naprawdę inne i oferują mile widzianą odmianę zanim wracamy do zwiedzania reszty statku. Granie w System Shock dzisiaj to w pewnym sensie granie w ostatnie 30 lat gier wideo. Rozwijając swoją napiętą cyberpunkową opowieść o przetrwaniu na pokładzie stacji kosmicznej w niewoli szalejącej, pogardliwej sztucznej inteligencji Looking Glass w 1994 roku położyło podwaliny pod wiele najbardziej szanowanych gier ostatnich trzech dekad od Deus Ex po Bioshock, Dishonored, Dead Space i Portal. Remake System Shock wydaje się być zarówno osobliwym produktem z wcześniejszej ery jak i nowocześniejszy dobrze dostosowany do obecnego gracza. Postawy wobec jego cech definiujących zatoczyły koło. W swojej gotowości do objęcia immersji opartej na systemach i niechęci do surowego kierowania graczem. To co kiedyś było chwalone jako złożone i szczegółowe, a następnie wyśmiewane jako zbyt zawiłe teraz ponownie spotyka się z uznaniem. Pierwowzór wyprzedzał swoje czasy. Remake oddaje oryginałowi z 1994 roku najwyższy szacunek zachowując podstawowe systemy, dziwactwa i wszystko inne, a jednocześnie całkowicie zmieniając aspekty peryferyjne na unowocześnione przekształcając klasyczną grę w coś lepszego.https://www.youtube.com/watch?v=M7x_UC8qG6w&ab_channel=TheGameArchivist

Ukończyłem SS Remake. Znakomita gra.Tutaj recenzja Digital Foundry, która dobrze oddaje moje odczucia:https://www.youtube.com/watch?v=LjQVf1vxQu0Remake, który nie uprościł rozgrywki, aby spełnić oczekiwania dzisiejszych graczy, tylko wręcz ją doszlifował.Dałbym 10/10, gdyby nie końcówka (ostatnia sekwencja w cyberprzestrzeni), która była po prostu nijaka. Przydałoby się również zwiększenie pojemności windy towarowej. Dlaczego? Bo każda broń w grze jest świetna, każda w pewnym momencie zyska szansę na modyfikację, więc szkoda cokolwiek zostawiać za sobą na niższych poziomach. Starałem się nosić jak najwięcej giwer w plecaku, ale nawet po jego dwukrotnej modyfikacji i tak musiałem zrezygnować z 3-4, żeby znaleźć miejsce na apteczki, dopalacze, przedmioty fabularne i granaty. (A propos tych ostatnich: dostarczają ogromnej frajdy w czasie rozgrywki.) To wszystko prowadzi również do konkluzji, że przydałaby się "Nowa Gra+". I, jak już pisałem, warto byłoby nieco inaczej zaprojektować przeciwników "zwierzęcych".Więcej grzechów nie pamiętam. Cyberprzestrzeń - niezła jazda. Grafika - zachwycające, nowoczesne retro. Atmosfera - mistrzowska. Udźwiękowienie - na wysokim poziomie (Terri Brosius powraca jako SHODAN!). Zagadki - na tyle ciekawe, że nie nużą. Projekt poziomów - jak w oryginale, ale "lepiej" (czyli bardziej logicznie). Broń - wyśmienita. Elementy RPG - dopracowane (każda modyfikacja broni czy ekwipunku jest sensowna i pożądana niczym woda na pustyni). Brawo również za wszechobecną "świadomość ciała" (gesty przy wykonywaniu różnych czynności).Czy gra jest trudna? Bawiłem się na średnim poziomie trudności (suwaki dotyczące wrogów, zagadek, cyberprzestrzeni na środku) i bywały trudne momenty związane z brakiem surowców, materiałów i nabojów. Ale ograniczały się właściwie do czterech pierwszych poziomów stacji. Potem się już wycwaniłem, wiedziałem, co zabierać do plecaka, jak walczyć z poszczególnymi przeciwnikami itp. Gra stała się łatwiejsza zwłaszcza po odnalezieniu lepszych broni energetycznych, które nie wymagają nabojów. Niemniej jednak w kość dała mi jedna sekwencja w cyberprzestrzeni (pierwsza z wiertłem). Trudność wynika też z braku podpowiedzi. Do wszystkiego trzeba dojść samodzielnie, co wymaga wnikliwej analizy maili i logów, gdzie znajdują się wskazówki. Często konieczny będzie powrót na inne poziomy stacji, żeby w pełni rozwikłać jakieś zagadki. Starałem się zawsze uważnie eksplorować otoczenie, więc dobrze zapamiętywałem mapy i dawałem sobie radę bez solucji. Skapitulowałem tylko przed problemem analizy zebranych danych i demodulatora interfejsu, więc musiałem zajrzeć do Internetu. Rozwiązanie było niby oczywiste, ale - jak wspominałem - czasem trudno odróżnić elementy interaktywne od otoczenia, więc utknąłem. Sam projekt poziomów też premiuje eksplorację. Jest wiele ukrytych pomieszczeń i zagadek "środowiskowych". Chociaż jednak próbowałem dokładnie zbadać wszystkie poziomy stacji, i tak zostawiłem za sobą kilka nieotwartych drzwi.Grałem ostatnio w dwa "rimejki" - SSR i "Resident Evil 4". Ten pierwszy był dla mnie ciekawszym doświadczeniem i dostarczył większych wrażeń. Dosłownie nie mogłem się oderwać od ekranu.