Oceny

Gra stworzona została przez doświadczony zespół BioWare Studios, twórców m.in. najpopularniejszego cyklu cRPG Baldur’s Gate. Fabuła przenosi nas 4000 lat wstecz przed wydarzeniami poznanymi w filmach z serii Gwiezdne Wojny, w realia Starej Republiki.

KotOR przez bardzo wielu graczy okrzyknięty został najlepszą grą w uniwersum Star Wars. Wydarzenia dzieją się około 4000 lat przed wydarzeniami z filmów. Nadszedł czas galaktycznej wojny pomiędzy Republiką Galaktyczną, a Imperium Sithów. Ta sceneria sprawia, że gra jest tak bogata, bo zamiast grzęznąć z filmami może mieć własną, niepowtarzalną historię zachowując jednocześnie większość znanych szczegółów uniwersum. Aspektem KotOR, który jest niezwykle atrakcyjny jest możliwość gry po jasnej lub ciemnej stronie mocy. Daje graczowi możliwość rozwijania i tak już wyjątkowej historii w sposób jaki uzna za stosowny przybliżając go tak bardzo jak nigdy dotąd do bycia częścią własnej sagi. Do wyboru są setki opcji, które mogą mieć wpływ na nasze podejście, historię i rozgrywkę. Rozgrywka w KotOR jest ciekawym doświadczeniem. Walka toczy się w czasie rzeczywistym, ale wszelkie obliczenia i rzuty kośćmi odbywają się za kulisami. Budowanie postaci ma najwięcej wspólnego ze statystykami i wyposażeniem. Granie jako Jedi daje nam przywilej używania zdolności Mocy, które mają szereg potężnych efektów. Istnieje również wiele umiejętności poza walką, które pozwalają między innymi otwierać zamknięte drzwi, wyłączać miny czy hakować komputery. Do wyboru są także różne klasy postaci. Zarówno na początku jak i po zostaniu Jedi, które wpływają na rozgrywkę. Główne zadanie gry przenosi nas do kilku różnych światów, zamieszkanych przez wiele różnych niezależnych postaci. W podróżach pomogają nam towarzysze, których werbujemy jak Bastila, Carth, Mission, Zaalbar, Wookiee, Canderous i T3-M4 droid itd. W głównej historii znajduje się wiele zadań pobocznych, a każde z nich ma kilka wyborów i zakończeń. Większość naszych towarzyszy ma również swoje własne wątki i zadania poboczne, specyficzne dla postaci. Stopniowo dowiadujemy się więcej o przeszłości każdej postaci rozmawiając z nimi i możemy wdać się też w romanse w zależności od płci wybranej dla swojej postaci. To my określamy swoje relacje z bohaterami. Ta gra jest pełna dialogów, a wszystko to zostało napisane i wypowiedziane przez aktorów poza naszą stworzoną postacią. Wszystkie rozmowy to przerywniki filmowe dzięki czemu tekst dialogu i swoje odpowiedzi można zobaczyć na czarnych paskach nad i pod obrazem co wprawia nas w filmowe doświadczenie.Jest też oczywiście znakomita klasyczna muzyka z Star Wars, której zawsze świetnie się słucha. Muzyka w grze jest subtelna, ale zawsze obecna i równie wyjątkowa. Sprytne posunięcie Bioware polegające na odtworzeniu atmosfery ze starej trylogii Star wars z nowymi postaciami zostało wzmocnione motywami, które znamy z tych filmów. W trakcie gry możemy doświadczyć prawdziwego smaku uniwersum Gwiezdnych Wojen. O sprawach Mocy dyskutujemy z innymi postaciami i poznajemy historię galaktyki. Każdy świat ma swoją historię i problemy, a często możemy bezpośrednio i w ciekawy sposób doświadczyć rodzimych kultur. Szczegółowe modele postaci, animacje synchronizacji ruchu warg i walki oraz niezwykle imponujące efekty środowiskowe to rownież mocne strony gry. Lokacje w KOTOR są tak pięknie renderowane, że można pomyśleć, że sam George Lucas w 2003 roku odwiedził firmę Bioware, aby dowiedzieć się w jaki sposób stworzyli tak imponujące cyfrowe góry i budynki. W tej grze przeniesiemy się z mrocznych Krain Cienia na powierzchnię leśnej planety Kashyyk, aż do zakurzonych wydm starego, dobrego Tatooine i nigdy żadne środowisko nie będzie wyglądać tak samo. Trawy na Dantooine i Kashyyk uginają się i kołyszą. Na Tattoine można zobaczyć małe wiry pyłu zamieniające się w trąby powietrzne . Nawet gdy dojdziemy do granic obszarów i spojrzymy na malowidło w tle powiedzmy oceanicznego świata Manaan lub skalistej planety Korriban obraz jest szczegółowy. Oświetlenie kwitnących kwiatów, gdy patrzymy na płonące słońca na Tattooine jest oślepiająco spektakularne. Kiedy postacie w tej grze RPG zaczynają się poruszać i mówić wszystkie nasze fantazje dotyczące Star wars stają się rzeczywistością. Knights of the Old Republic to gra wyjątkowa, ponieważ uwzględnia każdy aspekt oczekiwań fanów. Jest w niej wystarczająco dużo Gwiezdnych Wojen, aby zadowolić fanów i wystarczająco dużo czystej zabawy, aby przyciągnąć ludzi, którzy normalnie nie zaangażowaliby się w gry RPG. To podróż w kosmos mająca na celu ocalenie galaktyki.https://www.youtube.com/watch?v=z-Ajn52BVoo&ab_channel=RyuzojiOtsuhttps://www.youtube.com/watch?v=cn4tccVzarA&ab_channel=RyuzojiOtsuhttps://www.youtube.com/watch?v=I0GrYAaTG2A&ab_channel=RyuzojiOtsu

Klasyk, jakich mało. Weterani stareńkiego Baldura spisali się na medal. Wciągająca fabuła, dosyć przestarzała, ale w miarę zrozumiała mechanika systemu walki, świetnie napisane postaci, questy poboczne, mini-gierki, klimat - wszystko mamy na widelcu. W dzisiejszych czasach ciężko w nią jakkolwiek grać ze względu na ciągłe freezy i wyrzucenia do pulpitu. Ale jednak te 50h były tego warte. Dla fanów cRPG - pozycja obowiązkowa!

Klasyk który ze względu na mój kompletny brak zainteresowania gwiezdnymi wojnami przez długi czas omijałem szerokim łukiem. Poza archaicznym systemem walki przypudrowanym naprawdę niezłymi animacjami gra jak na swój wiek po dziś dzień trzyma się świetnie. Dzieje się tak, ponieważ wiele aspektów którymi zachwycała w okresie swojej premiery nie poddaje się tak łatwo upływowi czasu, chociażby różnorodne jeśli chodzi o klimat i proste w swojej budowie lokacje, dobrze rozpisani i charakterystyczni towarzysze mający swoje własne motywacje i rozterki(jedna z najciekawszych grup towarzyszy w grach RPG jaką widziałem) czy też kultowy już zwrot akcji dający kopa fabule i uzupełniający te wszystkie luki i niedopowiedzenia które zdążyły pojawić się w głowie gracza do momentu jego wystąpienia.

Porządna gra, spodobała mi się mimo, że uniwersum gwiezdnych wojen jest mi zupełnie obojętne.Zalety:1. Mocne poczucie bycia uczestnikiem wielkiej przygody. Odwiedzamy liczne planety, kompletujemy załogę, latamy naszym wspaniałym statkiem kosmicznym i walczymy o ocalenie galaktyki przed widmem strasznej totalitarnej siły. Nie jest mrocznie, nie jest poważnie, jest lekko i bezpretensjonalnie. Gdyby wszystkie gry takie były szybko by mi się to przejadło ale raz na jakiś czas miły zagrać w coś takiego.2. Mimo, że wątek główny jest zupełnie nieoryginalny potrafi nawet wciągnąć i jest wyposażony w parę mocnych zwrotów akcji.3. Aktywni, sympatyczni i interesujący towarzysze. Ale i nierówni, niektórzy odgrywają o wiele ważniejszą rolę i są bardziej rozbudowani niż inni. Relacja, jaką możemy nawiązać z pewną osobą jest jedną z piękniejszych z jakimi spotkałem się w grach.4. Dużo wyborów jakie możemy podejmować podczas rozwiązywania zadań oraz w wątku głównym. I nie są to sprawy kosmetyczne ale zupełnie zmieniające przebieg wydarzeń.5. Dobre dialogi i przyzwoite zadania poboczne.6. Udźwiękowienie na wysokim poziomie. Choć nasz bohater jest niestety niemy.Wady:1. Walka i rozwój postaci. Duże podobieństwo do pierwszego neverwintera. Starcia są drewniane, postaci reagują z dużym opóźnieniem na nasze komendy, miałem pewien problem z opanowaniem tego i często nie wiedziałem czy moja postać przyjęła już rozkaz czy muszę klikać jeszcze raz. Nie ma w tym większej taktycznej głębi, nie jest to też zręcznościowe. 2. Grafika. Brak tego uroku który mają dla mnie niektóre inne starsze tytuły jak np icewind dale, planescape, baldur czy fallout. 3. Niewielkie lokacje. Nowe planety często sprowadzają się ledwie paru obszarów z jasno wytyczonymi granicami.

Z jednej strony mamy piękną grafikę, która w zupełności oddaje ładne uniwersum „Star Wars”, z drugiej jednak czuć mocne ograniczenia, jakby niewidzialna ręką prowadziła nas do z góry ustalonych pozycji, tylko pozornie dając nam większy wybór. Irytuje też ciągłe wczytywanie nie tyle poziomów, co nawet poszczególnych map, które są stosunkowo małe. Także elementy zręcznościowe wydają się zbędne. Jednak pogłębienie wiedzy na temat Starej Republiki, w tym wojen mandaloriańskich oraz historii Sithów, a także wielu ras i ich obyczajów, to wszystko było warte świeczki.

Fabuła nawet fajna, a reszta to typowy Bioware. Może gdybym nie przeszedł wcześniej Neverwinter 1 i 2, , Dragon Age 1 i 2 i Mass Effect 1-3. to by mi się bardziej spodobała. Czyli - kilka dużych lokacji, znajdź towarzyszy i rozwiąż ich problemy, nabierz doświadczenia, a w międzyczasie dzieje się fabuła. Mechanika walki bardzo się zestarzała, podobnie jak rozwój postaci. Ogólnie warto sprawdzić, ale poza fabułą trochę się wynudziłem. Swoją droga już wiem skąd Bioware miało pomysł na Mass Effecta - gry są bardzo podobne.

Świetna gra, co tu więcej pisać. Przeszłam ją wczoraj po raz pierwszy i bez dwóch zdań zasługuje na 9,5/10. Nie jest to pełna dziesiątka bo jednak system walki trochę mnie denerwował.Fabuła, grafika, muzyka, dialogi, postacie, wszystko jest świetnie nakreślone, nie ma się do czego przyczepić. Każda lokacja przynosi nowe wydarzenia, wszędzie coś się dzieje. Nie ma żadnych głupich znajdziek, wszytko trzyma się kupy. Nie lubię gwiezdnych wojen, a gra i tak przyciągnęła mnie na 38 godzin, co wiele o niej znaczy. Cud miód :)Hehe tak swoją drogą to na długo pozostanie mi w pamięci misja z Dantooine gdzie szukamy robota dla takiej babki, a później okazuje się że ona go traktuje jak swojego zmarłego męża...w każdym tego słowa znaczeniu :DCo do romansowania z Carthem to sama nie wiem co robiłam źle. Grałam kobietą,gadałam z nim cały czas, podążałam ścieżką światła, zrobiłam dla niego questa, a pod koniec gry nie miałam żadnego dialogu, który by wskazywał na ów romans. Nie ma co płakać, bo jako postać to był strasznie rozmemłany. Bardziej przypadł mi do gustu Canderous :P

Fajnie się grało, ale ząb czasu trochę pogryzł KOTOR-a. Oceniam bez sentymentów, bo to moje pierwsze spotkanie z tym tytułem; bez różowych okularów nostalgii. Gra wciąż oferuje całkiem przyjemny gameplay, choć elementy RPG oraz liczba przeciwników, buildów czy atutów są – w porównaniu z takim Neverwinter Nights – raczej ubogie. Natomiast tam, gdzie KOTOR jest „czytany”, okazuje się po prostu fajny i ciekawy. Zagrać zdecydowanie warto, ale ponarzekać trochę muszę:Interfejs i UI: W kwestii jakości wykonania wyrok brzmi: „i winny, i niewinny”. Z jednej strony bez żadnego problemu wiem, jakim granatem, mocą czy miną akurat operuję, oraz czy dana umiejętność działa punktowo, czy zasięgowo. Z drugiej, wejście w menu pauzy to prawdziwy koszmar. O ile upchnięcie elementów i ogólna nieczytelność to pewnie skutek niskich rozdzielczości, w jakich natywnie powstawał KOTOR, o tyle ten cyfrowy font i fatalne kontrasty (jasnoniebieskie litery na ciemnoniebieskim tle) to już efekt braku wyobraźni twórców. Starszy o rok NWN był pod tym względem znacznie lepszy.W kwestiach technologicznych KOTOR jest trochę kulawy. Odyssey Engine jest wprawdzie lepszym bratem z rodzeństwa Aurora-Odyssey, ale podziela mnóstwo jego mankamentów. W pierwszym NWN mieliśmy podobne problemy z fizyką, mijaniem się postaci czy „stunem” przy wydawaniu komend. Jako że lubiłem pobawić się w bardziej lapidarną i seryjną wersję Herostratesa, bolało mnie to zwłaszcza przy rozstawianiu min przed drzwiami. Silnik, mimo metrowego lub dwumetrowego dystansu miny od przejścia, potrafił zablokować interakcję z drzwiami: opcja rozbrajania wychodziła poza swoją „kopułę” z triggerem i nie pozwalała na ich otwarcie.Niemniej silnik i tak był wielkim sukcesem jak na te lata. Widok TPP okazał się dobrym pomysłem: w czasach świetności gry pewnie potęgował efekt metropolii, w której krwioobiegu przepływa rzeka NPC, dokują statki, a patrole Sithów przechadzają się tu i ówdzie (choć dziś widać już, że to raczej kameralne lokacje). Same animacje walki wręcz są świetne i bardzo responsywne. Oponent żywo reaguje kontranimacjami, dzięki czemu oglądamy na ekranie laserowe tango pełne piruetów.Odnośnie fabuły, moralności i storytellingu… Fabule można wystawić krótkie świadectwo: kapelusze przeżyły głowy. To standardowa linia fabularna Star Wars – czarno-biała i deczko infantylna, w której jesteśmy albo świętsi od papieża, albo gorsi od diabła. Jako pomnożyciel chwały Ciemnej Strony nie mogłem się nadziwić własnemu sadyzmowi, a kulminacją była scena finałowa, w której...To wydarzenie pozwoliło mi sądzić, że galaktyka jeszcze uroni łzę za rządami liberała Malaka. Niestety, trudno o Ciemnej Stronie w KOTOR-ze mówić w kontekście jakiejś uczty Dionizosa, wyrafinowanego egotyzmu, hedonizmu czy zimnego pragmatyzmu. Dark Side tutaj to opcja na hurra w stylu: „zabijmy wszystkich i zjedzmy ich nerki”. Brakowało mi wysublimowania Palpatine'a, a przede wszystkim opcji pośrednich. Nie zawsze miałem ochotę być najczarniejszym z szwarccharakterów, ale nie chciałem też burzyć spójności rozgrywki wyborami altruisty.Na plus zdecydowanie zaliczam różnorodne biomy, świetny feeling Star Wars, niektóre questy poboczne, protoplastę Normandii (Mrocznego Jastrzębia) oraz rozmowy z drużyną. Dużym minusem było dla mnie udźwiękowienie (nie mylić z muzyką). Ludzie Pustyni oraz fauna na Kashyyyku wydawali z siebie dźwięki tak irytujące, że momentami zdejmowałem słuchawki i kończyłem grę w całkowitej ciszy.