Oceny

Townfall to Silent Hill skrojony w sam raz pod gusta fanów klasycznych odsłon serii, którym niekoniecznie przypadły do gustu ostatnie eksperymenty. Ze staroszkolną formułą przychodzi też staroszkolny poziom trudności, co nie wszystkim się spodoba.

Cóż, nie mógłbym się bardziej nie zgodzić z opinią powyżej. Dla mnie jest to gra 7/10 - nacisk jest postawiony na skradanie, które jest drugim najlepszym elementem w całej grze. Przeciwnicy wcale nie mają oczu dookoła głowy, powiedziałbym, że są trochę za bardzo ślepi - ale gdyby byli bardziej bystrzy, to gra by frustrowała. Ogólnie w grę można grać na dwa sposoby - walcząc, lub skradając się. Zabiłem w całej grze MOŻE z 20 przeciwników Simonem, resztę to się skradałem (broni palnej nie użyłem w ogóle oprócz walki z bossem i pewnego wymuszonego etapu gry). Skradanie zrobione jest okej - jest opcja wychylania się (uwielbiam ten motyw, zdecydowanie za rzadko jest opcja wychylania się w górę zza murku/biurka i kulenia w dół). Trochę mnie boli, że właśnie przeciwnicy są zrobieni raczej pod fana Silent Hillów, niż skradanek - czyli ja, pro uber koks wychowany na skradankach (/s) zbyt szybko rozgryzł, że w sumie można pomiędzy potworami biegać jeżeli już obczai się kryjówki. Oczywiście skutkuje to zebraniem obrażeń (są potwory atakujące na odległość), kilkoma śmierciami, ale leczenie raczej nie wpływa na zakończenie gry (otrzymałem według neta najlepsze).Jest też moment rodem z Alien:Isolation, zakładam że wtedy wiele osób odpadnie - nie daję to w spoiler, bo IMHO jest to OGROMNY skok trudności, który może być ścianą dla wielu graczy (albo przynajmniej według płaczu na Reddicie jest to ściana). Umarłem chyba kilkanaście razy na sekcji z "ksenomorfem", bo zbyt uparty byłem bo powrotu do bezpiecznego skradania (ale jak już wróciłem znów do powolnego, to bez problemu sobie poradziłem). Zagadki to absolutnie najlepszy element tej gry - oprócz dwóch, gdzie jedną musiałem "brute forcować" , a drugiej szukać solucji na necie, bo grałem w wersji bez podświetlania na czerwono ważnych elementów w notatkach, bez tego naprawdę zagadka z obrazami to jakaś abstrakcja totalna. Ale cała reszta, szczególnie finałowa - no coś pięknego. Nie są to jakieś zagadki pokroju "gdzie znaleźć piasek na pustyni" ani jakichś nielogicznych "moon logic" - jak zagadka jest w pokoju A, to na 95% rozwiązanie też jest albo w tym pokoju, albo w sąsiadującym pokoju B. Wszystko jest też pięknie na mapie zaznaczone, więc nie ma jakiegoś błądzenia w koło aby znaleźć przedmioty potrzebne do wykonania zadania. Fabularnie się zaskoczyłem, ale nie wiem, czy pozytywnie czy negatywnie. Obawiałem się "Prawdziwymi Potworami Są Ludzie: The Game" (czyli w sumie Silent Hill), co dostałem, ale bez większej głębi. I to raczej plus - nie trawię jakichś skomplikowanych "zło to spektrum", "odcienie szarości", mam zbyt chłopski rozum na takie metafizyczne guano, dostałem opowieść o potworach, która naprawdę mogła by się wydarzyć w prawdziwym świecie (wystarczyło by po prostu akcję przenieść na południe UK i nawet ludzie by potwory z gry przypominały). Jako Silent Hill to gra raczej marna. Grałem w zbyt wiele Silent Hillów, żeby je wymieniać - Silent Hill 2 OG wymieniłem już wszystkie, więc marka mnie ni ziębi, ni grzeje. Zagrałem w Townfalla wyłącznie dlatego, że nie przypominał w niczym Silent Hilla - i uważam, że nie przypomina. To bardziej gra pokroju Amnesii, Bunkera czy innego troszkę bardziej skomplikowanego walking sima. Klimat jest, design potworów mógłby być lepszy (mamy 5 potworów w całej grze, z czego żaden się nie wyróżnia na tle innych), dialogi są w porządku, ogólnie - poprawna robota. Oprawa wizualna i dźwiękowa jest dobra, na początku potrafiła srogo chrupnąć, ale im dalej, tym lepiej - kompilacja szaderów robi się w zależności od etapu, czyli zmiana na nowy potrafi chrupnąć (lub wystarczy wyłączyć i włączyć grę, wtedy się kompiluje cały etap). Całość zajęła mi 11h, czyli w sumie tak jak twórcy zapowiedzieli (10-14h na przejście), z najlepszym zakończeniem, gra ma kilka zakończeń, mi fartem udało się ostatnie zrobić bo byłem zbyt głupi żeby zrozumieć, jak pewien przedmiot działa więc go nie używałem, no i zrobiłem od strzałą pewną zagadkę, która jak ktoś spierdzieli (a da się) to już może zapomnieć o najlepszym zakończeniu (radziłbym nie sugerować się poradnikami na necie, już na Reddicie ktoś zrobił reverse-engineering czy inne techniczne mangojambo, poradniki kłamią (albo raczej nie mówią wszystkiego, tylko jeden element wskazują). Ogólnie grę oceniam na 7/10 - czyli po prostu dobra. Czy czuć tu te 200+ złotych? Powiedziałbym, że nie, ale jak spadnie do tych 100-150 złotych - to polecam z całego serca.

Do połowy w miarę ok, ale druga połowa to już majaczenie scenarzystów, fabuła nie zostaje wytłumaczona a zagadki pod koniec zbyt trudne ponieważ nie dają nawet kontekstu, ani w dokumentach ani w świecie gry, musisz po prostu się domyślić co twórca miał na myśli, postacie też nie rozmawiają o tym dlaczego się tu znajdują co od drugiej połowy gry jest męczące, to tak jakby obcy ludzie spali w twoim domu a ty z żoną w ogóle nie odnosili się do tego tylko dziwili dlaczego jedzenie znika z lodówki, sory ale tak to wygląda, mimo wszystko i tak lepsze niż po ostatnim nieporozumieniu jakim był "f"lop, jeszcze przyczepię się do bardzo słabego modelu Simona, jego twarz jest bardzo słabo zaprojektowana, podczas przerywników filmowych w ogóle nie pokazuje emocji i wygląda jak bot z generycznej gry mmo, co jest dziwne bo modele Zoe i Richarda są świetne

Klimat jest, gra trzyma w napięciu przez większość czasu. Nie jestem natomiast fanem konieczności ucieczek bez broni albo nieśmiertelnych przeciwników - tutaj to ok. 25% gry (1,5 na 6 rozdziałów).Podobnie jak poprzednie części, poziomy są korytarzowe, praktycznie nie da się zboczyć z trasy, eksplorować.Historia raczej nie pozostawia pola do różnych interpretacji, nie ma też okultyzmu ;)