Oceny

Scorched Earth to absolutna legenda gatunku turowych gier artyleryjskich. W anturażu dwuwymiarowych, całkowicie niszczalnych krajobrazów górskich, stajemy za sterami czołgów w ustalanej na start grupie nawet dziesięciu uczestników (komputerowych i/lub żywych przy gorącym krześle). Zasady są genialnie proste: dostosować kąt nachylenia lufy, ustawić siłę wystrzału, wziąć poprawkę na wiatr, wybrać broń i posłać w stronę przeciwnika pocisk demolujący (również otoczenie). Kto przetrwa ten chaos i uzbiera najwięcej gotówki na przestrzeni kolejnych rund, ten zgarnia trofeum. Gra oferuje niezłą regrywalność, a mechanika nie zestarzała się ani o dzień :DGra na pierwszy rzut oka, z perspektywy dzisiejszych czasów, wygląda bardzo surowo. Jednak te proste pola, generowanych losowo gór, kolorowe eksplozje i charakterystyczne, sypiące się piksele ziemi mają w sobie niesamowity urok i powinny się podobać. Dźwięki to klasyczne, piskliwe efekty z głośniczka, które jednak dobrze korespondują z tokiem wydarzeń. Co jest kapitalne, to napisy wyświetlane nad czołgami – te małe bestie potrafią rzucić podwórkowym tekstem w stronę rywala, co niesamowicie rozbudowuje klimat rywalizacji!To, co w tym projekcie wywołuje absolutny szał, to faza zakupów pomiędzy rundami. Za ustrzelenie wrogów dostajemy kasę, którą wydajemy przed kolejnymi rundami w sklepie. Ilość zabawek zakrawa o perfekcję! Od zwykłych pocisków, poprzez pociski drążące, bomby rozproszone, aż po absolutne potwory pokroju Death's Head czy niszczycielskie pociski nuklearne. Mało tego! Mamy tu całą masę gadżetów defensywnych: różne rodzaje tarcz energetycznych, baterie słoneczne, a nawet spadochrony chroniące przed upadkiem w przepaść po tym, jak wróg wysadzi ziemię pod Naszymi gąsienicami. Gimnastyka jak dobrać oporządzenie i jak wydać fundusze staje się podstawowym dodatkiem do wyzwania.Twórca postarał się, by rywalizacja podlegała sporej złożoności. Wiatr potrafi diametralnie zmienić tor lotu pocisku, a opcje zachowania ścian (pociski mogą się od nich odbijać lub przez nie przenikać) kompletnie zmieniają taktykę. Ale Scorched Earth ma też swoje drobne momenty frustracji. Sztuczna inteligencja na wyższych poziomach (np. Cyborg) potrafi bezczelnie obliczyć idealną parabolę i skasować Nas w pierwszej turze, zanim w ogóle dostaniemy szansę na ruch. Do tego, przy ogromnej sile rażenia niektórych bomb, bardzo łatwo przez przypadek samemu się unicestwić – chwila nieuwagi i zostajemy zasypani toną piachu własnej produkcji :/Mimo upływu dekad, ta prosta produkcja wciąż pokazuje, gdzie tkwi prawdziwa radocha. Owszem, oprawa jest archaiczna, a tło muzyczne praktycznie nie istnieje, ale ładunek emocjonalny, jaki niesie ze sobą odpalenie gigantycznej bomby i patrzenie jak znika połowa mapy, jest nie do podrobienia. To gra wybitna w swojej kategorii i idealna na szybką odskocznię ze znajomymi. Warto odkurzyć ten tytuł i sprawdzić na własnej skórze, jak rodziła się historia ;)