Oceny

Tona humoru, totalna rozwałka i mnóstwo odjechanych akcji – seria Saints Row po raz czwarty powraca w pełnej krasie! Wirtualna prezydentura dochodzi jednak do ostatniej kadencji.

Saints Row IV to dosyć ciężka gra do oceny. Z Saints Row zostało już tutaj bardzo niewiele, to już nie jest kryminalna gra gangsterka, teraz mamy kosmitów i symulację. Z drugiej strony jeżeli chodzi o taki czysty fun płynący w rozgrywki to SRIV zdecydowanie dowozi.SRIV na początku miało być zwykłym dodatkiem do The Third, jednak z czasem tak się ten dodatek ewaluował w pełnoprawną kontynuację. Trochę ta IV w tytule kłuje w oczy, można to było chyba wydać bez numerka a tylko z jakimś podtytułem, bo nie dość, że gra ma bardzo mało z SR wspólnego to jest także mniejsza i krótsza niż poprzednie odsłony. Absurd wywaliło tutaj już bardzo mocno poza skalę, dosłownie seria odleciała w kosmos. Jednocześnie co może wydawać się dziwne, jest tutaj klimat starego dobrego Saints Row, głównie dzięki postaciom i bardzo dobrym dialogom, ale mamy tutaj także o wiele więcej nawiązań do starych odsłon niż w trójce. The Third momentami wygalało wręcz jakby bardzo na siłę chciało zerwać z wcześniejszymi odsłonami, czwórka jednak odwraca ten trend, powracają stare postaci, których nie widzieliśmy od czasów jedynki, naprawa kardynalny błąd trójki czyli przywraca do akcji Gata, przywraca starą Shaundi a także, dzięki urokom symulacji, przywraca także starych antagonistów, którzy potem zostają naszymi ziomami czy nawet domyślnych bossów z jedynki czy dwójki. Konwencja symulacji pozwoliła twórców na dużą swobodę, która nie byłaby zbytnio możliwa w "normalnej" grze. Dzięki temu mamy szansę również w poszczególnych symulacjach wrócić nawet do miejsc znanych z pierwszych odsłon, podczas których nawet kamera zmienia się bardziej na taką jaka była w starych grach. I to jest bardzo dobra rzecz, dla fanów serii wielka nostalgia. W grze mamy także dzienniki dźwiękowe naprawdę wielu postaci, Świętych starych i obecnych czy zabitych antagonistów, którzy dzielą się w nich swoimi opowieściami i wrażeniami z ich życia i tego jak Święci na nich wpłynęli. Wadą gry wywodzącej się z dodatku do poprzedniczki jest oczywiście stara mapa, tylko delikatnie zmodyfikowana na potrzeby tej gry. Stare, biedne miasto powraca ale w sumie w tej konwencji pełni ono dużo mniejszą rolę niż poprzednio.Gra całkowicie zmienia swoją swoją formułę. W końcu po co ktoś miałyby jeździć samochodami skoro mamy supermocne, super sprint i szybowanie w powietrzu. Stara formuła idzie kompletnie do kosza a my możemy sobie dosłownie latać po mapie. Supermocne to strzał w dziesiątkę, dzięki nim można było cały gameplay przedefiniować a także dodać zupełnie nowe akcje, dostosowane do tychże super mocy. Trzeba jasno powiedzieć, że między SRTT a IV jest dużo więcej zmian i nowości niż było miedzy SR2 a TT. I w zasadzie praktycznie wszystkie te nowe rzeczy wypadają dobrze i pasują do nowej konwencji gry. Nawet stare rzeczy jak chociażby przekręt z ubezpieczeniem, nigdy nie były tak dobre i nigdy nie zapewniały takiej frajdy, Konwencjonalne bronie także w grze oczywiście są i wydaje się, że wypadają one lepiej niż w poprzedniej części, jest więcej ciekawych broni a i również więcej możliwości ich customizacji. Customizacja naszej postaci wydaje się być na lekko wyższym poziomie, doszło trochę nowych fryzur czy ubranek (kilka ciuszków, które były w SRTT jednak zniknęło dziwnym trafem) a i wydaje się, ze chociażby mimika naszej postaci również jest trochę lepsza. Grafika ogólnie jest jakby odrobinę lepsza niż w oryginalnym SRTT (oczywiście jest gorsza niż w remasterze SRTT), gra działa nieźle ale technicznie w zasadzie cierpi na dokładnie te same problemy co poprzednia odsłona. Dodatkowo dalej w grze występuje głupi bug wizualny na samym końcu gry, dodany 2 lata po premierze i nigdy nienaprawiony mimo iż twórcy o nim wiedzieli.Saints Row IV to bardzo dobra gra, która dostarcza naprawdę sporej ilości pozytywnych wrażeń. Absurdalnych wrażeń ale pozytywnych. Ta gra to po prostu czysta zabawa. Fabuła jest absurdalna, ale gra mimo wszystko broni się klimatem, postaciami i dialogami. Mechanicznie jest bardzo przyjemnie i chce się w to grać. Dwa dodatki DLC także całkiem przyjemne. W tym także Enter the Dominatrix, czyli dodatek do trójki z którego wyrosła czwórka pokazany tutaj w bardzo fajnej konwencji, gdzie to postaci z gry o nim opowiadają a towarzyszą tej opowieści nieskończone koncepty cutscenek. Oczywiście, ortodoksyjni fani SR, fani pierwszych dwóch odsłon serii mogą być zawiedzeni jednak SRIV samo w sobie jest bardzo dobrą grą, która oferuje tonę frajdy.

Troszkę się zawiodłem... według mnie najgorsza część serii. II i III była świetna, a tutaj szkoda gadać, po około 2h gry postanowiłem wyrzucić to ze swojego dysku. Nie ma już tego klimatu co w poprzednikach, ale na pewno wielu graczy bardzo chętnie się wciągnęło w klimat przedstawiony w tej części. Niestety nie dla mnie...

SR 4 ukończyłem dwukrotnie, pierwszy raz w copie, a drugi raz solo, i powiem szczerze że w porównaniu do poprzedniej części "czwóreczka" wypada ciut słabiej. Właśnie z tego powodu o którym wspominają koledzy wyżej - słaba koncepcja misji pobocznych, które tak jak w poprzedniej części są akcjami pobocznymi, lecz jakoś tak słabszymi i dającymi mniej frajdy. Na szczęście humor, rozwałka i ogólne szaleństwo, tak charakterystyczne dla Świętych, pozostają bez zmian.

Czwórkę zaczęłam zaraz po trójce i niestety stwierdzam, że wyszło słabo. Ogólnie to chyba z całej rozgrywki przypadła mi do gustu tylko fabuła.W głównych zadaniach była cała masa humoru, rozwałki i starych dobrych znajomych co jest wielkim plusem.Niestety misje poboczne sprowadzają się tylko do wykonywania okazji rozmieszczonych na mapie, za które dostajemy nijakie bronie i jakieś ulepszenie umiejętności.Przemieszczanie miasta z początku sprawia frajdę, ale jednak jest to powtórka z rozgrywki i zdecydowanie nie zasługuje na miano pełnoprawnej części Świętych. Ta sama mapa, brak różnorodnych przeciwników, te same ciuchy w sklepach, zbyt wiele umiejętności z których się rzadko korzysta, podobnie masa niepotrzebnej broni itd.W zasadzie moja walka polegała na zamrażaniu przeciwników i szyciu w nich ze strzelby. Niestety walka jest bardzo łatwa przez co wpada się w rutynę robienia tego samego w kółko. Brakowało mi jakiejś rozwałki z sensem i humorem, a to niestety było tylko w głównych questach a jak większość wie jest to zaledwie kilka godzin zabawy. Osobiście zrobiłam większość tego co się dało oprócz kilku znajdziek, co zajęło mi 16h z hakiem. Było spoko, ale zdecydowanie nie ma startu do trójki...

Moja ocena 7,5Moim zdaniem najlepsza cześć jaka wyszła do tej pory. Na szczęście twórcy postanowili kontynuować pozytywne zakończenie The Thrid, a i wrócił jeden z najlepszych ziomków z serii – zresztą nawiązań do każdej części jest w zatrzęsienie, no i główny bohater stał się jakby sympatyczniejszy. Wydaje mi się że grafika została lekko podrasowana, muzyka świetnie wkomponowuje się w ten szalony świat( choć same dźwięki z gry są bardzo słabe ). Dobrze że możemy odtwarzać radia poza pojazdami. System poruszania się po mapie jest na tyle satysfakcjonujący że naprawdę do aut wsiada się tylko na wymogi misji .Od razu widać że mapa jest identyczna jak w trójce, ale nie mogę powiedzieć że twórcy po prostu skopiowali wszystko. Około 30 % misji głowach to w ogóle inny gatunki gier, a co najdziwniejsze całość tego szaleństwa jest w miarę logiczna w konstrukcji świata jaki i fabularnie. Większość znajdzie też na plus ponieważ dodają dużo do historii poszczególnych bohaterów. Rozczarowany jestem natomiast statkiem świętych ( nie ma tam za bardzo co robić ), małą ilością cutscenek, ciągłą nocą w symulacji, oraz znikomym wątkiem prezydenckim. Większość misji dodatkowych polega na wykonywaniu akcji które i tak są na mapie Steelport. Podsumowując po recenzjach oraz ogólnym zarysie fabularnym byłem bardzo zniechęcony tym podejściem do Saints Row, ale po zagraniu Voltion ma u mnie pełne poparcie by kontynuować tą serie w tym stylu bo to naprawdę dobra gra jest. Spoko jakby następna cześć była o tym co postanowił protagonista w pozytywnym zakończeniu .

Gra całkiem dobra. Nie wiem skąd taka słaba ocena? Zalety to przede wszystkim grafika, otwarty świat, dynamiczna rozgrywka. Wady: trochę słaba fabuła (niektóre misje ograniczają się zaledwie do wygrania wyścigów lub zniszczenia posterunku wroga), uciążliwi przeciwnicy (niekiedy pojawiają się znikąd i ich liczebność uniemożliwia pokonanie lub ucieczke przed nimi).

Porównując tą cześć do poprzedniej trójki to wypada ona gorzej. Super moce poza szybkością i skokami ponad budynki nie dają, aż takiej frajdy, innymi słowy: szybko się nudzi. Sama gra się dużo nie zmieniła, powprowadzali GORSZE wozy, GORSZE bronie, GORSZE postacie choć wszystko jest do siebie podobne to jest jednak gorzej niż w Saints Row 3. Fabuła prostacka, w saints row 3 się dużo więcej działo, było nawet dość zaskakująco i zróżnicowanie. Tutaj całą gre można podzielić na 3 etapy: 1. Dajemy się złapać Zinyakowi2. Wyciągamy z symulacji ziomków po kolei (robi się to przez 80% całej gry)3. Pokonujemy głównego bossa.Misje poboczne są identyczne, nudne, znowu GORSZE niż w SR3. Lekko zmodyfikowana mapa w ogóle do mnie nie przemawia, choćby dlatego, ze niema już zmiennej pory dnia i nocy. Nie można wejść na główny statek unoszący się nad miastem (co ciekawe przez całą gre nigdy się do niego w końcu nie wchodzi). Gra jest co prawda dalej pozytywnie szalona, ale jednak SR3 miał lepszy klimat i ciekawsze/śmieszniejsze misje. Co przeważa o jego wyższości

Po genialnej trójce okraszonej rubasznym i prymitywnym humorem Volition uznało, że da graczom jeszcze raz to samo w myśl zasady „jeżeli coś działa, to po co to zmieniać”. Czwórka jest więc nasterydowaną trójką, jeżeli ktoś dobrze bawił się w poprzedniej części, to i w tej się odnajdzie. Zasadniczo tutaj można byłoby zakończyć, ale wypada też coś wspomnieć o rozgrywce - no więc polega ona na: sianiu fermentu, chaosu i unicestwianiu kosmicznych kreatur przy użyciu zarówno konwencjonalnego arsenału, jak i mniej standardowego dubstepguna, czy maszynowej rakietnicy z granatnikiem Wujka Sama i mechanicznego robota. To tak w skrócie.Wykonywanie misji pobocznych nie ma większego sensu, są one miałkie i ograniczają się do powtarzalnych czynności i chociaż twórcy nagradzają nas za ich wykonanie w najmniej przewidywanym momencie, to jednak miałem poczucie straconego na nie czasu. Wątek główny natomiast pełen jest dziwnych (nawet jak na uniwersum SR) wydarzeń i zwrotów akcji, a w ich centrum jesteśmy właśnie my. Oczywiście nie jest to fabuła skłaniająca do przemyśleń i niedługo po jej ukończeniu i tak o niej zapomnimy, to jednak jej śledzenie jest satysfakcjonujące i angażujące. Mamy wreszcie antagonistę, złego do szpiku kości, z którym mamy do rozliczenia osobiste porachunki, przy okazji walcząc w imię ludzkości. Brzmi jak coś, co spokojnie mogłoby być scenariuszem kolejnego filmu z MCU, tylko że dla dorosłych – i bynajmniej nie jest to wada.Teraz pora na crem de la crem – supermoce, które umożliwiają nam bieganie po ścianach, skakanie na niebotyczne odległości i wysokości, zamrażanie lub (i nie tylko) podpalanie wrogów. Superman to przy nas nażelowany goguś z wybujałym ego i slipkami na wierzchu. Korzystanie z supermocy jest ogromnie satysfakcjonujące, nawet jeżeli zaburza to balans gry. Z drugiej strony, gdyby supermoce nie dawałyby nam większej przewagi, to jaki byłby ich sens? Właśnie taką logiką kierowali się ludzie z volition. Supermoc ma być super i gracz ma to odczuć. I dokładnie tak jest. Twórcy przygotowali naprawdę szeroki wachlarz możliwości, który bardziej przypomina chaotyczną rozgrywkę na kodach, niż rzeczywiście z góry opracowany system. Dlatego też do rozgrywki wkrada się znużenie w momencie, gdy wrogowie nie stanowią dla nas wyzwania. Wprowadzenie supermocy ma jednak ten skutek uboczny, że całkowicie pozbawia sensu korzystanie z innych mechanik, np. modelu jazdy, bowiem przy użyciu supersprintu poruszamy się kilkukrotnie szybciej i to już po kilkudziesięciu minutach od rozpoczęcia gry. Jak mawia klasyk: są plusy dodatnie i plusy ujemne.