Oceny

Wypuszczanie nowej wysokobudżetowej marki w samym sercu branżowego kryzysu to dla większości firm szaleństwo, ale dla Capcomu to po prostu trzymanie się zwycięskiego kursu. Pragmata udowadnia, że nie jest on błędny.

Świetna gra — lokacje, klimat i fabuła, wszystko tutaj działa. Postacie są bardzo interesujące, a strzelanie i hakowanie wypadają naprawdę dobrze. Zdecydowanie polecam.Na PS5 Pro gra działa i wygląda bardzo dobrze.Daje też do myślenia — Diana jest przecież robotem/AI, a mimo to przywiązujemy się do niej i traktujemy ją praktycznie jak prawdziwą dziewczynkę. To trochę przerażające, bo od nawiązywania relacji z AI dzieli nas obecnie prawdopodobnie tylko wygląd potencjalnych robotów. Chociaż, jak pokazują badania, niektórym wystarcza nawet sam czat lub rozmowa.

Zainteresowałem się Pragmatą kilka miesięcy temu, po zagraniu w demo na Steam i zaskoczyła mnie jakość grafiki, intensywność rozgrywki i ciekawy, innowacyjny system walki połączony z hakowaniem. Przejście całości, z dość dokładnym czyszczeniem map ze znajdziek (całą grę skończyłem w 87%), zajęło mi 24h. Zalety:- Przeurocza, przesympatyczna i chwytająca za serce Diana- Dynamiczna i efektowna walka- Ciekawy system hakowania wrogów w trakcie walki - jak miło w dzisiejszych czasach pograć (dla odmiany) w coś innowacyjnego- Ładna grafika- Sporo różnorodnych broni- Spore możliwości rozwoju bohatera- Lekkie elementy metroidvani- Ciekawe znajdźki- Opcjonalne, ale ciekawe i wymagające wyzwania dodatkowe- Uczciwa długośćWady:- Z czasem trochę powtarzalna walka- Ilość przeciwników, z którymi pod koniec musimy na raz walczyć to przesada - Niektórzy przeciwnicy są wyjątkowo irytujący a walki z bossami - za długie- Przewidywalna fabuła, która pod koniec robi się trochę zbyt melodramatyczna (ale i wzruszająco)- Bezużyteczna mapa- Szkoda, że adaptacyjne triggery prawie w ogóle nie zostały wykorzystanePragmata ma parę minusów (przede wszystkim z czasem zaczyn się odczuwać powtarzalność walk) oraz momentami potrafi irytować (za dużo wrogów na raz pod koniec), ale ostatecznie to naprawdę godny uwagi tytuł. Do tego nie można nie docenić pomysły twórców na hakowanie w czasie walki - to innowacyjne rozwiązanie, które w dzisiejszych czasach wtórności w grach jest przyjemnym powiewem świeżości. No i główny wabik tej gry, czyli Diana, jest naprawdę PRZEUROCZA. Mam dwóch synów ale teraz już wiem, że chciałbym jeszcze córeczkę ;) Na koniec dodam jeszcze, że trochę żałuje tego, że adaptacyjne triggery w tej grze są prawie nieobecne - w Space Marine 2 dzięki nim każdą broń czuło się inaczej i to robiło robotę - tutaj po prostu się strzela, bez żadnego efektu WOW. Niemniej bawiłem się bardzo dobrze dlatego też i taka ocena na koniec. 8/10

Dobra gra z oryginalnym i przyjemnym systemem walki. Historia jest spoko (wystarczy słuchać dialogów to nawet się dowiemy dlaczego Diana chodzi boso i ma kurtkę Najmana), grafika ładna, a RE engine nie powoduje obrzydliwych artefaktów przy skalowaniu i działa poprawnie. Ciężko mi wymyślić jakieś minusy, bo gra w zasadzie wszystko robi poprawnie - na siłę jakbym miał się uczepić to poziom trudności jest zbyt niski, a z muzyki tylko jeden kawałek "Connection Lost" naprawdę mi się spodobał. Zauważyłem też, że gra może w dwóch, trzech momentach jest dziwnie pocięta i mamy jakieś przeskoki z lokacji do lokacji, tak jakby nie starczyło budżetu albo czasu na dokończenie niektórych etapów gry.A i na PC polecam ogrywać na klawie i myszce -  na padzie musimy wciskać przycisk za każdym razem, gdy chcemy ruszyć się o jedno pole, a myszką hakować możemy w ułamek sekundy

Przeszedłem i uczucia mam mieszane. Zaczęło się dobrze, a potem jak czlowiek trochę rozwinął postać i nauczył się grać, to było coraz lepiej- środek gry kiedy czujemy się silni to chyba najlepsza część. Potem jest niestety gorzej, gra się stacza aż do kulminacji w ostatnim poziomie, który jest najgorszy. Prawdę mówiąc zmuszałem się aby skończyć. Czemu tak jest? Wydaje mi się że wiem. Gra powinna dawać narzędzia graczowi, a potem poziomy, wrogowie, scenariusze powinni te narzędzia testować. I tak jest z początku (nowe bronie czy perki do hackowania, uczymy się gry). Ale potem gra juz nie dorzuca nowych broni typowo ofensywnych, a wręcz "zabiera" to co umiemy, bo wrogowie oraz srodowisko ograniczają nam mozliwość hackowania. Czyli zamiast sprawdzać to co umiemy w coraz ciekawszych scenariuszach, gra "zabiera" nam to do czego sie przyzwyczailiśmy. Bardzo tego nie lubie w grach.Ostatni poziom to ciąg walk z silnymi wrogami w małych pomieszczeniach. Meh.Ale polowa gry byla fajna.

Kompletna gra: - Świetna walka, bardzo satysfakcjonująca walka z hakowaniem. Brawo za innowacyjność. - Eksploracja daje dużo satysfakcji i realnie wpływa na moc Naszej postaci.- Fabuła ok, ale bardziej na plus relacja między bohaterami.

Capcom jak wiadomo nie zawodzi w tego typu grach i dał nam zupełnie coś nowego. Hakowanie połączone z dobrym strzelaniem, świetną grafiką, fajnymi bohaterami, dużymi możliwościami rozwoju i zbalansowanym wyzwaniem dla przeciętnego gracza. Mnie gra kupiła i liczę że powstanie druga część.

Przyjemna, nie rozciągnięta na siłę gra. Muzyka, grafika na bardzo duży plus. Historia bez fajerwerków ale przyjemna.

Już od pierwszych zapowiedzi Pragmata budziła ciekawość – zwiastun, futurystyczna sceneria i wyraźnie emocjonalny bardzo dobrze znany ton (dojrzałemgo mężczyzny opiekującego się młodą dziewczynką) sugerowały coś więcej niż tylko kolejną strzelankę science fiction. Najnowsza produkcja od Capcom to próba połączenia widowiskowej akcji z kameralną historią o relacji człowieka i maszyny.Akcja gry przenosi nas na opuszczoną stację księżycową, gdzie wcielamy się w astronautę współpracującego z tajemniczą dziewczynką-androidem. Ten duet stanowi serce całego doświadczenia – zarówno w warstwie fabularnej, jak i gameplayowej. Twórcy postawili na mechaniki współpracy, które wymagają od gracza jednoczesnego myślenia i refleksu, co daje przyjemne poczucie świeżości.Pod względem wizualnym Pragmata robi ogromne wrażenie. Sterylne, futurystyczne wnętrza kontrastują z poczuciem izolacji i melancholii, a dbałość o detale sprawia, że świat gry wydaje się wiarygodny mimo swojej sci-fi natury. Oprawa dźwiękowa również stoi na wysokim poziomie – subtelna muzyka dobrze podkreśla emocjonalne momenty.Byłem początkowo sceptycznie nastawiony do "hakowania" ale finalnie okazało się, że to całkiem przyjemne gameplayowe doświadczenie, wzbogacające rozgrywkę.Nie obyło się jednak bez problemów. Tempo rozgrywki bywa nierówne, a niektóre sekwencje potrafią wybijać z rytmu przez powtarzalność. Momentami widać też, że gra balansuje między kinematograficzną narracją, a interaktywną zabawą i nie zawsze znajduje idealny środek.Mimo tych niedociągnięć Pragmata pozostaje intrygującym tytułem, który wyróżnia się na tle innych gier akcji. To bardziej refleksyjna podróż niż typowy blockbuster – i właśnie w tym tkwi jej największa siła.Ocena: 8,5/10 – ambitna, momentami nierówna, ale zdecydowanie warta uwagi. Ja ograłem Pragmatę na Switchu 2 i od strony technicznej nie mam jej nic do zarzucenia, bardzo przyjemne doświadczenia i port na pewno warty uwagi.