Near Death

++ Przytłaczający klimat. Potęga natury jest widoczna na każdym kroku. Mocny wiatr zwiewa nas z zaplanowanej trasy, mróz wytrąca siły, a mrok sprowadza na manowce++ Możliwość wczucia się w sytuację głównej bohaterki. Pomimo niewielkiej liczby słów, jej sytuacja przebija się z ekranu do samego gracza + Wytwarzanie jest przydatne, nasze możliwości rozwijają się z biegiem gry, a konkurencja między wytwarzanymi przedmiotami jest wysoka (chociaż są dwie opcje zdecydowanie lepsze od pozostałych)+ Dobrze napisane dialogi. Twórcy bawią się faktem, że rozmowy muszą być prowadzone szybko i skupiać się na celu. Wypada to naturalnie i dobrze podbija klimat gry+ Wysoki poziom trudności, który aż do końca gry wymusza planowanie każdego kroku+ Dobrze rozplanowana liczba dostępnych materiałów. Kilka razy wymusi na nas podjęcie decyzji, co powinniśmy stworzyć. Chociaż mi na koniec gry zostało sporo paliwa, to wynikało to raczej z nadmiernej ostrożności, a nie nadmiaru zasobów+ Tempo rozgrywki jest przemyślane. Żadna lokalizacja się nie dłuży, a my wyczekujemy kolejnych wyzwań oraz sposobu na wyrwanie się z tego śmiertelnego niebezpieczeństwa- Najbardziej optymalnym stylem gry w wielu przypadkach jest bieganie do budynku obok, szybkie zwiedzanie i powrót do bezpiecznego ciepełka. O ile mechanicznie to działa, to klimatycznie jest trochę komiczne- Gra odrobinę zbyt szybko daje nam poczucie bezpieczeństwa i lokalizację, do której możemy wracać bez strachu. Nigdy też nie cofa naszego progresu przez co zaszczucie na dalszych etapach gry jest o wiele mniejsze - Błędy (niedziałająca kolejka, skrypt który poprawia pogodę na koniec gry mi się nie uruchomił, blokowanie ruchu bohaterki)- Być może sam to na siebie sprowadziłem, ale początek gry na najwyższym poziomie trudności jest aż za trudny. Nie mamy czasu by zaplanować cokolwiek, rozeznać się z sytuacją i dosięga nas śmierć. Początek powinien (nawet na najwyższym poziomie) pozwolić przystosować się do mechanik i konceptów gry- Ciągłe jęki głównej bohaterki- Świat sprawia wrażenie otwartego, ale w praktyce powinniśmy zwiedzać go tylko w tej kolejności jaką dyktuje nam fabuła. Inaczej jesteśmy skazani na powtarzanie tych samych fragmentów. Lepiej byłoby gdyby struktura historii była odrobinę bardziej otwarta i oferowała nam wiele celów już od początku, przez co całość wydawałaby się być mniej liniowa