Oceny

Metal Gear Solid to jedna z najbardziej kultowych gier wszechczasów. Ma tylu fanów na całym świecie, że nawet trochę strach ją recenzować. Czym sobie zaskarbiła miłość takiej rzeszy ludzi? Głównie dzięki geniuszowi głównego projektanta i reżysera gry – Hideo Kojim’y, postaci dla świata gier tak legendarnej, niczym Bram Stoker dla literatury grozy.Pierwsza trójwymiarowa część Metal Gear Solid jest tak naprawdę trzecią częścią z serii. Poprzednie były wydane na mikrokomputery i konsole starszych generacji i były grami 2D. Ciekawostką jest fakt, że w menu gry można przeczytać skrót fabuły poprzednich gier.Będąc już przy temacie Menu, warto przed rozpoczęciem gry skorzystać z opcji „Virtual Trening” – wirtualnego treningu składającego się z dziesięciu krótkich wyzwań, które w praktyczny sposób uczą podstaw skradania się i mechanik z tym związanych.Gra bardzo silny nacisk kładzie właśnie na skradanie się, co wcale nie jest łatwe. Już pierwszy etap gry, gdzie trzeba było dotrzeć do windy oddalonej o kilkadziesiąt metrów od punktu startowego jest nie lada wyzwaniem. Wielkim ułatwieniem jest radar, na którym możemy obserwować trasy strażników, a nawet zakres ich obserwacji. Największym utrudnieniem jest natomiast mało intuicyjne sterowanie (np. wielokrotnie chcąc przykleić się do ściany wybiegałem na przeciwnika). Pod względem fabularnym, należą się panu Kojim’ie gromkie brawa. Jako elitarny żołnierz (choć bardziej trafnie byłoby powiedzieć szpieg), o kryptonimie Solid Snake, jesteśmy wysłani do tajnego kompleksu zbrojeniowego Shadow Moses na Alasce. Znajdująca się tam organizacja terrorystyczna jest w posiadaniu potężnej broni (tytułowego Metal Gear) i żąda wydania ciała Big Boss’a (postaci z poprzednich odsłon cyklu). Naszym zadaniem jest pokrzyżować im plany.Może i fabuła nie jest nadzwyczajna i mogłaby pasować do kolejnego filmu o James’ie Bond’zie (zwłaszcza, że Solid Snake też jest niezłym flirciarzem), za to jest poprowadzona i wyreżyserowana po mistrzowsku. Zwłaszcza dialogi i interakcje między bohaterami to perełka. Przerywniki filmowe i dialogi często są dość długie, ale nie są męczące – kojarzą mi się z filmami Quentin’a Tarantino, gdzie rozmowy, często o niczym, oglądało się z wielkim zaciekawieniem.Ale nie samą akcją człowiek żyje – komedia jest równie ważna! A tej tu nie brakuje. Co prawda mamy tu bardzo specyficzne poczucie humoru, ale jak ktoś lubi takie osobliwości jak np. łamanie czwartej ściany, to nie raz się uśmiechnie (lub zdziwi).Graficznie gra utrzymuje poziom innych produkcji z Sony PlayStation. Gdy śledzimy grę z oddali, podczas grania, wygląda całkiem względnie. Niestety przy filmach i bliższych ujęciach kiepska jakość tekstur mocno rzuca się w oczy.Pod względem dźwiękowym jest już znacznie lepiej. Muzyka jest bardzo filmowa, dialogi są płynne, bez zacięć lub trzeszczenia. Nie ma się do czego przyczepić.Wrócę jeszcze na chwilę do sterowania. Częste zmiany kamery powodowały, że traciło się orientację w sterowaniu, przez co wydaje się to nieintuicyjne. Niestety jest to bolączką wielu gier na PlayStation 1, gdzie największym wrogiem często było sterowanie. Z drugiej strony nie jest aż tak źle, dopóki nie musisz się spieszyć i na spokojnie możesz przemyśleć swój następny ruch.Podsumowując, Metal Gear Solid jest bardzo ciekawym… dziełem. Gra jest bardzo wymagająca, ale filmowość i chęć poznania fabuły popycha gracza do nie porzucania gry. Choć wizualnie nie wygląda już najlepiej, to broni się pod względem fabularnym. Do tego akcja przeplata się z humorem, który jest na wysokim poziomie.PLUSY:+ Dobrze napisane dialogi.+ Dużo szczegółów.+ Fabuła.+ Poczucie humoru.MINUSY:- Strona wizualna może w dzisiejszych czasach odrzucić niektórych graczy.- Sterowanie czasem robi nas w konia.

Metal Gear Solid to gra wydana w 1998 roku na Psx i przeportowana dwa lata później na Pc. Ta produkcja KONAMI jest zdecydowanie rewolucyjna pod wieloma względami. Otwarła nowe możliwości w rozgrywce i naprawdę przybliżyła gry wideo o krok do świata filmów. Jest to bez wątpienia produkcja przełomowa. Nie przypomina niczego czego kiedykolwiek doświadczyłem w formie gier video i zawsze jest coś do odkrycia. Grałem w tę grę kilkanaście razy i za każdym razem odkrywam coś nowego. Nie bez powodu MGS jest uważane za najlepszą produkcję na Psx. Fabuła. W przeciwieństwie do większości innych gier Metal Gear Solid naprawdę wie jak opowiedzieć historię. Akcja rozgrywa się sześć lat po wydarzeniach z Metal Gear 2 i 10 lat po wydarzeniach z oryginalnej gry Metal Gear. Emerytowany, podstępny agent elitarnych sił specjalnych Solid Snake ma zinfiltrować bazę na Alasce opanowaną przez terrorystów. Jednakże ci terroryści są członkami starej jednostki do której należał Solid Snake, ściśle tajnej organizacji znanej jako Fox Hound. Dysponują supertajną nową bronią i wystarczającą liczbą głowic nuklearnych, aby wysłać planetę z powrotem do epoki lodowcowej. Misja to infiltracja bazy mając przy sobie tylko lornetkę i paczkę fajek, sprawdzenie kilku zakładników i dowiedzenie się jak powstrzymać apokaliptyczne zagrożenie. Fabuła rozgrywa się w postaci niekończącej się kolekcji genialnych przerywników filmowych z których wszystkie są doskonale renderowane przy użyciu silnika gry. Gameplay. Generalnie najlepiej zacząć od etapów szkoleniowych, by poznać lepiej sterowanie i mechanikę. Gdy koncepcja i kontrola zostaną już opanowane czeka nas najwspanialsza rozgrywka jaką można było uzyskać na PlayStation. Na padzie grając w wersję Psx jest znacznie wygodniej niż na klawiaturze przy wersji Pc, ale też da się przejść wersję na blaszaka. Rozgrywka jest kontrolowana z podwyższonej perspektywy trzeciej osoby w wielokątnych środowiskach czasu rzeczywistego. Różne kąty kamery są od czasu do czasu przydatne, aby zapewnić zbliżenia akcji lub po prostu nadać sytuacji kinowy charakter. Nacisk kładziony jest na tajne działania. Znaczenie tego jest wyraźnie widoczne w założeniach gry. Przetrwanie i postęp na początku gry całkowicie zależą od potajemnego zabijania strażników bazy gołymi rękami. Natkniemy się na mnóstwo broni w dalszej części gry, ale nacisk na utrzymanie naszej obecności w ogromnym kompleksie w tajemnicy pozostaje sprawą najwyższej wagi. Gra zawiera szereg sprzętu, który pomoże nam przetrwać misję. W zestawie znajduje się różna broń taka jak pistolety, karabiny maszynowe, karabin snajperski, wyrzutnie rakiet i materiały wybuchowe, a także sprzęt taki jak gogle noktowizyjne, kamizelka kuloodporna i karty-klucze. Snake pozostaje także w kontakcie ze swoim centrum operacyjnym poprzez łącze satelitarne. Urządzenie działa na różnych częstotliwościach, które po wybraniu zapewniają kilka rodzajów danych o znaczeniu krytycznym. Baza często z nami komunikuje sie w celu rozwinięcia historii lub w celu powiedzenia nam co dokładnie robić dalej. Jeśli chodzi o wrogów nie ograniczają się oni jedynie do standardowych strażników. Musimy walczyć z sześcioma głównymi członkami grupy terrorystycznej na różnych etapach misji. Każdy z nich ma swoją specjalizację. Kiedy zaczynamy grać naprawdę czujemy, że jesteśmy w ciągłym niebezpieczeństwie. Jeśli przejdziemy przez kałużę wody lub metalowy pomost, wystrzelimy z broni lub zapukamy w ścianę pobliscy strażnicy usłyszą hałas i sprawdzą go. Podążają nawet za śladami na śniegu. Po zanurzeniu się w świecie MGS naprawdę czujemy się jak gwiazda thrillera w stylu szpiegowskim. Całość zajmuje od 5 do 15 godzin w zależności od tego jak dobrze znamy grę.Grafika. W przeciwieństwie do wielu gier wszystkie przerywniki filmowe są generowane poprzez silnik 3D. Z audiowizualnego punktu widzenia Metal Gear Solid jest naprawdę niesamowity. Chociaż tekstury gry są dość ziarniste to szczegółowość z jaką wszystko jest renderowane jest naprawdę niesamowita na możliwości techniczne Psx. Nie ma tu żadnych sztuczek 2D, bo wszystko jest renderowane w 3D aż do najdrobniejszych szczegółów takich jak przedmioty znajdujące się na biurkach i robaki ropiejące na gnijących zwłokach. Wszystko wygląda realistycznie. Animacje są bardzo dobrze wykonane i działają z przyjemną szybkością. Ścieżka dźwiękowa jest niezrównana. Muzyka ma złowieszczy klimat, który doskonale oddaje nastrój gry. Efekty dźwiękowe są wyjątkowo dobrze wykonane. Efekty różnią się również w zależności od otoczenia. Jeśli znajdziemy się w środku burzy śnieżnej strzały będą stłumione. Jeśli znajdujemy się w ciasnym pomieszczeniu lub w szybie wentylacyjnym efekty przyjmują odpowiednio odbijany dźwięk.Podsumowanie. Ta gra to wybitne arcydzieło. Obok Final Fantasy VII 1997 to właśnie Metal Gear Solid 1998 jest najbliższą perfekcji grą z Psx. Piękna, wciągająca i innowacyjna. Wyróżnia się w każdej możliwej kategorii. Mistrz Hideo Kojima pojawił się i wyprodukował najlepszą grę na PlayStation w historii pełną kinowej opowieści, dojrzałych sytuacji, sprytnych dialogów i akcji, która daje kopa w tyłek. Chylę czoła przed nim i Konami za dostarczenie dzieła sztuki w tym medium, które raz na zawsze udowadnia, że wyjątkowa rozgrywka nie musi ustępować majestatowi technicznemu. MGS1 to najlepsza skradanka w historii gier wraz z Thief 1 i 2 oraz MGS3. To prawdziwa lekcja skradania się. Naprawdę mamy wrażenie, że los świata wisi na włosku. To świetna zabawa i bardzo wciągająca historia. Gra, która pomogła na nowo zdefiniować medium. Nikt nie zadziera z Hideo Kojima! Nikt! Generalnie to bardzo wysoki poziom wśród skradanek trzymają Metal Gear Solid 1-4, ale najlepsze z nich to 1 i 3 (prequel). Pierwsza część dostała też pełnoprawny remake Metal Gear Solid: The Twin Snakes 2004, który jest exem Gamecube. Zapowiedziano też remake Metal Gear Solid 3.https://www.youtube.com/watch?v=2Ih_9vjyc70&ab_channel=WeissNetworkTV

Grałem w tę grę po raz pierwszy w 2022 roku. Wystarczyło 15 minut, żeby zrozumieć dlaczego odniosła tak ogromny sukces. I to pomimo prawie ćwierć wieku na karku! Co ciekawe sama grafika zestarzała się znacznie lepiej niż niemal każda gra ery wczesnego 3D (z wyjątkiem przerywników - wizualnie zestarzały sczerstwiały chleb a dialogowo jak amerykańskie filmy z niższej półki).W stosunku do obecnych produkcji na początku wydaje się trudna i w dodatku wymaga sporo czasu do przyzwyczajenia się do sterowania i różnych mechanizmów, ale po paru chwilach zgrałem się fantastycznie.Dialogi i fabuła są... chyba, że już za nowości miały być niejako pastiszem amerykańskiego kina, bo nie da się pozbyć wrażenia, że Kojima chciał upchnąć chyba każdy koncept z każdego film akcji jaki widział.

Dzieło stworzone przez legendarnego Hideo Kojimę. Gra się dość słabo zestarzała ze względy na grafikę, ale to celowe założenie, bo mówimy tu o grze z epoki PlayStation 1. Fabuła wręcz wgniata w fotel, pełno w niej uczuć, miłości, akcji i tak dalej. Rozgrywka jest nawet przyjemna pomimo tego, że większość mechanik jest trochę drewniana (akcja z zejściem liną w wieży), ale same pomysły są wręcz oryginalne, m.in. znany kamuflaż z pudłem, bardzo dużo jest smaczków, natomiast same walki z bossami były wręcz obłędne, choć czasem irytujące. Sam musisz odkryć ich słaby punkt. Czekam na remake! Polecam

Co tu dużo się rozpisywać - fabularnie jest wysoko. Niesamowicie angażująca historią z masą cutscenek i zwrotami akcji(w pewnym momencie mamy dosłownie następujące po sobie plot twisty), generalnie atmosfera tak gęsta, że można kroić nożem... no dobra, poza kilkoma absurdalnymi momentami z których seria jest znana.Minusy? W zasadzie czas nie był łaskawy dla tego typu rozgrywki będącej z dzisiejszej perspektywy dość prymitywną skradanką. W takim wypadku sam nie wiem czy odbierać to w pełni jako wadę, ale odnoszę wrażenie że jest tutaj mało gry w grze - dużo backtrackingu i cutscenki które trwają tak długo, że można poczuć jakby granie było przerwą między cutscenkami, a nie na odwrót.

Świetna gra,moja pierwsza stycznosc z tą seria,wczesniej jakos mnie omineła.W której mozna sie poczuc jak prawdziwy najemnik z wadami i zaletami tego co tylko potwierdza o niezwykłosci tej pozycji(jak np. podczas etapu z torturami ktory dla gracza stanowi istne tortury,palec od wciskania klawisza az mnie rozbolał,klimat jest kapitalny).Grałem w wersje Integral obsługującą dodatkowo wysokie rozdzielczosci i działajacą na nowych systemach.I jak na prawie 20 letnią gre grało sie super ,graficznie tez nie jest zle.Fabuła bardzo dobra(teraz moze wydawac sie po czesci juz troche oklepana,superzołnierze,ryzyko ataku głowicami jadrowymi wałkowane przez ostatnie lata w filmach i grach).Oczywiscie wielki plus za ciekawe i nowatorskie pomysły pana Kojimy,niespotykane w innych grach.Bardzo charakterystyczne postacie ,zwłaszcza bossowie są fajnie przedstawieni i maja ciekawe historie.Z poczatku trzeba sie przyzwyczaic do nietypowej kamery z lotu ptaka ale pozniej juz to nie przeszkadza.Mamy rowiez swietną muzyke i efekty dzwiekowe.Gra jest dosc wymagajaca,na poczatku ginie sie czesto i bardzo szybko.Po pokonaniu kazdego bossa rosnie nam zycie i ilosc przenoszonej amunicji/ekwipunku i gra staje sie troche łatwiejsza z czasem.Co do wad to gra nie obsługuje myszki,ja grałem na klawiaturze i z poczatku jest dosc ciezko to ogarnac ale pozniej gdy opanujemy sterowanie gra sie juz intuicyjnie ,oczywiscie po dobrym obłozeniu klawiszy.Na padzie jest pewnie lepiej.Dosc wkurzajacy był respawn wrogów po włączeniu alarmu,beda sie pojawiac w nieskonczonosc,dopóki sie gdzies nie ukryjemy.Było rowniez sporo backtrackingu czyli odwiedzania ponownie tych samych miejsc.Cała baza w ktorej dzieje sie akcja nie jest zbyt wielka przez to.Ale nie sa to jakies znaczace wady.Rowniez wirtualny trening(VR Missions) jest bardzo fajnie zrobiony i zapewnia sporo zabawy.Gre polecam kazdemu bo warto,wciągajaca historia z rozmowami przez Codec,postacie,wymagajacy gameplay, ciekawe pomysły no i kapitalny klimat najemnika.

Nigdy nie grałem w żadną część z tej serii więc postanowiłem sprawdzić ten fenomen przy okazji składanki Master Volume 1. Fabularnie gra naprawdę jest super. Niestety gameplay to już co innego. Nie uznałbym tej gry za skradankę bo przez dużą część gry przebijamy się przez wrogów z karabinem w ręku. Do tego irytujące walki z bosam w których ładujesz z np. stingera. Mało tu jest samej gry w grze. Przerywniki filmowe o ile świetnie opowiadają fabułę o tyle sprawiają że gra się wydłuża i gdyby je usunąć i dać mniej irytujące walki z bosami to pewnie w 2 godziny byśmy ukończyli tytuł. No i ciągły backtracking. Pokonujesz bosa i jazda po zbieranie wszystkiego co pozostało piętra niżej bo dostałeś nową kartę dostępu. I te burzenie czwartej ściany. Niby jest spoko bo to wywołuje uśmiech na twarzy ale jednak wybija z rytmu poważnej opowieści. No nic pora się wziąć teraz za drugą część.