Oceny

Po powrocie do serii po krótkiej przerwie czytając różne, często niepochlebne opinie w necie nie miałem olbrzymich ambicji wobec tej gry. Zostałem jednak pozytywnie zaskoczony. Twórcy spróbowali czegoś innego, przedstawiając zupełnie nową, inaczej poprowadzoną historię, która bardzo mi się spodobała. Fabuła pełna zwrotów akcji i nieoczekiwanych zdarzeń. Nie spodobało mi się jedynie to jak zaczynały się niektóre epizody. Nagle rzuca nas gdzieś w innym miejscu niż byliśmy i to bez większego wytłumaczenia. Pozwalało to zgubić się nieco w opowieści. Poza tym wszystko pięknie.

Najgorsza część LiSa jak dla mnie, nawet gorsza niż będące w podobnej konwencji (i chyba tego samego studia?) Tell me Why. Gra cierpi niestety przez sposób prowadzenia historii i to że ciągle jesteśmy w drodze, bohaterowie pojawiają sie w każdym odcinku żeby potem zniknąć na zawsze a ja o nich zapominam chwile później że w ogóle istnieli. Jedyna osoba z którą jesteśmy przez cały czas trwania gry to jest nasz młodszy brat który - jak to młodszy brat - irytuje niesamowicie, w szczególności w środkowym segmencie gry. Gra irytuje sama w sobie przez to że czasami przewiną sie jakieś ciekawsze postaci i kiedy one znikają byłem na to zwyczajnie zły. Postać Lyly, przyjaciółki głównego bohatera - aż sie prosiło żeby dostała więcej czasu, nie wiem, włączyć ją w ucieczke czy coś bo niewykorzystany potencjał bił na kilometr. Ogólnie na samym początku czuło sie klimat Lisa i po prostu chciałem żeby cała gra odbywała sie w Seattle, żebym mógł udać sie na tą impreze i w okól tego budować jakies przyziemne story. Szkoda. Sam główny bohater to też straszny mięczak, ilekroć wpada w kłopoty to krzyczy płacze i dostaje bęcki że przed ekranem krzyczałem "ty idioto!". I niestety nie było wyborów mogących to zmienić. Ksenofobia mam wrażenie że pod historie podkręcona do maksimum.Muzyka - motyw główny bardzo dobry, piosenki niestety nie są do zapamiętania. Duży regres od Lisa i bts. Nawet w True Colors było pod tym względem lepiej.Spoko prezentował sie wpływ naszego protagonisty na działania brata i to czy sluchał czy nie, co też sie potem z samym zakończeniem łączyło. Te lepsze niż w Jedynce.Ale niestety mimo fajnego zakończenia do tego momentu okropnie sie wynudziłem, nairytowałem i żałowałem że cała akcja nie działa sie w początkowej lokalizacji z jakąś przyziemną historią związaną ze znajomymi ze szkoły/podworka. Tego typu story i ciągłe przemieszczanie nie porwało mnie

Dużo głupsza niż poprzednia gra.Zanudza przeciągniętymi scenami które trzeba po prostu przeczekać. Denerwuje zachowaniami młodszego brata i częstym brakiem możliwości kontroli poczynań starszego brata - podejmuje on decyzje ignorując nasze wybory lub w ogóle nie dając możliwości wyboru.Młody z kolei jest rozpuszczonym bachorem przez 3 epizody, niezależnie od tego jak bardzo cool chcemy być. W epizodach 4-5 z kolei jest super fajnym braciszkiem.

Po pierwszym epizodzie jestem zachwycony. Gra mi o wiele bardziej podeszła niż pierwsze Life is Strange, które bardzo polubiłem. Cały motyw drogi i ucieczki o wiele bardziej mnie rajcuje niż motyw szkoły. Cały czas mamy z tyłu głowy gdzie teraz nasi bohaterowie wylądują, co się teraz stanie. Interakcje z bratem zdecydowanie na plus, bardzo podobał mi się ten motyw. Elementy kolekcjonerskie także lepsze niż w pierwszej części , ponieważ tutaj nie ma zdjęć, tylko broszki które przyczepiamy do plecaka i widzimy je stale podczas gry dzięki czemu są tak jakby stałym elementem rozgrywki. Soundtrack bym powiedział, że na tym samym poziomie co jedynka, może troche gorszy, ale to dopiero pierwszy epizod. Za mało utworów śpiewanych, autorzy postawili teraz bardziej na samą muzykę. Bohaterowie zdecydowanie na wielki PLUS. Naprawdę wczułem się w nich oraz ich sytuacje, która jest o wiele cięższa od sytuacji Max z jedynki. Łezka się w oku potrafi zakręcić. Relacja między braćmi jest naprawdę świetna i to chyba największy plus tej gry. Według mnie Max z jedynki była płytką postacią, nieciekawą, więc tak dobrze napisane postacie to kolejny "upgrade" (Chloe i Rachel z BtS za to były bardzo ciekawymi postaciami). Zaraz ogrywam drugi epizod mam nadzieję że z odcinka na odcinek będzie coraz bardziej intensywnie.

Po tylu latach od premiery, w końcu udało mi się zagrać w Life is Strange 2. Byłem fanem jedynki oraz dodatku do niej, ale na premierę LiS2 zebrał negatywne opinie i ogólnie spotykałem się z przekonaniem, że LiS2 jest o wiele słabsze, więc jakoś odkładałem tę grę na później. Jak się jednak okazuje, gra jest bardzo dobra! Historia naprawdę potrafi wciągnąć, jest przemyślana i daje klimat Life is Strange (acz nie tak mocny jak w LiS1). Grałem już też w true colours i muszę przyznać, że LiS2 jest o wiele lepsze.