Oceny

Wiedziałem, że Hades będzie świetną hybrydą action RPG i „rogalika”, ale okazał się także znakomitą grą dla dojrzałych graczy. Zgrabnie porusza poważne tematy, ale robi też coś jeszcze. Szanuje nasz czas.

96h EM4, 32heat, cała zawartość Genialny tytuł, dopieszczony pod każdym względem Masa różnorodności - gra nagradza każdy pomysł na build 97 prób ucieczki, ani jednej która mi się nudziła Świetna oprawa audiowizualna na poziomie właśnie Supergiant Fabuła zaskakuje, szkoda że zwieńczenie fabuły krótkie Masa dialogów, pomimo tylu godzin - ciągle coś nowego do usłyszenia Ekscytująca i wymagająca Masa zawartości Świetna narracja, postaci i dialogi Związanie rozgrywki z fabułą to czyste arcydzieło Jedynie czułem w kwestii zakończenia - miałem nadzieje na więcej, a była jedna krótka scena dodatkowa

Mam wrażenie, że to idealna gra pod Switcha. Taka trochę mobilna, nie odczuwasz specjalnego zobowiązania tytułem, plus forma przedstawiania fabuły raczej skłania nas do skojarzeń z tytułami niskobudżetowymi. Jednak gameplay jest kapitalny, niesamowicie przyjemnie przechodzi się kolejne plansze. Fabuła faktycznie nieźle napisana, ale to tylko spoiwo pomiędzy znacznie ważniejszymi elementami tej gry. Zupełnie nie brałbym jej pod uwagę jeżeli chciałby ktoś ją przejść tylko z uwagi na historię, nie warto. Natomiast gra sama w sobie jest naprawdę bardzo dobra i świetnie się w niej bawiłem.

A moja opinia na temat "Hadesa" jest taka: uważam, że jest to najgorsza z wszystkich gier zrobionych jak dotąd przez Supergiant Games. Nie jest to jednak opinia szczególnie niepochlebna, ponieważ magicy z Supergiant tworzyli jak dotąd jedynie gry wybitne i bycie najgorszym w tym gronie nie jest powodem do wstydu, lecz do dumy. Mimo to postaram się jakoś uzasadnić taką ocenę. "Hades" ma bardzo liczne zalety, za które pokochały go całe rzesze graczy: doskonałą rozgrywkę i mechanizmy nagradzania gracza, charakterną oprawę wizualną, mistrzowski voice-acting (znak rozpoznawczy Supergiant) oraz, choć zgrzytam zębami, przyznając to - uczciwy poziom trudności. Ponadto gra ma całe tony angażującej zawartości, która sprawia, że można w niej wsiąknąć na wiele godzin. Na czym więc polega problem? A no na tym, że jak dotąd produkcje tego studia skupiały się przede wszystkim na opowiadaniu nie tylko ciekawych, ale i wartościowych historii, a ten aspekt jest tu, niestety, pokpiony po całości. Tak, garnitur postaci imponuje tak liczebnością, jak i tym, jak dobrze napisane są to persony. Tak, rozmów z tymi postaciami jest na dziesiątki, jeśli nie steki godzin. Owszem, główny wątek fabularny jest w pewnej mierze ciekawy. A mimo to historia opowiadana przez tę grę jest w swej istocie trywialna i nieinteresująca. Tematem, który został tu tym razem obrany, są trudne więzi rodzinne, ale ponieważ twórcy starają się o nim mówić za pomocą rouglike'a nie wychodzi spod ich pióra wiele więcej ponad oklepane frazesy. No właśnie, rouglike'a, i to takiego, w którym pojedyncze runy potrafią być naprawdę rozwleczone. Mam pewne etyczne zastrzeżenia co do tego specyficznego typu gier, jak i co do tego, że gra wymaga od nas przejścia jej kilka razy, żeby zobaczyć jakiekolwiek sensowne zakończenie (nawet nie to ostateczne!), ale nad tymi może rozwodzić się będę innym razem. Tak czy inaczej dość powiedzieć, że choć to w sumie dobra, a może nawet bardzo dobra gra, to mnie osobiście, jako fana historii opowiadanych przez Supergiant, rozczarowała. Mam nadzieję, że następnym razem wykorzystają całe to doświadczenie zebrane przy produkcji światowego hitu, jakim okazał się być "Hades", do stworzenia czegoś naprawdę godnego mojej uwagi. I błagam, niech to nie będzie kolejny rouglike...

Gra jest znakomita. Zgadzam się z kolega powyżej, że od czasów FTLa nie było równie wciągającego i klimatycznego przedstawiciela gatunku. Oczywiście nie każdemu podejdzie model rozgrywki polegający na ciągłym powtarzaniu pewnej pętli, ale działał to w diablo, to czemu nie miałoby działać w Hadesie. Osobną kwestią jest fantastyczny mariaż fabuły i mechaniki rouglike. Moim zdaniem grę trzeba sprawdzić, w razie czego jest refund.

Początek super, pierwsze podejście doszedłem do Bossa, zginałem. Drugie coś zabiło mnie po drodze. Trzecie, dostałem fajny upgrade - pierwszy, drugi i mini boss w drodze do trzeciego (4 bossów podobno), zginałem właściwie ze zmęczenia - palec bolał od klikania (nadal dzień po boli) i chyba za długo grałem jak na jedno posiedzenie. Kolejne podejścia nie dostałem żadnych ciekawych doładowań i po kilku porażkach z pierwszym bossem już m się nie che w to grać - gra się cały czas tak samo. Fabuła nie porywa. Grafika bardzo ładna, walka fajna ale nudzi, bo mało co się zmienia. Trochę nie rozumiem skąd te zachwyty. Można niby cisnąć do skutku, ale nic w tej grze mnie do tego nie motywuje - ani fabuła, ani lokacje, a tym bardziej grind czy powtarzalna walka.

Pierwszy raz chyba grałem w rougelike, nie jestem fanem, wole gry nastawione na fabułe a nie ta trudność przejścia z wielokrotnym powtarzaniem tego samego. Aczkolwiek nawet nieźle sie bawiłem. Wiele razy myślałem o tym by zrezygnować w trakcie ale coś mnie trzymało przy tej grze, podejrzewam że przyjemny lekki klimat w domu Hadesa za każdym razem jak ginałem z przyjemnością odsłuchiwałem dialogi. Gra troche zbyt mocno grindowa. Podobno w tego typu grach powinna być możliwość przejścia gry nawet za 1 razem przy odpowiednich umiejętnościach i buildzie. Tu sie tak da? Wątpie. Pierwsze kilkanaście runów to nie wchodzisz w pokoje z myślą o tym żeby pozbierać jak najlepsze dary tylko po to żeby walute zebrać, zginąć i po śmierci rozwinąć umiejetności i być silniejszym na kolejny run. Czysty grind inaczej mówiąc. Dopiero jak sie wymaxuje praktycznie całe lustro to można myśleć o skończeniu runa. Jeżeli chodzi o buildy to brakowało mi troche balanasu, dash(obrażenia odskokiem) były jak dla mnie zbyt OP wzgledem innych możliwości ataku. Właśnie tak większość swoich runów kończyłem - maxując te obrażenia i po prostu skacząc po przeciwnikach i bossach. Historia przyjemna, bohaterowie fajni, dialogi świetne, fajne urozmaicenia że nie było nudy, nie miałem wrażenia że póki nie skończe runa to nic sie nie wydarzy bo ciągle jakieś mini historyjki występowały. Fajne było to uczucie kiedy na początku nic nie ogarniałem a po 20 runach znałem każdy atak przeciwnika, każdy room na pamięć i tak troche jak weteran wchodziłem w rywali. Aczkolwiek po pierwszym runie troche mimo wszystko fun opadł. Po true endingu gra typowa dla ostrych grinderów, bo robienie 40 minutowego runa dla paru dodatkowych dialogów nie jest dla mnie.

Narracja i rozgrywka zszyte ze sobą jak w żadnej innej grze.

Supergiant Games znane jest z tworzenia gier z dopracowaną, oryginalną mechaniką oraz z urzekającym motywem fabularnym. Tutaj oba aspekty doprowadzone są do perfekcji. Hades to gra, w której ciągle staramy sie opuścić krainę zmarłych. W przygodę wpisane są motywy przeznaczenia, walki z wiatrakami oraz ucieczki. Jakość produkcji zachęca nas jednak do pozostawania tam jak najdłużej. Ciężko wybrać największą zaletę tej gry. Czy jest to świetnie poprowadzona narracja? Dopracowany system walki i rozwoju postaci? A może fenomenalna oprawa audiowizualna? Nie sposób powiedzieć, a sprawy nie ułatwia fakt, że wszystkie elementy dopełniają się wzajemnie. Co wyróżnia tę grę to wymaganie od gracza cierpliwości. Nic tu nie przychodzi od razu. Każdy wątek główny, czy poboczny, poprawianie relacji z postaciami, poznanie mechaniki, ulepszenie głównego bohatera – wszystko wymaga czasu. Tworzy to bardziej wiarygodny świat, gdzie nic nie dzieje się na zawołanie, a postaci potrzebują chwili by zareagować na niektóre sytuacje. Powoli, z każdym przejściem gry, dowiadujemy się co raz więcej o tym świecie i jego mieszkańcach. Znajomość mitologii greckiej nie jest wymagana, ale pozwala lepiej zrozumieć wiele żartów, czy nawiązania oraz pojąć motywacje postaci. Narracja jest perfekcyjna. Śmierć została idealnie wpisana zarówno w historię jak i mitologię. Co więcej przez wszystkie 100 prób wyjścia postaci ciągle miały przygotowane nowe dialogi. Możliwa była interakcja z nimi zarówno poprzez przekazywanie im nektaru jak i zwykłe rozmowy. Dzięki temu nigdy nie czułem się jakbym powtarzał te same czynności. Każda próba była kontynuacją z określonym celem, a nie powtórką. Główny wątek jest mocno angażujący. Raczej prosty, ale w pewien sposób pasuje to do tej gry. Rozwija się powoli, z każdą zdobytą informacją co dodatkowo motywuje do dalszej rozgrywki. Historia posiada kilka momentów o dużym ładunku emocjonalnym. Bez niepotrzebnej ckliwości. Emocje, zarówno w nas jak i głównym bohaterze, wzmacnia fakt przerwania ciągłej pasji porażek. Odniesienie sukcesu po dziesiątkach prób. Zakończenia są dwa. Jedno główne, które następuje po około 30 próbach, jest niezwykle satysfakcjonujące i dla wielu graczy może stanowić koniec przygody z Hadesem. Natomiast po nim mamy jeszcze czas na skończenie wątków miłosnych oraz problemów naszych znajomych ze świata zmarłych. Drugie zakończenie to dodatkowe +-50 przejść. Jednak nawet wtedy możemy dalej kontynuować, bo zawartości jest naprawdę sporo. Wątki poboczne – głównie Orfeusza i miłosne - również śledzi się z zainteresowaniem. Postaci napotkane na naszej drodze są ciekawie napisane i wystarczająco rozbudowane, by poznawanie ich zachęcało nas do dalszej gry. Projekty są bardzo dobrze wykonane od strony artystycznej, a głosy (w szczególności ten głównego bohatera) słucha się z przyjemnością. Dialogów jest naprawdę sporo. Myślę, że przeklikując je, można skrócić grę o około 30%. Zdecydowanie tego jednak nie polecam. Rozmowy są pełne dobrego poczucia humoru z nutką, często podszytego ironią, absurdem, czy sarkazmem. Nie jest jednak nachalne, więc nie powinno nikogo zniechęcić. Rozwój postaci jest bardzo rozbudowany. Zarówno na etapie ucieczki, jak i podczas odpoczynku w Hadesie. Dostępnych jest 6 broni. Każda z trzema trybami ataków. Zabawa kryje się w tworzeniu ciekawych kombinacji. Do dyspozycji dostajemy modyfikacje broni, ulepszenia od bogów, zdolności specjalne, ulepszenia postaci głównej (i więcej), które pozwalają nam w nieskończoność bawić się w kreację perfekcyjnego zestawu... który nie jest osiągalny, bo zależymy jeszcze od szczęścia. Radość czerpiemy więc również z improwizacji, gdzie w trakcie każdego wyjścia musimy podejmować dziesiątki decyzji. Który bóg da mi lepszy dar? Który z darów od boga lepiej pasuje do mojego zestawu? Czy lepiej wziąć dodatkowy odskok, czy więcej szans na unik. Szczęśliwie twórcy przeprowadzają nas przez to wszystko w bardzo umiejętny sposób. Powoli wprowadzają nowe mechaniki oraz zachęcają gracza do stosowania wszystkich kombinacji, by zobaczył jak sprawdzają się one w praktyce. Gdy gra zaczyna się robić zbyt prosta, dostajemy znaną przez fanów tego studia mechanikę utrudnień. Więcej przeciwników na mapie, bardziej rozbudowani bossowie... Czego chcieć więcej?Walki nastawione są na dużą liczbę uników oraz raczej szczątkowe użycie taktyki. Dostajemy dostatecznie rozbudowany zestaw przeciwników z różnymi zdolnościami czy słabościami. Ich inteligencja pozostawia jednak wiele do życzenia. Często sami wchodzą w pułapki i ich jedyną strategią jest rzucenie się grupą na głównego bohatera. Czy to źle? Być może. Jednak dynamika jest na tyle duża, że ciężko to odczuć. Z przyjemnością obserwuje się jak swój nowo opracowany zestaw zadaje ponad 3000 obrażeń na uderzenie lub jak przeciwnicy praktycznie nie mogą nas trafić przez nasz współczynnik uników. Pomimo spędzenia w tej grze 70h, nie odczułem jednak nudy. Wynika to głównie z podzielenia ucieczki na kilka zupełnie różnych etapów. W każdym występuje inna pula przeciwników, przez co z żadnym nie walczymy na tyle długo by się znudził. Walki z bossami są jednak lekko rozczarowujące. Właściwie pierwsza dwójka nie stanowi żadnego zagrożenia niezależnie od poziomu trudności. Jedynie ostatni na zwiększonym poziomie trudności jest naprawdę dobrze zaprojektowany. Etapy są różnorodne nie tylko pod względem występujących przeciwników, a wyróżnia je również stylistyka. Przez mroczny Tartar, piekielny Asfodel, bajkowe Pola Elizejskie. Wszystko wykonane z pieczołowitością. Oprawa artystyczna nie przestała mnie zachwycać do końca gry. Nie jest tylko piękna, ale też niezwykle czytelna. Ciężko się pogubić podczas walk, wyborów, czy rozmów. Dodatkowo dostajemy możliwość rozbudowywania naszej siedziby, co również nadaje sensu każdej ucieczce. Jedyne do czego mogę się przyczepić, to odrobinę zbyt mała różnorodność komnat napotykanych podczas ucieczki. Już po kilkunastu próbach zaczyna to przeszkadzać. Jednak zwiększenie ich liczby, zwiększyłoby generyczność, więc w pewnym stopniu zgadzam się z decyzją twórców. Równie ważna jest muzyka. Kompozytor spisał się bardzo dobrze. Jest różnorodność, połączenie tonów stylizowanych na starsze z nowoczesnymi gatunkami. Jest wspaniały wokal no i jest On the coast. Gdyby nie fakt, że twórcy zamieścili całość na YouTube, to byłby to drugi zakupiony przeze mnie soundtrack.Z pomniejszych wad mogę wymienić fakt, że efekty niektórych zdolności nie są opisane wystarczająco czytelnie, by ocenić ich przydatność oraz powolny rozwój dziennika z informacjami. To dawkowanie wiedzy zupełnie zniechęciło mnie od czytania. Wpisuje się to jednak w konwencję tytułu, więc to nie jest duży problem. RNG też potrafi dać w kość, ale raczej nie narzekam, bo tworzy to dużo pola do improwizacji.Cóż mogę dodać? Nawet znając to studio nie spodziewałem się takiej perły. Gra dostarcza dużo radości zarówno fanom przemyślanej mechaniki, ciekawej narracji, ludziom skupionym na fabule, audiofilom... Prawdziwie boski rogue-like.

Wybitna gra. Nie dość, że to perfekcyjny rougelite ze wspaniałą mechaniką walki, to jeszcze fabuła gry jest wspaniale nakreślona. Ponad 50 godzin za mną, prawie dotarłem do finalnego epilogu gry i po cichu liczę, że zobaczymy dodatki do gry lub pełnoprawną kontynuację. Śmiało Hadesa wrzucam do mojej listy top 10 wszechczasów.

Najlepszy roguelite na rynku, gdzie gameplay jest perfekcyjnie zszyty z fabułą. Do tego twórcy pokazali, jak należy prowadzić grę w early accessie. Po 60 godzinach gry nadal zbieram szczękę z podłogi.

Ta gra to skandal, nieporozumienie – nie powinna istnieć na mocy praw fizyki, tak klasycznej, jak i kwantowej. Jest po prostu zbyt dobra. Nawet gdybym chciał wymienić jakieś wady, musiałbym wejść na terytorium gdybologii. Bo owszem, mogłoby być więcej biomów, ale wtedy należałoby grę przeprojektować, gdyż runy byłyby za długie; mogłoby być więcej bossów, ale wtedy podejścia stałyby się znacznie trudniejsze i psułyby niemal perfekcyjny balans. A tak jest, jak jest – czyli świetnie. Doskonała jest tu również fabuła (czego dowodem jest fakt, że ludologiczny wampir z Rumunii się od niej odbił), a liczba opcji dialogowych poraża. To pierwsza gra, w której bałem się grać zbyt dobrze, żeby nie ominęły mnie pośmiertne komentarze postaci. Fantastyczne mechaniki, świetne bronie, których działanie i wygląd zmieniają się w zależności od naszych wyborów, mnóstwo niespodzianek na drodze, błyskotliwe onelinery i umiejętny storytelling. To powinien być tytuł GOTY 2020 z pocałowaniem ręki. Niestety na koniec gorzka pigułka dla mnie: przypuszczam, że do czasu odpalania Hadesa II nie zagram w nic równie dobrego...