Oceny

Drugi BioShock ponownie zabiera nas na wyprawę po podwodnej metropolii. Miejsce akcji pozostało więc takie samo jak poprzednio, ale deweloperzy zawarli w swojej grze szereg nowych i dość ciekawych pomysłów.

Gra to w zasadzie to samo co pierwsza część, tylko wiele mechanik zostało ulepszonych no i zupełnie inny arsenał broni. Zmiana która szczególnie mi się podobała to możliwość trzymania broni w jednej ręce a plasmidu w drugiej. Mimo wszystko Bioshock 1 jakoś bardziej mnie wciągnął, bardziej mi się podobało granie zwykłym chłopem a nie wielkim Big Daddym. No i te wszystkie nowe postacie z Bioshocka 2 jakieś takie naciągane, w pierwszej części nawet nie byli wspomniani, a teraz się okazuje że to jacyś wielcy gracze na równi z Andrew Ryanem i Frankiem Fontaine. Pojawili się nagle z powietrza.No i plus za całkiem dobre (choć krótkie) DLC fabularne.

Dobrze uzupełnia historię Rapture podejmując przy tym inną tematykę, mechanicznie i audiowizualnie jest to niemal ta sama gra co poprzedniczka i czułem się trochę jakbym grał w DLC a nie pełnoprawną kontynuację.Nie robi tak ogromnego wrażenia jak poprzedniczka, co nie zmienia faktu, że to wciąż niezła gra.

+++Klimat upadłej utopii ++Różnorodność broni i magii ++Wizja dystopii ++Granie siostą ++Muzyka ++Styl artystyczny, projekty map oraz widoki na metropolię +Przytłaczająca atmosfera +Zróżnicowana walka +Plastyczny rozwój postaci ---Przeciągane zakończenie (od strony historii i rozgrywki) - zignorowało moje decyzje --Za dużo nagrań --Brak postaci w grze --Główna antagonistka -Bezcelowa eksploracja -Zbyt długie mapy -Starciom brakuje tempa, AI - przeciętne -Brzydki HUD -Drobne błędy -Różnorodność przeciwników -Brak walk z bossami -Przeciętny system strzelania -Przesyt przedmiotów do zebrania

Jakiś czas temu ukończyłem pierwszą część Bioshocka, więc od razu zabrałem się za dwójkę. Jestem około tydzień po ukończeniu tejże części. Chciałbym więc podzielić się moimi wrażeniami z gry. Tym razem wcielamy się w Big Daddy-ego, który to budzi się po dziesięciu latach, i jedyne co wie to że stracił swoją siostrzyczkę którą miał się opiekować. Głównym celem gry jest jej odnalezienie. I tyle jeżeli chodzi o zarys fabularny. W grze po raz kolejny nasz sposób przechodzenia opowieści wpływa na zakończenie jakie nas spotka. Jeżeli chodzi o gameplay to bioshock 2 kontynuuje pomysł zainicjowany przez pierwszą część, tutaj nie ma praktycznie żadnych zmian, poza kilkoma innym broniami, plazmidy które używamy są identyczne z tymi jakie były w poprzedniczce. Gameplay w dwójce wydawał mi się po pod koniec gry już męczący, możliwe że jest to efekt ogrywania jednej części po drugiej. Muzyka nadal jest świetna, klimat rapture również urywa głowę. Wystawiam grę tylko 8/10 przez męczący potem gameplay oraz brak większych zmian w formule rozgrywki. Na koniec dodam że ja nie podejmę się oceny która fabuła jest lepsza, obydwie historie mnie wciągnęły. Natomiast w ogólnym rozrachunku bioshock 1 jest lepszy.

Pod względem fabularnym Bio2 faktycznie wypada ciut gorzej niż jedynka, nie mniej jest to produkt nadal mocny fabularnie. W moim przypadku obniżenie oceny o 1 punkt względem części pierwszej było podyktowane głównie błędami technicznymi gry takimi jak problem z obsługą DX11 na nowszych kartach grafiki, u mnie wymagana była interwencja w wierszu poleceń i zmiana na DX9, oraz częstym przyklejaniem się bohatera do ścian w rożnych zakamarkach. Wspomnieć muszę również o dziwnym błędzie który w jednej lokacji całkowicie wyłączył mi plazmaidy, a który naprawiła dopiero moja śmierć.

Gra bardzo podobna do poprzedniej części. Trochę ciekawsza fabuła i możliwość wcielenia się w skórę w Big Daddy.

Bardzo dziwna gra. Z jednej strony widać ogrom pracy włożony w jej wykonanie. Z drugiej ma się wrażenie, że jest jej aż za dużo. Za dużo przesytu. Grafika z jednej strony piękna i szczegółowa, a z drugiej nadmiar detali wali po oczach i rozprasza. Mnóstwo broni, każda ma kilka rodzajów amunicji, są specjalne moce, wszystko można ulepszać, modyfikować itp. Jest tego tak dużo, że mnogość opcji przytłacza. Podobnie z gameplayem, który momentami bywa strasznie nerwowy. Dźwięki, efekty wizualne, non-stop jakieś gadki bohaterów, odczyty dzienników. Ja czułem się za bardzo przebodźcowany, przygnieciony nadmiarem wszelkich doznań. Czasem prostota i minimalizm mają też swoje piękno. Fabuła skomplikowana, czasem irytujące są te przydługawe monologi których trzeba wysłuchiwać. Ogólnie nie jest źle, ale są plusy, są minusy. Trochę wciąga, trochę męczy.