Oceny

Alone in the Dark to pozycja kultowa – wszak jest protoplastą gatunku survival horror. Jest produkcją, dzięki której zawdzięczamy takie hity jak Resident Evil czy genialne Silent Hill.Gra opiera się na mitach Cthulhu H. P. Lovecraft’a. Jako prywatny detektyw Edward Camby przeszukujemy starą posiadłość, w której doszło do rzekomego samobójstwa jej właściciela, aby odnaleźć… pianino.Postacią poruszamy niezależnie od kamery. Te są zawieszone „w filmowy” sposób – czego nie jestem miłośnikiem. Choć należy do gatunku survival horroru, duchowo reprezentuje gry przygodowe Point’n’click.Zanim przystąpimy do gry, warto zajrzeć do instrukcji obsługi, aby zapoznać się z głównymi mechanikami. Gra nie zawiera tutorialu ani systemu podpowiedzi – młodemu graczowi, który nie miał do czynienia z tak starymi produkcjami, gra może sprawić na początku wielu trudności.Tempo gry jest powolne, nie jest to gra akcji – budynek eksplorujemy w ślimaczym tempie, skupiając się na rozwiązywaniu zagadek. Choć i walki się tu również znajdą.Oprawa graficzna nie przedstawia się zbyt dobrze. Rozpikselowane tekstury i bitmapy mają jednak swój urok i przywołują nostalgię. Pomimo dość kiepskiej grafiki, wszystkie przedmioty użytkowe są dość dobrze widoczne, dzięki czemu nie trzeba korzystać z opcji „Search” przy każdej możliwej ścianie i szafce (choć czasem warto).Animacje są dość sztywne i kukiełkowate, a bieg głównego bohatera kojarzy się raczej z komediami z Charlie’m Chaplin’em, a nie z poważną i straszną produkcją typu horror.Jestem pod wielkim wrażeniem ścieżki dźwiękowej. Kojarzy mi się z kinem lat 30/40, ale świetnie pasuje do klimatu gry i wprowadza w stan niepewności i obawy.Samo udźwiękowienie jest kiepskiej jakości. Podczas przemawiania lektorów słychać szum, jakbyśmy słuchali starego radia. Choć nie można nic zarzucić grze aktorów głosowych, brzmią trochę pompatycznie i przekolorowanie, ale jednocześnie świetnie wpasowują się tym do gry.Wersja, którą ogrywałem jest wersją na GOG. Gra chodzi płynnie, nie ma zacięć, a wczytanie gry jest wręcz natychmiastowe. Często zdarzają się problemy audiowizualne przy tak starych produkcjach, ale panowie z GOG wykonali kawał dobrej roboty.Trochę problematyczna jest mechanika interakcji z otoczeniem. Grę obsługujemy za pomocą tylko 7 klawiszy (4 kursory, escape, spacja i enter). Pod klawiszem „enter” znajduje się inwentarz i menu interakcji. Jeśli jesteśmy zmuszeni do walki wchodzimy w inwentarz i z menu „akcja” wybieramy walkę, jeśli później chcemy coś przesunąć lub przeszukać, trzeba ponownie wejść w menu akcji. Jest to na początku trochę uciążliwe, ale można się szybko przyzwyczaić.Gra nie należy do najdłuższych – ukończenie głównego wątku gry zajmie około 5 godzin, ale grę można rozpocząć drugi raz inną postacią – Emilie Hartwood, siostrzenicą (lub bratanicą – nie ma wyjaśnienia) właściciela posesji. Ponadto możemy również uruchomić dodatkową przygodę – Jack in the Dark. Czyli w praktyce należy doliczyć jeszcze kilka godzin zabawy.Często skarżę się na „filmowe” kamery w grach typu survival horror, ale w Alone in the Dark rozgrywka jest tak powolna, że kompletnie mi nie przeszkadzały te „kadrowe” ujęcia. Przeciwnicy są na tyle powolni, że nawet wymyślne kamery nie przeszkadzają w walce i poruszaniu się.W grze znajduje się wiele zagadek środowiskowych i „logicznych”. Na podobę innych gier tego rodzaju i gier przygodowych często zagadki są przekombinowane i mało logiczne. Np. w pewnej szafie znajdujemy indiański dywanik, który należy wziąć, bo przyda się do ominięcia pułapki w późniejszym etapie gry.I teraz na logikę: czy jako detektyw poruszający się po zamkniętej posiadłości będziesz zbierać każdy możliwy przedmiot, czy tylko ten, który może być przydatny, np. broń lub dokumenty?Być może trochę się czepiam, ale nie bezpośrednio gry Alone in the Dark, tylko programistów wymyślających takie zagadki w grach w ogóle.Chciałbym na chwilę jeszcze powrócić do tematu GOG. Platforma daje nam możliwość pobrania instrukcji obsługi i bonusów w postaci, klimatycznej gazety nawiązującej do twórczości H. P. Lovecraft’a i ścieżki dźwiękowej z gry.PLUSY:+ Klimat grozy.+ Nastrojowa muzyka, która potęguje klimat grozy+ Mało dynamiczne tempo gry – nie przeszkadza i pasuje do… klimatu grozy :D.MINUSY:- Strona audiowizualna może odrzucić niektórych graczy.- Niektórym zagadkom brak logiki.

Gra ma coś w sobie. Jak na tamte czasy musiała robić wrażenie. Niestety jeśli nie będziemy robić rzeczy w kolejności to zapędzimy się w kozi róg.Jeśli nie weźmiesz lampy i klucza do skrzyni pirata do jaskiń to nie ukończysz gry. Wrócisz się po te rzeczy, ale już nie będziesz mógł wrócić z powrotem do jaskiń. Twórcy nie przewidzieli że ludzie nie mają zdolności jasnowidzenia i mogą nie wiedzieć, że w następnej lokacji będzie to potrzebne.Szkoda też że historia jest opowiedziana w księgach tak w dziwaczny sposób i ciężko coś z tego zrozumieć.