Zedd_Represents

Uwielbiam tę grę!

Wygląda wizualnie świetnie!
Gameplay jest tak znajomy i naturalny, że gdy tylko ją odpalasz wszystko momentalnie wraca.

Śledziłem projekt niemal od samego początku i kiedy gra w końcu się ukazała, nie mogłem uwierzyć, że to naprawdę już tu jest.

Ogólnie rzecz biorąc, gra jest w pełni dopracowana i daje mnóstwo radości. Twórcom udało się dowieźć projekt do końca i stworzyć naprawdę solidną produkcję.

Również polecam zagrać ze znajomymi! Będzie bardzo zabawnie gwarantuję.
Ta gra jest wyjątkowa w swoim rodzaju i trudno znaleźć coś podobnego… no, może poza niesamowitym sequelem - „Sons of The Forest”!

Świetny sequel!
Wszystko, co było w pierwszej części The Forest, tutaj stało się jeszcze bardziej dopracowane i rozbudowane.

Grałem już po wyjściu wszystkich dużych patchy, kiedy tytuł był w finalnej fazie. Dzięki temu mogłem ocenić cały dostępny content.

Najlepsza zmiana to budowanie. Zostało tak głęboko i szczegółowo rozwinięte, że konstruowanie domów i różnych struktur stało się niesamowicie satysfakcjonujące. Można budować prawdziwe perełki.

Mapa wyraźnie się powiększyła, a jaskinie są teraz bardziej skomplikowane i lepiej zaprojektowane.
Fabuła wyszła całkiem ciekawa - rozszerza uniwersum, ale nie odpowiada na wszystkie pytania, które pozostały po pierwszej części. Wygląda na to, że odkryjemy je dopiero w kolejnej grze. Mimo to kampania jest naprawdę wciągająca.

W coopie gra się świetnie, więc śmiało zapraszajcie znajomych.
Najbardziej zauważalna zmiana w gameplayu to większa ilość broni palnej. Ale wiąże się to z fabułą, więc pasuje do świata gry i wygląda naprawdę efektownie.

Dziękuję twórcom za wykonaną robotę to naprawdę doskonały sequel, który w wielu aspektach przebija oryginalnego The Foresta.

Ten LAS stał się ciekawszy, straszniejszy i WIĘKSZY!

W momencie premiery kompletnie tę grę pominąłem i odpaliłem ją dopiero po doświadczeniu z prawie wszystkimi odsłonami BF (nie grałem tylko w Hardline, a w BF1 bardzo mało). No i powiem wprost: po BF5 i otwartej becie BF6 ta część - 2042 wygląda po prostu obrzydliwie.

I nie mówię tu o grafice czy oprawie wizualnej. Gameplay jest koszmarny.

Mamy ogromne tryby na 100 osób, ale mapy są tak rozciągnięte i tak puste, że przez większość czasu biegniesz w absolutnej ciszy, gdzie nic się nie dzieje. Są tak przestrzenne, że większość punktów zainteresowania stoi pusta serio, zero akcji.

Balans broni i pojazdów to osobna tragedia. Strzelanie nie daje absolutnie żadnego „feelu”. Prawie wszystkie spluwy strzelają jak laserki nawet nie trzeba się wysilać, żeby trzymać celownik na przeciwniku.

Pojazdy też nie robią wrażenia. Kocham jeździć czołgami na przykład w BF5, gdy z kumplem jedziecie na punkt, czołg czuć. Jest ciężki, potężny, zmienia sytuację na polu bitwy. A tutaj? Jesteś tylko trochę lepszym SUV-em, każdy cię rozbiera na części, a fizyka… Jakbyś jechał po roztopionym maśle. Zero wagi, zero szczegółów, zero satysfakcji.

A to, co zrobili z klasami i operatorami, to czysty cringe. Jak dla mnie klasy powinny być sztywne: szturmowiec ma swoje, medyk swoje itd. A kiedy każdy może brać, co chce robi się totalny chaos i bezsens.

Fabuły nie ma w ogóle. Ten jeden filmik przy pierwszym uruchomieniu i koniec. Mogli nawet tego nie robić.

Szczerze? Nie starczyło mi sił, żeby nawet odblokować te skiny do BF6 z battle passa. Po 17 godzinach grę usunąłem.

Ta odsłona to kompletne rozczarowanie. Widać to po tym, jak gracze ją przyjęli i jak masowo uciekli z powrotem do starszych części. BF1 z 2016 roku w pewnym momencie znowu stał się topowy pod względem aktywnych graczy.
A po premierze BF6 online w 2042 po prostu zdechł.

Statystyki na dziś mówią wszystko:
W sumie 320 tys. recenzji, z czego 149 004 pozytywnych i 171 075 negatywnych, czyli pozytywnych jest tylko 48%. Oto i opinia graczy.
Szczytowy online też tragiczny: BF5 miało 114 tys., 2042 miało 107 tys., a nowa BF6 — aż 740 tys., absolutny rekord serii.

Tak, Battlefieldy często wychodziły popsute na starcie, miały problemy, ale po pół roku łatali je tak, że grało się super.
Ale 2042? Po czterech latach dalej pozostaje jedną z najgorszych części i słusznie. Gracze pokazali EA, że fuszerka nie przejdzie — wyszło im to jeszcze gorzej niż start BF5.
Na szczęście zrozumieli: beta i premiera BF6 wyszły naprawdę świetnie!

Dodam jeszcze jedno: w samych bitwach panuje totalna sodomia. Jeśli ktoś chciał brutalnego łomotu pośród wybuchów i chaosu to to właśnie jest, ale na poziomie p*rno od Brazzers: ostra rąbanka bez uczuć i jakiejkolwiek finezji.

Niby mi się podoba, ale…

Od dawna chciałem kupić tę grę leżała na mojej liście życzeń jakieś 3–4 lata. Ciągle jakoś nie mogłem się zdecydować, ale w końcu się zebrałem. Pogralismy z kumplem około 15 godzin, pojeździliśmy i przetestowaliśmy prawie cały dostępny sprzęt.

Tak, w przeciwieństwie do ETS2/ATS tutaj jest załadunek i rozładunek można samemu załadować transport przed wyruszeniem itp. Ale niestety, ta jedna funkcja to za mało.

Fizyka pojazdów mogłaby być o wiele bardziej dopracowana w obecnym stanie jest dość słaba.
Grafika… cóż, dla niektórych może się wydawać kiepska, ale ja jestem z tych, którym wizualia w ogóle nie przeszkadzają, byle reszta trzymała poziom.

Mapa to jedna z rzeczy, która powinna zatrzymać gracza na dłużej. I nawet jeśli grafika nie jest najmocniejszą stroną, to przy tym poziomie można było zrobić ją bardziej urozmaiconą. Jest dość mała w ciągu około 20 godzin zobaczysz wszystko, a potem zaczyna wiać nudą.
Minęło już sporo lat od premiery, a aktualizacje, niestety, wychodzą rzadko i nie zmieniają gry w żaden istotny sposób.

Dla fanów ETS2/ATS powiem tak: pełnoprawnym zamiennikiem ta gra nie będzie. Ale jeśli chcesz trochę urozmaicić sobie gatunek spokojnie można wpaść tu na kilkanaście–kilkadziesiąt godzin, i tyle.

W przededniu Halloween postanowiłem przejść grę Pumpkin Jack.
To indie’owy 3D-platformer, w którym grasz jako złoczyńca Jack, Władca Dyni, mający pokonać dobro. Taki sobie zabawny twist, hahaha.

Projekt okazał się naprawdę wciągający: przyjemna grafika, świetny halloweenowy klimat, a w finale gra nagle przechodzi w świąteczny, bożonarodzeniowy vibe zupełnie jak w filmie Miasteczko Halloween („The Nightmare Before Christmas”).

System walki jest prosty skoki, ciosy i kilka podstawowych kombinacji. Pojawiają się też lekkie zagadki, ale kompletnie nieskomplikowane. Na poziomach co jakiś czas wyskakują mini-gry, choć chciałoby się trochę więcej różnorodności te same formaty powtarzają się czasem kilka razy na jednym etapie.

No i oczywiście nie mogło zabraknąć bossów. Ale spokojnie to nie Dark Souls, nie będziesz tu łamać kontrolerów. Wystarczy ogarnąć, jak dany przeciwnik atakuje, poczekać na jego moment i… zwycięstwo masz jak w banku.

Największym atutem Pumpkin Jack jest klimat i dialogi. Są naprawdę zabawne, a cała historia przypomina taką starą, dobrą bajkę.

Grę ukończyłem w 6,5 godziny i prawie wszystko zebrałem brakowały mi tylko cztery przedmioty, ale już nie chciało mi się ich szukać. Chciałem po prostu cieszyć się przejściem, i dokładnie to zrobiłem.

Aha, najlepiej grać na padzie wygodniej i przyjemniej.

Generalnie polecam wszystkim, którzy lubią halloweenową stylistykę. Idealna gra na jeden–dwa wieczory, żeby się odprężyć i złapać ten jesienny klimat. ??

Zrobiłem sobie wyzwanie: przejść pierwszego Undergrounda na najwyższym poziomie trudności, zajmując wyłącznie pierwsze miejsca, i to na jednym z pierwszych dostępnych aut. Wybrałem Dodge’a Neona.
Spośród 20 samochodów w grze, jeśli ułożyć je w rankingu według mocy, Neon jest mniej więcej na 10. miejscu. Brzmi tak, jakby dało się nim przejść całą grę.
No i dokładnie to zrobiłem zajęło mi to 35 godzin i sporo nerwów ??
Ale jako że w dzieciństwie przeszedłem Undergrounda mnóstwo razy, zawsze zastanawiało mnie, czy da się to zrobić na hardzie pierwszą furą. Po 10 latach w końcu to sobie udowodniłem hahaha.

Co mogę powiedzieć na koniec nawet w 2025 roku gra prowadzi się fantastycznie. Do tego pierwszy raz grałem na kierownicy i, ku mojemu zdziwieniu, to naprawdę wygodne. Myślałem, że do arkówki klawiatura spokojnie wystarczy.

Od razu rzuca się w oczy mała liczba tras. Wiele z nich mocno się powtarza i często są po prostu odwrócone w drugą stronę.

Muzyka legendy, ale też nie ma jej zbyt dużo.

System rubberbandingu (ta „gumka”), przez który, kiedy niby odjechałeś pół trasy do przodu, przeciwnicy nagle zaczynają zap… jak turbo-rakiety i doganiają cię, jakby im się włączyło nieskończone nitro. I odwrotnie jeśli zostajesz w tyle, gra „podciąga” cię, spowalniając innych.
Nie pamiętam, jak to było w Underground 2, ale w jedynce ten system jest ekstremalnie agresywny na hardzie czuć to na każdym zakręcie.

No i największy minus, który rozwalał mnie najbardziej masa aut. Czasem lecisz w kosmos tylko dlatego, że za długo trzymałeś gaz albo ktoś cię lekko trącił bokiem. Ile razy najechałem na jakiś pachołek czy mały obiekt, a mój Neon odlatywał jak cholerny Falcon 9 od SpaceX.

Ale tak czy inaczej te 35 godzin na hardzie były tego warte. Przechodzenie w takim trybie dodało grze intensywności, a to, jak każdy skrót czy zakręt potrafi zmienić losy wyścigu, robi ogromną różnicę.
No i oczywiście zanurzyłem się w nostalgię i odkryłem tę legendarną grę z zupełnie nowej perspektywy.

Gra podoba się głównie tym, którzy mają z nią związane ciepłe, nostalgiczne wspomnienia. Jeśli nigdy wcześniej jej nie uruchamiałeś i nie jarasz się retro-gamingiem, to raczej nie ma sensu zaczynać - wrażenia mogą okazać się zupełnie inne, niż byś chciał.

Powiem szczerze: w grze jest sporo przyjemnych momentów. Klimat Nowego Jorku z 1978 roku jest naprawdę świetnie wyczuwalny: muzyka, wizualia, ogólna atmosfera - wszystko to doskonale oddaje vibe końcówki lat 70. Mniej więcej w połowie fabuła nagle przenosi nas do 2006 roku i wtedy następuje ostra zmiana wszystkiego: stylu, muzyki, interfejsu, samochodów. Zad zadbano nawet o szczegół z Bliźniaczymi Wieżami - w 1978 stoją, w 2006 już ich nie ma po tragedii 11 września. Widać, że twórcy naprawdę przyłożyli się do detali miasta i jego ewolucji.

Ale obok tych zalet, takich jak muzyka, klimat i bogata lista aut, projekt ciągnie za sobą też grube wady.

Miasto niby ogromne, ale kompletnie martwe. Można sobie po nim pojeździć, jasne, ale na tym praktycznie wszystko się kończy. Pozwalają chodzić pieszo, ale nie ma z tego absolutnie żadnego pożytku - otoczenie wygląda na czysto dekoracyjne i puste.

Strzelanie to w ogóle dramat. Serio, lepiej by zrobili, gdyby tego w ogóle nie dodali. Celownik jest kiepski, strzelaniny męczące, a cała mechanika broni wygląda jak sklejona na szybko.

Chciałoby się, żeby okres z 1978 roku trwał dłużej. Przeskok w przyszłość jest ciekawy, ale wizualnie rok 2006 wypada dużo bledziej i nie daje tego samego frajdu, co pierwsza część gry.

Co do fabuły - nie jest zła, ale też nie wciąga. To po prostu zwykły kryminalny akcyjniak bez niespodzianek: zaczynasz jako mała płotka, poznajesz ludzi i kontakty, bierzesz się za poważną robotę, wszystko leci w diabły, główny bohater obrywa, reszta ratuje sytuację, a potem klasyka - zemsta, porachunki, finał. Sorry za ewentualny spoiler, ale wątpię, żeby ktokolwiek potraktował tę historię jako coś wyjątkowego - jest zbyt standardowa.

Ostatecznie to dobry wybór dla tych, którzy chcą powspominać stare czasy. Nowemu graczowi, który nie miał wcześniej styczności z tym tytułem, raczej nie zapadnie on w pamięć czymś szczególnym. Ubisoft chciał zrobić swoją własną GTA, a ta część Drivera jest faktycznie najbliżej ducha gier Rockstar. Ale przypomnę: premiera była w 2007 roku, a rok później wyszła GTA IV - różnica w poziomie jest oczywista, nawet biorąc pod uwagę budżety i możliwości studiów.