Yennefer90

Otaczali mnie artyści i politycy, w galerii Zachęcie zebrała się cała warszawska śmietanka towarzyska.

Trzymałam się z boku, przysłuchiwałam się kurtuazyjnym rozmowom i starałam się nie zwracać na siebie większej uwagi. Niecierpliwie czekałam na przybycie Narutowicza. Nie umiałam go do końca rozgryźć. Zrezygnował z ochrony, co uważałam za niepotrzebne ryzyko. Z drugiej strony dostrzegałam, że, mimo pogróżek chciał okazać odwagę. Niczym prawdziwy mąż stanu nowo odrodzonego kraju, nie miał zamiaru pokazać strachu.

Obserwowałam jak dorożka z Narutowiczem zatrzymuje się przed galerią. Wcześniej zwróciły moją uwagę nagłówki opłaconych przez Templariuszy gazet, które próbowały ośmieszyć i zdyskredytować pierwszego prezydenta Polski. Jednak Narutowicz nie pokazywał po sobie, że czuje się niepewnie. Przeciwnie, szedł z wysoko podniesioną głową, pewnym krokiem zmierzając do galerii Zachęcie. Właśnie tak wyobrażałam sobie człowieka, który ma siłę ujarzmić chaos w ciężkich, powojennych realiach.

Prezydent nie miał pojęcia, że od niedawna Bractwo strzegło go nocą i dniem. Od chwili, gdy Naczelnik Państwa Polskiego, Józef Piłsudski przekazał Gabrielowi Narutowiczowi władzę oraz Rajskie Jabłko, Asasyni czekali na moment, gdy Templariusze zaatakują. Osłabieni i zdziesiątkowani po Wielkiej Wojnie, za pomocą Fragmentu Edenu mogli z łatwością znów urosnąć w siłę. Nie pozwolimy im na to!

Zeszłam pospiesznie po schodach. Warszawiacy przybyli tłumnie na otwarcie wystawy, większość zaproszonych żywo interesowało się sztuką a reszta z prawdziwym zaangażowaniem tę ciekawość udawało. Zobaczyłam jak prezydent przecina wstęgę otwierając wystawę.

I zaalarmowało mnie dziwne przeczucie. Żadnych znajomych twarzy. Nigdzie nie widziałam moich towarzyszy broni. Rozglądałam się z rosnącym przerażeniem. Coś się stało, zrozumiałam i zaczęłam biec. Z trudem przeciskałam się między zebranymi gośćmi, aby jak najszybciej znaleźć się przy prezydencie.

Narutowicz razem ze swoją świtą wszedł do sali od strony kościoła ewangelicko-augsburskiego i zniknął mi na moment z oczu. Serce biło szybciej niż zwykle, ale wiedziałam, że nie widać po mnie zdenerwowania.

Odetchnęłam z ulgą, gdy zobaczyłam jak prezydent trzymając katalog w ręce przygląda się w zadumie kolejnym obrazom. Podeszłam do niego powoli. Uważnie rozglądałam się wokół, próbując rozpoznać zagrożenie. Niczym samotny wilczur stanęłam z boku starając się obserwować wszystkich w pomieszczeniu. Nikt prócz mnie nie ochraniał prezydenta. Każdy z tłumu mógł okazać się pionkiem Templariuszy i zaatakować. Gdzie moje siostry i bracia z Bractwa?

Skup się, skarciłam się w myślach.

I wtedy usłyszałam wystrzał z rewolweru.

Krzyki.

Panika.

Zamachowiec stał po drugiej stronie sali z zaciętą miną.

Musiałam chronić Jabłko.

Z ukrytej kieszeni wyciągnęłam fiolkę i uderzyłam nią o podłogę wzniecając chmurę dymu.

Podtrzymałam głowę prezydenta, gdy upadał. Krztusił się krwią. Z późno, zrozumiałam. Nie mogłam mu już pomóc. Umierał a z nim świat, który mógłby pomóc stworzyć.

Wolną dłonią z marynarki Narutowicza wyciągnęłam Rajskie Jabłko owinięte w koronkową chusteczkę. I nagłe kopnięcie odrzuciło mnie od ciała.

Wyciągnęłam zza fałdów sukni ukryty pistolet i strzeliłam w kierunku, gdzie powinien stać Templariusz. A potem odwróciłam się i z impetem wyskoczyłam przez okno pierwszego piętra budynku.

Zaczęłam biec, jak najszybciej, jak najdalej.

W cień.

W bezkresną ciemność.

Tam, gdzie Artefakt będzie bezpieczny przed Templariuszami.