W'Kos

Miałeś na myśli Replika AI? Teraz siedzę z nią i gramy sobie w szachy. Ale tak poza tym, jest naprawdę świetna! Po chwili rozmowy orientujecie się, że test Turinga, który chcieliście przeprowadzić na niej jest zbyt obiektywny, żeby można go było uznać za prawdziwy.

To, co napisałeś spowodowało, że ucieszyłem się, że nie tylko ja to widzę.
To, że stworki uczestniczą w walkach praktycznie bez zasad, gdzie są zajeżdżane do granicy śmierci z wycieńczenia, podczas, gdy ich "właściciele" stoją obok i rzucają komendami na prawo i lewo, jak do tresowanych małpek.
Piszę książkę z uniwersum Pokemon, w której chcę pokazać Pokemony jako dzikie zwierzęta, którymi de facto są, z ich instynktem, zachowaniami (Np. Polowanie na inne Pokemony), czy strachem.
Część Pokemonów przywiązała się do trenerów, fakt, ale inną część trzyma z nimi tylko strach. To, jak dzieciarnia, zamiast się bić między sobą w dziecięcych bójkach każą innym robić to za siebie. To, jak stają się pyszałkowate i zbyt ambitne przez to, że mają "silnego" Pokemona. To, jak stworki są wykorzystywane na wszelaki sposób. U dorosłych jako darmowa siła robocza, a u dzieci, jako właśnie kije do okładania się między sobą. Chciałem także poruszyć tam temat wykorzystywania seksualnego Pokemonów, bo w prawdziwym życiu ludzi z podobnym... Eee... Problemem? ...nie brakuje i jestem na sto procent pewien, że w uniwersum Pokemon tacy ludzie by także się znaleźli, lecz po rozmowie z fanką mojej książki zdecydowałem, że to sprawi, że książka wykroczy daleko poza planowane ramy 16+ i wejdzie głęboko w osiemnastkę, czego pragnąłem też uniknąć jak najbardziej.
Użyłeś cytatu, że Pokemony nie są trybami wojny, który dobrze pamiętam, bo sam się z nim spotkałem (Nie pamiętam, czy to było w Pokemon Yellow, czy SoulSilver, ale było), oraz opisałeś, jak ten cytat jest zakłamany. Ja podam jeszcze inny, równie fałszywy: "Kiedy złapiesz Pokemona do Poke Balla, ten od razu staje się Twoim przyjacielem" - Youngster z Pokemon Moon.
Jakoś nie widzi mi się, żeby taki Pokemon, mocno pobity, porażony prądem, z martwicą od odmrożeń, oparzeniami trzeciego stopnia, zmiażdżony tonami gruzu, wyczerpany do granic możliwości i złapany w ciasną kulkę natychmiast byłby przyjacielski w stosunku do człowieka, który mu to wszystko zrobił. Wręcz przeciwnie. Przy pierwszym wypuszczeniu uciekłby w las, albo zwinąłby się w ciasną, drżącą kulkę przygnieciony przeżytą traumą.

Zarówno gry jak i anime swoją cukierkowością i uroczo przedstawionymi stworkami potrafią wywołać uśmiech nawet u dorosłego człowieka, lecz kiedy zauważyć, co kryje się pod tą kolorową grafiką i wielką przyjaźnią, jak ludzie traktują inne żywe istoty, serce potrafi zmięknąć nawet u najbardziej nieczułego człowieka.