Vastus

Nazywam się Arkhan, byłem kiedyś asasynem. Teraz jestem kulawym starcem, wyczekującym swego końca.
Lata temu na polach Grunwaldu odbyła się wielka bitwa; byłem jej częścią. Mój dawny mentor, a zarazem wierny druh króla Władysława Jagiełły, powierzył mi oczywiste zadanie – zlikwidować wielkiego mistrza zakonu krzyżackiego, Ulricha von Jungingena. Tam skąd ja pochodzę ich zakon zwykło się nazywać Zakonem Templariuszy, jednak teraz rzadko można usłyszeć tę nazwę – nie po tym co stało się z Jakubem de Molay’em . Teraz działają skrycie, nie ujawniając swojego oblicza, tak jakby nigdy nie istnieli.
Zaczęli zagarniać ziemie Królestwa Polskiego. Jestem przekonany, że poszukiwali starożytnych artefaktów mogących dać im nieograniczoną władzę nad światem. Nie można było do tego dopuścić.
15 lipca 1410 roku był dniem upalnym, siedziałem w cieniu drzew obserwując otoczenie. Rozległe pola Grunwaldu były całkowicie strzaskane przez słońce; pożółkła trawa, wyschnięta roślinność, a w samym środku tego piekła armie Templariuszy.
Kiedy usłyszałem „Bogurodzicę”, wiedziałem, że nadszedł czas zawieruchy. Nie brałem czynnego udziału w bitwie, moim zadaniem było znaleźć i zlikwidować cel. Wielki mistrz zakonu postanowił ułatwić mi zadanie i wziąć udział w bitwie – odwaga i głupota zarazem . W chaosie o wiele łatwiej zlikwidować znaczący cel, gdyż żołdacy, którzy mieli go chronić są zajęci ratowaniem własnego życia.
Dosiadłem rumaka i ruszyłem w stronę celu. Szybko moją uwagę przykuł samotny jeździec, kierujący się w stronę wzniesienia, z którego dowodził król. Domyśliłem się, że jego zadanie niewiele różni się od mojego. Popędziłem konia w jego kierunku. Zanim zdążył dotrzeć do króla przebiła go moja strzała. Teraz już mogłem udać się w stronę wielkiego mistrza. Droga przez pole bitwy nie była usłana różami, tym bardziej że mój wierzchowiec padł. Położyłem trupem paru żołnierzy, po czym w końcu dotarłem do mistrza Templariuszy. Kiedy mnie zobaczył szybko popędził swojego konia w moją stronę. Podniosłem miecz wysoko, czekając na uderzenie. Szybko zrobiłem unik, podcinając koniowi nogi. Templariusz w ciężkiej zbroi z trudem podniósł się z ziemi. Rozpoczął się nasz pojedynek. Jungingen walczył z ogromną zawziętością, blokował wszystkie moje ataki. Był naprawdę biegły w posługiwaniu się mieczem. Starałem się wykorzystać swoją zwinność i szybko zachodziłem go od boku. Miał trudności z obracaniem się z powodu zbroi. Już byłem gotów zadać ostateczny cios, gdy nagle poczułem rażący ból w prawym udzie. Straciłem czucie w nogach i upadłem. Okazało się, że była to strzała, która przeszła na wylot. Nie widziałem kto strzelał; był zbyt duży chaos. Wielki mistrz podszedł, wyciągnął sztylet i pochylił się nade mną. To była moja szansa. Wysunąłem ukryte ostrze i pokierowałem je w stronę Templariusza. On jednak był na to gotowy; złapał moją rękę robiąc jednocześnie zamach sztyletem, by mnie dobić. Ta chwila trwała wieczność. W ciągu tych paru sekund zobaczyłem całe życie przed oczyma, pogodziłem się ze śmiercią, poczułem wstyd z powodu hańby jaką przyniosłem Bractwu, a także ułamałem grot strzały w mojej nodze i wbiłem go w gardło wielkiego mistrza. Templariusze zostali pokonani – tak mi się wtedy wydawało.
Dziś wiem, że pozory mylą. Jeśli odetnie się hydrze głowę to wyrosną dwie następne. Bractwo musi być silne, utrzymać jedność, inaczej nie ma szans na przetrwanie. Bitwę wygraliśmy, ale wojna trwać będzie jeszcze długie lata; może nawet stulecia. Nie będzie mi dane ujrzeć jej końca – nie chcę go znać.