Maria Skłodowska-Curie
Dziennik Żałobny
1 maja 1906
Mój Piotrze, jakże wszystko jest przygnębiające. Ten dom, który opuściłeś, nie ma już duszy, wszystko jest smutne i pozbawione sensu. W sobotę rano złożyliśmy Cię do trumny. Podtrzymywałam Ci głowę, gdy Cię przenoszono. Złożyłam ostatni pocałunek na Twojej zimnej, kochanej twarzy. Włożyliśmy do trumny kilka kwiatów oraz mój portrecik, który tak lubiłeś. Mięliśmy spędzić ze sobą życie... Chciałabym żeby sprawy potoczyły się inaczej, choć w głębi duszy zapewne się tego spodziewałam. To, co się stało w czwartek, 19 kwietnia nie było wypadkiem. Jestem o tym przekonana. Nie wierzę, że wracając z zebrania Stowarzyszenia Profesorów Wydziałów Nauk Ścisłych, przez własną nieuwagę wpadłeś pod wóz konny. Wiesz równie dobrze jak ja, kto za tym stoi. W końcu to Ty uświadomiłeś mi ich istnienie - tego wielogłowego węża dążącego do władzy absolutnej. Piotrze, tak bardzo mi Ciebie brak.
4 maja 1906
Ostatni uczestnicy pogrzebu wyjechali. Dom znów stał się miejscem spokojnym i cichym. Przerażająco cichym. Nachodzą mnie myśli na wskroś niepokojące. Ile z osób, które w życiu poznałam należało do nich? Czy moja mentorka - Bronisława Piasecka, którą poznałam w Warszawie była templariuszem? W końcu to ona pchnęła mnie i siostry w objęcia idei pozytywizmu. Ona doprowadziła do poznania wielu wybitnych profesorów, którzy przekazali nam zakazaną przez władzę wiedzę. To dzięki niej w mym życiu miejsce wiary i Boga zastąpiła nauka. A może mój cioteczny brat Józef Boguski, były asystent Dymitra Mendelejewa, który wraz z chemikiem Napoleonem Milicerem nauczyli mnie analizy chemicznej? Bez tej wiedzy nie mogłabym wyizolować radu i polonu. A może cała Królewska Szwedzka Akademia Nauk z tą ich nagrodą Nobla jest jednym wielkim manifestem templariuszy? Piotrze, tak bardzo chciałabym móc z Tobą porozmawiać. Nie wiem co myśleć.
8 maja 1906
Mój Piotrze, życie bez Ciebie jest okrutne. Nie sposób wyrazić tego niepokoju, tej rozpaczy bez dna. Smutek odbiera mi chęci do pracy. Minęło 18 dni, a moje myśli wciąż zagmatwane. Wczoraj odwiedził mnie Henri Becquerel, z którym prowadziliśmy badania. Zażądał notatek z moich i Twoich, tajnych badań nad promieniowaniem próbki materiału, którą kiedyś przyniosłeś. Mówił nieskładnie, bełkotał o promieniach Jabłka i Edenie. Przestraszyłam się i skłamałam że ich nie mam, że w furii wrzuciłeś wszystko do pieca, gdy prace utknęły w martwym punkcie. Nie wiem czy uwierzył. Skąd on w ogóle o tym wiedział? Boję się. Nie wiem komu ufać.
9 maja 1906
Przekazałam wyniki naszych tajnych badań twojemu bratu w zamkniętym pojemniku. Skłamałam że w środku są nasze wspólne pamiątki. Zawiezie je tam, gdzie byliśmy na pierwszym pikniku i zakopie. Tylko Ty i ja wiemy, że między radem, a polonem - między 18 lipca, a 26 grudnia, odkryliśmy jeszcze jeden pierwiastek, o którym nikt nie może się dowiedzieć. Pierwiastek, którego promieniowanie wpływa na zachowanie organizmów żywych, odbiera wolną wolę. Ta wiedza jest zbyt niebezpieczna. Nie możemy - nie mogę pozwolić by wpadła w ręce templariuszy, ani kogokolwiek innego. Nawet naszych przywódców. Och Piotrze, dlaczego Cię tu nie ma?! Dlaczego nie chcesz mi pomóc?!
19 kwietnia 1907
To już rok. Nadal czuję ból, choć przytłumiony. Dławi mnie wielki ciężar. Jakby to było dobrze zasnąć i się nie obudzić, ale moje kochane córeczki są jeszcze takie małe. Nie mam już odwagi pisać. Kochany Piotrze, żegnam się z Tobą twoimi oto słowy, nim oddam dziennik w ręce płomieni: Nic nie jest prawdą, wszystko jest dozwolone. Żegnaj.
IWONA_3.0
Inteligentny Wielowątkowy Ogólnopolski Nadrzędny Aksjomat
Hasło reklamowe: Harmonia miasta, Harmonia życia, Twoje bezpieczeństwo. IWONA_3.0
Myślałem że nie będę oryginalny pisząc: Halo 4. Okazuje się jednak (patrząc na wyniki ankiety) że mój wybór nie należy do popularnych - cóż, o gustach się nie dyskutuje w końcu. Faktem jest że Halo jest niebanalnym światem, który zacząłem dosyć niedawno poznawać (posiadam Xboxa od ledwo pół roku). Jestem miłośnikiem dobrze opowiedzianej historii, a fakt że akcja dzieje się na gigantycznym pierścieniu po prostu na mnie działa i do mnie przemawia. Nie wyobrażam sobie zostawienia tego wszystkiego bez zagrania w czwartą odsłonę serii - chcę wiedzieć jak to się skończy i odkryć dalsze losy bohaterów. Sama gra może nie jest idealna i być może są lepsze, ale Halo urosło do całkiem epickich rozmiarów i wciągnęło mnie zbyt mocno by odpuścić :)
Ja mam następujące pytanie: Jaka była największa niespodzianka, jaką sprawiła Panu używana w danym momencie broń? Może to być zarówno pozytywne jak i negatywne zaskoczenie - i jaka to była broń?
GRYOnline.pl:
tvgry.pl:
