Gra zarąbista, jak zresztą każda z serii Five Nights at Freddy's. Odnosząc się do niskiej oceny i negatywnych komentarzy - jak ktoś nie jest fanem serii FNAF, to mu się na pewno nie spodoba i lepiej sobie po prostu odpuścić. Tak czy siak polecam wcześniej rozegrać co najmniej części od jedynki do sister location, bo inaczej po prostu nie da się docenić ogromu pracy włożonej w "referencje" do starych części i rozwoju lore w Security Breach. Także kalkulacja jest prosta - dla fanów FNAFa, polecam, będziecie się bawić wyśmienicie, dla innych, a już zwłaszcza takich, którym poprzednie części nie przypadły do gustu, raczej nie polecam.
WSZYSTKIE przeprowadzane badania, researche, ankiety itd. udowodniły, że te miejskie legendy o Denuvo to stek bzdur. Pewnie, w 2015 roku (9 lat temu), kiedy to było nowe rozwiązanie, to mogło negatywnie wpływać na performance na starym sprzęcie i nie ma co się tutaj dziwić. Tak samo jest w przypadku każdej nowej gry w dzisiejszych czasach - zawsze znajdzie się grupka ludzi, którzy są nagle wściekli, bo na ich PC kupionym w 2010 roku na bazarze za 50zł nie działa. I oczywiście nie jest to wina komputera tylko złych producentów gier. Powiem szczerze, najtańszy dobry laptop gamingowy w jakimś RTV Euro AGD czy innym Mediamarkcie można za nieco ponad 4000 zł zgarnąć i każda gra z Denuvo czy bez na ultra będzie ci na 100 fps chodzić. Jak masz w laptopie / PC Nvidia GTX 1050 czy jakiś inny szajs to nie ma co się dziwić potem, że ci gry nie chodzą.
Gry niestety po wielu usilnych próbach nie ukończyłem. Szkoda gadać po prostu. Fabuła mniej angażująca niż w Minecrafcie. Ledwo się cokolwiek kupy trzyma. Główny zły jest NPCem bez historii, który nie powinien nawet żyć (bacta tak nie działa). Co do gameplay'u, w grze można natrafić na bardzo fascynujące zagadki logiczne, które wyglądają jakby je generował chat GPT i zagadki te zajmują ok. 80% gry. Reszta to walki, a przynajmniej próby walk, ponieważ np. taki Ogdo Bogdo, albo małpa na bagnie potrafią człowiekowi odebrać chęć do życia, tym samym powodując obrażenia w prawdziwym życiu.
Nikt cię tak nie wyrucha jak Ea FC cię wyrucha. Tnie się po każdym przełączeniu na inny ekran w menu. Piłkarze zachowują się jak mieszkańcy Choroszczy i tam też powinni trafić twórcy tego chłamu. Polecam tylko fanom Sado-Maso ale tym ze strony Maso. Dziękuję za możliwość poznania życia poprzez granie w tę spaniałą grę i bardzo korzystnego wydania 300 zł polskich.
Dlatego zawsze zaczynam nowe gry na najtrudniejszym poziomie. Jak jest za trudno, to ewentualnie zmniejszam później, ale rzadko mi się to zdarza. Oczywiście to zależy od gracza. Jeden mój kolega lubi zagłębiać się w fabułę, preferuje "kinową" atmosferę w grach i z tego powodu gra zawsze na normalu (albo jego odpowiedniku zależnie od gry). W efekcie prawie nigdy nie ginie, ale on tak po prostu lubi. Ja wolę wyzwania w grach. Pomęczyć się przy jednym bossie parę godzin, żeby znaleźć odpowiednią taktykę na niego, to jest właśnie to co w nich uwielbiam.
W skrócie, polecam zaczynać na najtrudniejszym poziomie i potem ewentualnie zmniejszać, a nie na odwrót.
Po kilku około trzech tygodniach zakończyłem swoją przygodę z Night City. Próbując ocenić grę czuję się trochę rozdarty, ponieważ gra ma wiele aspektów, w których jest niemalże wybitna, ale też niestety wiele takich, w których Cyberpunk leży. Omówię zatem te aspekty z osobna, zaczynając od najlepszych i kończąc na najgorszych. Postaram się unikać spoilerów, ale i tak nie polecam czytać przed ukończeniem gry.
- Fabuła - 10/10
Oczywiście w grach jednym z najważniejszych elementów jest zawsze historia, a Cyberpunkowi nie można odmówić, że ten element został zrealizowany świetnie. Od samego początku do końca fabuła wciąga i zapewnia całą gammę emocji. Nie można też pominąć faktu, że Cyberpunk jest jedną z tych gier, w których jest masa wyborów, i mają one na prawdę duży wpływ na rozwój opowieści.
- Postacie - 10/10
Tu myślę, że nie ma wątpliwości. Każda z przedstawionych postaci ma bogatą i ciekawą historię, nie wyłączając postaci pojawiających się tylko w zadaniach pobocznych. Przeżycia i rozterki emocjonalne postaci są wyjątkowo realistyczne, a decyzje, które podejmują pasują do ich charakterów (w przeciwieństwie na przykład do AC: Valhalli, gdzie niektóre postaci czasem wydawały się chorować na rozdwojenie jaźni). Wydaje mi się, że szczególna pochwała należy się twórcom za wykreowanie postaci Johnny'ego Silverhanda, który na początku pełni rolę antagonisty i sprawia wrażenie zarozumiałego buca. Z czasem zagłębiamy się w jego postać , staje się on o wiele bardziej zrozumiały i przekształca się w pewnym sensie w protagonistę.
- Zadania poboczne i aktywności - 10/10
Zadaniami pobocznymi nazywam wszystkie zadania z żółtym wykrzyknikiem, zaś aktywnościami - te zaznaczone na niebiesko (kontrakty, cyberpsychole itp.) Cyberpunk obfituje w przeróżne aktywności i zadania poboczne, które mogą zapewnić rozrywkę na wiele dodatkowych godzin, zarazem nie wywołując znudzenia.
- Soundtrack - 10/10
Nie ma co się nad tym rozwodzić, wystarczy powiedzieć, że muzyka na prawdę trzyma poziom. Podczas każdej misji, czy cutscenki dostajemy lecącą w tle muzykę, która nie tylko pasuje i pozwala się wczuć, ale jest zwyczajnie fantastyczna.
- Rozwój postaci - 6/10
Nie będę udawać, że w Cyberpunku system rozwoju postaci jest jakiś wybitny, bo nie jest, ale mimo to zdecydowanie umożliwia różne ścieżki i urozmaica grę. Problem jest taki, że tak na prawdę niektóre z nich są zupełnie niepotrzebne. Po co na przykład inwestować w walkę bronią białą, skoro moją kataną zabijam przeciwników na maks. 4 uderzenia bez wydanego ani jednego punktu umiejętności w tym drzewku. Mamy dostępne drzewko skradania się i zabijania po cichu. No fajnie, ale po co wydawać punkty, skoro tak czy siak do przeciwników można się podkraść bez najmniejszych problemów i zabić każdego jednym kliknięciem. De facto, jedyne drzewka w które na prawdę warto inwestować to drzewka netrunnerskie i te z zakładki "budowa ciała".
- Sztuczna Inteligencja - 2/10
Tu zaczyna się robić nieciekawie. Niestety sztuczna inteligencja w Cyberpunku jest zdecydowanie na bardzo słabym poziomie. Przeciwnicy chodzą ustalonymi ścieżkami, a nawet jak "zidentyfikują zwłoki", biegają przez jakiś czas bez ładu i składu, a po jakimś czasie zwyczajnie zapominają. Przechodnie i samochody na ulicach to już jest chyba żart. Nie tylko ignorują V, ale zdają się wcale go nie widzieć. Doprowadza to ciągłych kraks samochodowych, ponieważ SI bez przerwy wymusza pierwszeństwo. Rozumiem, że wszyscy jesteśmy już zmęczeni porównywaniem Cyberpunka do GTA V, ale serio, jak na grę AAA z 2022 roku, chyba nie wypada mieć SI na poziomie ameby umysłowej, podczas gdy wystarczyło wziąć przykład z gry wydanej prawie 9 lat temu. Oczywiście, nie jest łatwo stworzyć kompetentne SI i zaimplementować je w tak dużej grze, ale Cyberpunk często sprawia wrażenie, że SI w nim w ogóle nie ma.
- Fizyka - 1/10
Niestety, ale w Cyberpunku nie doczekamy się chociażby odrobinę realistycznej fizyki. Jadąc samochodem i zderzając się z innym autem zazwyczaj doświadczymy jakiejś czarnej magii polegającej na teleportacji, powykręcaniu się na wszystkie strony oraz wylecenia w powietrze. Spadając z wysokości najczęściej V dokona tego w pozycji żołnierskiej, czyli "stojąc" na baczność. Pokonując przeciwnika musimy być przygotowani na objawienie się ukrytego w jego ciele demona, który sprawi, że ciało poległego npc-a wykręci się w co najmniej przeklęty sposób.
Ogólnie rzecz biorąc, Cyberpunk jest na prawdę bardzo dobrą grą, ale niestety jest w nim również wiele aspektów wymagających gruntownych zmian. Mimo to, jest to gra, którą bez wahania poleciłbym każdemu!
Dość późna odpowiedź, ale Doris Fletcher załatwiłem ulepszoną Piłą Chirurgiczną pod absorbcję krwi i Strzelbą pod ogłuszenie.
Vampyra ukończyłem dzisiaj po nieco ponad dwóch tygodniach od pobrania i muszę przyznać, że pomimo wielu negatywnych recenzji gra trzyma wysoki poziom. Fabuła jest mistrzowska, mroczny klimat tworzy także niesamowita ścieżka dźwiękowa i oprawa graficzna. Jest jednak także sporo minusów. System zabijania NPC-ów jest zdecydowanie niedopracowany, gdyż grę jest niezwykle łatwo ukończyć bez korzystania z niego. Grając na najwyższym poziomie trudności zakończyłem grę z 25 lvl i mimo sporej przewagi ostatnich bossów nad protagonistą (Finałowy boss miał poziom 35) walki nie były zbyt wymagające. Nie rozumiem zatem w jakim celu twórcy zaimplementowali olbrzymi i niesamowicie interesujący system poznawania ofiar i wysysania z nich krwi, który nie dość, że niweluje szanse na dobre zakończenie, jest de facto zbędny. Męczyła mnie również walka z przeciwnikami, którzy odradzali się za każdym razem, gdy wracałem do jakiegoś miejsca. W rezultacie szukając skrzynki z listem ojca głównego bohatera w jednym z zadań pobocznych musiałem pokonać tę samą grupkę Skali ponad dziesięć razy (wiem że mogłem użyć solucji w internecie, ale wolę tego nie robić). Reasumując - uważam, że gra jest warta przejścia głównie ze względu na fabułę, klimat i dialogi (wszystkie te aspekty według mnie Vampyr robi mistrzowsko). Jednak dla kogoś szukającego ambitnego RPG w stylu Wiedźmina 3 gra może się okazać zawodem ze względu na mało angażujący system walki, doświadczenia i craftingu (ten ostatni jest tak źle zrobiony, że nawet nie wiedziałem o jego istnieniu do jakiejś połowy rozgrywki). Moja ocena (8.5) jest oczywiście subiektywna, gdyż w grach najbardziej cenię sobie fabułę i klimat.
GRYOnline.pl:
tvgry.pl:
