Są coraz bliżej. W oddali widzę tylko drobne sylwetki, ale wśród nich jest zdecydowanie on, mój ostatni cel. Patrzyłem na to wszystko i czułem, jak wali mi serce. Na razie jednak czekałem. To my złapaliśmy ich w pułapkę i odcięliśmy od możliwości ucieczki. Tak przynajmniej nam się wydawało, jak wiadomo podczas bitwy wszystko jest możliwe. Spośród pól na tle zachodzącego słońca można było dostrzec, że coś zaczęło się poruszać. Jazda galopowała majestatycznie na pagórek polany łopocząc uczepionymi chorągwiami zakonu. Za nimi z równym zapałem poruszała się piechota przywdziana w miecze i tarcze. Strony konfliktu byłyby praktycznie nie do odróżnienia, dlatego też Jagiełło nakazał włożyć swojemu rycerstwu słomiane przepaski. Ten szczegół będzie jednak bardzo trudno dostrzec w boju. Wielu zginie z rąk swoich braci w wyniku pomyłki. Ja jednak mogłem ten chaos wykorzystać. Będę mógł wtopić się w walczących niczym w mrok.
Wybuchł krzyk przerażonych ludzi. Armie zderzyły się ze sobą. Ten dzień musi to zakończyć. Dzień pełen rozlewu krwi, niepotrzebnej śmierci. Uniosłem się spomiędzy krzaków przez które obserwowałem zajście, chwyciłem włócznię Świętego Maurycego i ruszyłem. Musiałem oczyścić swój umysł ze zbędnych myśli, które były moją słabością. Otóż to, były. Ten czas już przeminął. Ponownie stałem się zabójcą, asasynem. Nadszedł czas by stworzyć sobie ścieżkę, którą dojdę do mojej ofiary, po trupach. Na pierwszych templariuszy rzuciłem się w piruecie kierując ciężar swojego ciała na prawą nogę. Nie spodziewali się ukrytych ostrzy, broni której wcześniej nie widzieli. Gdy padło czterech, na ich miejsce pojawili się kolejni. Zabiłem dziesiątki zbrojnych, gdy natrafiłem na naprawdę liczną grupę. Jeden z nich uderzył zamaszyście ciosem, który cisną mną o ziemię.
Próbując odzyskać równowagę, odruchowo opuściłem włócznię. W tym momencie zadanie mi śmierci nie stanowiłoby problemu dla byle wieśniaka. Ku mojemu zaskoczeniu plecy mojego przeciwnika zostały przebite ostrzem miecza.
- Wszystko w porządku? – krzyknęła tajemnicza postać.
Rozpoznałem go dopiero po dłuższej chwili, gdy spoglądałem za ramię umierającego.
-Naprawdę nie łatwo cię zabić Maćko.
-No raczej kartoflu zapyziały, a teraz idź, biegnij!
Ponownie stałem się bestią. Potworem, który ma za cel uśmiercać inne potwory. Próbujący mnie powstrzymać rycerze ruszali na mnie w grupach. Był też jeden głupiec, który samotnie stanął na mojej drodze obserwując tylko moje poczynania wodząc mieczem w powietrzu. Przez krótką chwilę nikt z nas się nie ruszał. Nagle padł na ziemię. Mogło to mieć związek z przelatującą strzałą ,która ostatecznie skończyła w jego płucach. Tylko garstka wojaków dzieliła mnie już od mojej zdobyczy. Jako ostatnia straż powinni być nie lada przeciwnikiem. Ku mojemu zaskoczeniu było jednak inaczej. Umarli od cięć mojej włóczni, zdumieni i zaskoczeni moim akrobatycznym skokiem. Paskudne przeczucie, że coś tu jest nie tak. Mimo to starałem się opanować myśli.
- To koniec, twoje wojska nikną w oczach. A ty podzielisz los swoich ludzi.
Wielki Mistrz spojrzał na mnie z przerażeniem. W jednej chwili zmieniło się jednak ono w politowanie.
- Niedługo krzywdy się wyrównają. Ty i tobie podobni będziecie skamleć. Za nim to jednak nastąpi chciałbym ci coś pokazać. Będziesz świadkiem narodzin nowego porządku, świata.
Co ty robisz? – spytałem osłupiały obserwując jego dłoń sięgającą po emanującą blaskiem zawartość sakwy.
Wyrównuję szansę – odpowiada Ulrich Von Jungingen demonstrując zdobyte jabłko Edenu.
Ta mogli by zrobic nastepnego JK na peceta ale gdzies czytalem ze niby to im by sie nie oplacilo ....
GRYOnline.pl:
tvgry.pl:
