sheri sheridan

Spostrzeżenia autora są całkiem trafne i trudno się z nimi całkowicie nie zgodzić. Son Goku rzeczywiście w pewnym momencie przeszedł całą swoją ścieżkę rozwoju bohatera i chyba najlepiej było to widać w ostatniej sadze mangi/anime. Pewnie mógłby pozostać taki w Dragon Ball Super, ale najwyraźniej uznano, że byłby zbyt statystyczny i mało ciekawy, dlatego zdecydowano się na regres. Goku w Super często zachowuje się tak jakby jego wcześniejsze doświadczenia i rozwój nie miały na niego żadnego wpływu. Nie dziwię się, że fandom (przynajmniej ten anglosaski) bardziej lubi jego wersję z Zetki.

Oczywiście można byłoby zakończyć całą historię, ale powiedzmy to sobie szczerze - Dragon Ball już dawno przestał być tylko mangą i anime. To cała franczyza. Przynosi zyski i nikt z tego nie zrezygnuje. Sama postać Goku też jest swego rodzaju franczyzą, więc nie ma co liczyć, że ktoś się go pozbędzie. Moim zdaniem najlepszym rozwiązaniem byłby wspomniany tutaj reboot. Opowiedzenie historii bohatera w nieco innej formie. Fabularnie miałoby to sens zwłaszcza, że DB wprowadziło koncepcję multiwersum. Otwiera to furtkę do opowiedzenia jakieś alternatywnej historii z alternatywną wersją Goku. Przypomina się mi przy okazji fanowski filmik krótkometrażowy, który można nazwać swoistą reinterpretacją Dragon Balla. Projekt został pozytywnie odebrany przez fanów, co pokazuje, że reboot miałby sens.

W każdym razie mogłoby to odświeżyć serię i przyciągnąć nowe pokolenie fanów, którzy nie wychowywali się na DB ani nie czują do niego takich sentymentów, jak ci starzy. Tak dla przykładu franczyza Transformers co jakiś czas reboot/remake i od lat opowiada praktycznie historię i nie wychodzi na tym tak źle.

Nie wiem tylko Toriyama i Toei Animation byliby kiedykolwiek gotowi na tak radykalny krok. Poza tym wysyp Hollywood nie raz już udowodnił nam, że wcale nie łatwo stworzyć dobry remake/reboot.

Btw, ciekawe czy potwierdzą się plotki o tym, że w najbliższych latach ma wyjść nowe anime Dragon Ball, które nie będzie miało nic wspólnego ani Super ani Heroes.

Że tak się wyrażę, pierwsza przygodówka, w jaką zagrałam, a zarazem "poważna" gra (po windowsowych Pasjansach i Saperach). Mam do niej jakiś taki sentyment. Podobał mi się pomysł z podróżami po różnych światach. Tylko... Jak na nowicjuszkę przystało słabo wtedy ogarniałam zagadki, musiałam posiłkować się wygrzebaną gdzieś z neta solucją. No i Atlantis ma piękną ścieżkę dźwiękową, zwłaszcza w Irlandii. Słucham jej do dzisiaj.

Grałam w nią całe wieki temu. Za wiele nie pamiętam z fabuły ani zagadek, które trzeba było przejść. Jednak do dzisiaj pamięci został mi ten niesamowity, mroczny klimat gry. Ciemniejsza kolorystyka różnych lokacji, dziwne, niekiedy wręcz nieprzypominające ludzi postacie i dziwaczne stwory sprawiały, że gierka ciekawiła. Szkoda, że twórcy nie wykorzystali tego potencjału, który gdzieś się w niej krył. Pomimo, że świat Salammbo był taki mroczny i intrygujący, czegoś w niej zabrakło.