Moja pierwsza myśl: co? BS rekomenduje mod z Nexusa?
A potem zacząłem czytać i dowiedziałem się, że jest coś takiego jak "Creations"... No tak, jeżeli nie wiadomo o co chodzi, to chodzi o pieniądze. Jacy oni są zachłanni, to aż niemożliwe. Odcinali kupony przez tyle czasu, dali ciała ze swoim najnowszym potworkiem, to teraz karma wraca. Oby jak najmniej ludzi to kupiło, bo Bethesda nie zasługuje teraz na żadne pieniądze. Tym bardziej na nieswoje. Najlepiej dla nich będzie jak już zamkną to studio, sprzedadzą prawa do marki komuś bardziej kompetentnemu i dadzą sobie spokój z branżą gier wideo. Zresztą podobnie jak wielu innych devów.
Nie rozumiem na jakiej podstawie stwierdzasz, że ESO nie jest kanoniczne? I że ta gra nigdy nie powinna powstać? Ok, możesz mieć takie osobiste zdanie, ale fakt pozostaje faktem i ESO jak najbardziej jest zaliczana jako kanoniczna gra uniwersum. I chociaż ma ona swoje bolączki i problemy, to jednak moim zdaniem znacznie wzbogaciła całe uniwersum, w zdecydowanej części na dobre.
Co do najnowszych 3 gier serii, to zgadzam się - im nowsza część, tym gorszy obierała kierunek, jednak nadal są to dobre gry. I chociaż uważam, że Skyrim to dosyć słaby TES, to jednak pod względem grywalności, jako aRPG, nie wypada jakoś tragicznie. Chociażby dlatego, że nadal potrafię w niego grać i czerpać z tego przyjemność (choć fakt, potrzeba do tego mnóstwa modów).
Również nie rozumiem, jak można potraktować tę grę taką niską oceną. Właśnie ją ukończyłem i z prawdziwą satysfakcją mogę stwierdzić, że Arx Fatalis to tytuł prześwietny, zasługujący na wysoką ocenę. W moim osobistym rankingu gier doścignęła czołówkę, gdzie znajdują się trzy części The Elder Scrolls. Na początku, gdy zobaczyłem AF nie zwróciła ona mojej uwagi, wręcz nieco odepchnęła swoją grafiką, czy sztywnymi animacjami postaci. Spodobał mi się system walki, przypominający do złudzenia ten z Dark Messiah of Might ane Magic, i magia. W końcu zagrałem, zachęcony dodatkowo wstępnym opisem fabuły i wsiąknąłem. Ta gra po prostu pochłania swoim niezwykłym, niespotykanym klimatem. Na każdym kroku odczuwa się skutki zniknięcia Słońca i zamieszkania pod ziemią. Każdy przeciwnik to wyzwanie, każdy zebrany przedmiot ma jakieś znaczenie w grze. Innowacyjny system tworzenia zaklęć to strzał w dziesiątkę, chociaż na nowszych systemach operacyjnych jest odrobinę toporny (sama gra potrafi czasem wyrzucić nam błąd i przestać działać). Mimo to, jakoś się przyzwyczaiłem i potem ppsługiwanie się magią było tylko przyjemnością. Co najważniejsze, Arx Fatalis jest trudną grą i bardzo dobrze! - walka z liczami, czy żołnierzami Ylside pozostawiła trwały ślad w mojej pamięci, a rozwiązywanie zagadek nie raz zajęło mi sporo czasu. Sprawiło to, że świetnie się przy niej bawiłem. Gdy angażuje się w grę w 100%, odkrywa każdy szczegół, sekret, zbiera każdy przedmiot i zagląda w każdy zakamarek, czas poświęcony na jej przejście to ponad 60 godzin, jeśli nie więcej, a przynajmniej tak było w moim przypadku. Uważam, że nie jest krótką grą. Na koniec, polecam ten tytuł każdemu miłośnikowi gier cRPG (zwłaszcza, jeśli zagrywaliście się przy Ultimie Underworld w latach 90., gdyż twórcy Arx Fatalis wzorowali się w dużej mierze na tej grze). Gra, która wymaga dużo myślenia, ale jak już wciągnie, to nie ma zmiłuj, nie da się od niej oderwać. Oceniłbym ją na 9,5. Zdecydowanie zasługuje. Żałuję, że dzisiaj nie tworzy się już takich gier oraz, że anulowano prace nad sequelem.
Zdecydowanie najlepsza część serii, która według mnie nigdy nie umrze. ;) Skyrim i Oblivion wymiękają, ta gra miażdży oryginalnym, prześwietnym klimatem, chociaż ma już 13 lat. W Morrowinda grałem już jako dziecko i od tamtej pory czuję wciąż ten sam klimat i te same odczucia towarzyszą mi podczas eksploracji świata. Grać można w kółko i wracać do tego tytułu po kilku dniach, czy miesiącach, a nawet latach. Z kuzynem gramy już od kilku lat z przerwami i zawsze znajdzie się jeszcze jedno zadanie, jeszcze jedna ciekawa osoba. Przyznam, że modów nigdy nie używałem. Dlaczego? Ponieważ nie są one potrzebne! To właśnie ta stara grafika, wspaniała muzyka skomponowana przez Jeremy'ego Soule'a przypomina dzieciństwo i przywołuje wspomnienia. Bez tych elementów, to nie byłoby już to samo. Ponadto, mamy tutaj wolną rękę, robimy, co chcemy. Żadnych badziewnych znaczników na mapie, żadnego prowadzenia za rączkę i żadnych skąpych wpisów w dzienniku rodem ze Skyrima. W Morrowindzie dziennik to prawdziwy dziennik i pozwala on na wczucie się w świat, zmusza do myślenia (czego zabrakło w kolejnych dwóch częściach serii!), utrudnia wykonywanie zadań, a za razem zmusza do eksploracji pięknej i jakże przedziwnej prowincji Morrowind. Do tego dochodzi ciekawa kultura Dunmerów, czyli Mrocznych Elfów zamieszkujących tytułową prowincję, oraz tajemnice Dwemerów. To wszystko, według mojej opinii, czyni Morrowinda królem RPG-ów, którego nie zdoła pokonać ŻADNA inna gra i dlatego zajmuje on w moim rankingu gier zasłużone miejsce I. Kultowa gra, klasyka sama w sobie, kto nie zagrał, niech żałuje, gdyż to pozycja obowiązkowa!
Ocena? 9,5/10, gdyż wpłynął na nią system walki, który miejscami był uciążliwy (zwłaszcza na początku, radość ze zwycięskiej kilkunastominutowej walki ze skrzekaczem lub zwiadowcą kwama - bezcenna) oraz mało tętniące życiem miasta (NPC nie mają zbyt wielu animacji poza walką). Pozdrawiam gorąco. ;)
GRYOnline.pl:
tvgry.pl:
