Seemann.

Chociaż uważam level-scalling za piekielne zło, to ten w Elexie przeszkadzał mi dopiero po 70-80 godzinach, gdy tłukło się już wtedy w kółko te same maszkary, które i tak padały na kilka strzałów - po prostu były większe niż standardowi przeciwnicy. Ale mimo wszystko było to jakoś fabularnie wytłumaczone, a samo pojawianie się zwyczajnych stworów w świecie też można usprawiedliwić. Nie jest to absurdalny poziom Obliviona, więc ktoś kto zastanawia się czy nie zepsuje mu to doświadczenia z grania i rozwijania postaci - nie zepsuje. Nadal pod koniec gry czujemy się jak królowie świata.

Studio stanęło w miejscu i to dosłownie. Podczas, gdy cała reszta wielkich korpo poszła naprzód, zaczęła zatrudniać setki pracowników, wywalać kupę kasy na produkcję, Piranha została zespołem złożonym z kilkudziesięciu osób i pracuje skromnie od lat. Chłopaki znaleźli swoją niszę, która ma swoich oddanych fanów i bardzo powoli próbują przekraczać kolejne granice. A przy tym nadal tworzą piękne i ciekawe światy, chociaż niewykorzystujące tylu tekstur w ultra hd czy milionów wielokątów.

Przełamując swoją niechęć do serii i dbając o swój stan ducha poznając dzieła kultury TYLKO i wyłącznie w kolejności chronologicznej ukończyłem część pierwszą tej zasłużonej serii. I jako, że jestem zwolennikiem oceniania gry z perspektywy czasu, w którym się ukazała, jestem w stanie wybaczyć wiele. Fakty są takie, że AC był małym kamyczkiem milowym w rozwoju gier, a w szczególności w rozwoju UBI-gier, czyli francuskiego schematyzmu, który przewijał się przez kolejne lata. I ten schematyzm zabił tę grę. Przytłacza niestety wszystkie jej liczne zalety i przytłaczał już w 2007 roku.