Mikosusek

Gdy tylko pierwsza sylwetka została objęta ciepłym blaskiem pochodni, Grimes parsknął śmiechem.
- No to naprawdę nieźle się zaczyna - przed oczami porucznika stanął cyrodiijczyk, raczej skromnych rozmiarów, głowę niższy od Grimesa, a do tego bardzo wątły i blady. - Synu! Wiesz że będziemy musieli przedrzeć się przez serce Skyrim? Naszą podróż będziemy musieli rozpocząć od wdrapania się po schodach, jesteś pewien, że cię to nie przerasta? - zadrwił porucznik.
- Nie przerosło mnie wybicie całego obozu waszych czerwonych kmiotów - odwarknął pogardliwie cesarki pokurcz.
- Szukasz odkupienia? Już nic nie uratuje cię przed stryczkiem - Odrzekł Grimes przypominając sobie historię o bandycie imieniem Euriel, który wymordował cały patrol Greymoorskich strażników.
- Szukam tylko krwi synów Ebonheartu.
- No cóż może uda ci się ją znaleźć w trakcie naszej podróży.
W trakcie rozmowy porucznika z Eurielem z mroku wyłoniły się dwie postacie. Na pierwszy rzut oka byli to Nordowie, obaj nieporównywalnie wyżsi od pierwszego kandydata. w długich pokrytych ciemną sadzą blond włosach, bardzo do siebie podobni, z tą jednak różnicą, że twarz jednego z nich zdobiła pokaźna, dość świeża blizna rozpoczynająca się pod prawym okiem a kończąca gdzieś w okolicach ucha.
- Czyżby bracia? - Zapytał zaciekawiony Grimes.
- TAK PANIE KAPITANIE! - Krzyknął mężczyzna bez blizny.
- Po pierwsze nie kapitanie, tylko poruczniku - pokiwał głową zdeprymowany. - A po drugie opowiadajcie! co sprowadziło was w nasze skromne progi?
- Moja żona - odpowiedział mężczyzna pozbawiony szramy.
- Jak to twoja żona? - zaśmiał się porucznik - Przyprowadziła cię tu z bratem za rączkę, poprosiła strażników o klucze wprowadziła was do celi a potem zamknęła z całą resztą tych szumowin?
- Nie no bo to jest tak - zaczął tłumaczyć mężczyzna bez blizny. - Że ogólnie to ja mam pole, i prowadzę je z bratem, mieszkamy niedaleko od Greymoor i co czwartek pakuję wóz, a mój brat jedzie na handel do fortu. Jednak pewnego dnia rozchorował się. To ja żech musiał pojechać sprzedać ładunek. Już wyruszyłem w drogę, ale zapomniałem wziąć ze sobą wiktu, a tam jest cały dzień jazdy. Toć nie chciałem głodować. Siem cofnął wchodzę do chałupy a tam!!!! Moja ukochana Aurielka gzi się z tym kocmołuchem. Takiego rabanu narobiłem! Doskoczyłem do stołu jak chwyciłem za nóż, ten parszywiec był już w połowie drogi do drzwi. Hyc do niego doskoczyłem i zaczęliśmy się szarpać, ja żem go tym nożem po twarzy sieczon, a on w ryk. Ten prosiak odgryzł mi kawałek palca - Nord pokazał dłoń z brakującą częścią palca - i na jego szczęście wypadł mi nóż, niestety na nasze nieszczęście akurat przed moją chaupą zatrzymał się patrol strażników i tak z grubsza znaleźliśmy się tutaj.
- Szalenie interesująca historia - Powiedział Grimes, starając się nie wybuchnąć śmiechem. - a twój bart ma coś do powiedzenia na ten temat?
- Niestety ale jest niemy
- No to chociaż jedna gęba mniej do gadania. - Podsumował porucznik - Dobrze, że będziemy mieli po swojej stronie miejscowych. - Czy ktoś jeszcze ma ochotę się do nas przyłączyć?
Po tym pytaniu nastała chwila ciszy, gdy Grimes stracił nadzieję, że znajdzie jeszcze kogoś w tej zbieraninie szubrawców, z ciemności odezwał się przeciągnięty, jakby zaspany głos.
- Ja pójdę - powiedział młody mroczny elf wyłaniając się z cienia.
- Dobrze, w końcu się obudziłeś - odrzekł porucznik, przyglądając się nowemu towarzyszowi. - Czy my się nie znamy?
- Spotkaliśmy się kiedyś w Pękninie, jestem wardenem, z którym tropiłeś wilkołaka, mam na imię Andor.
- Na rozłożone nogi Dibelli, faktycznie pamiętam cię, stanowiłeś bardzo dobrego kompana w walce, jak tu trafiłeś?
- Przypadkowo zabiłem kurczaka wchodząc do miasta, tutejsi struże prawa są naprawdę bezkompromisowi...
- Zgadza się, stanowią elitę wśród strażników. No nic musimy ruszać w drogę, pochodnia już dokonuje żywota. Panowie, zapraszam za mną.

C.D.N