Podobnie jak poprzednia część, gra jest wg mnie świetna. Ma wyjątkowo ciekawą fabułę, dobrą grywalość i nawet fajne drzewko umiejętności, na plus też różnorodność pancerzy i dodatkowych atrybutów z nimi związanych.
Niesamowicie nudziły mnie natomiast momenty gry Atreusem, poza tym, jak już ktoś gdzieś zauważył, polski dubbing ma chwilami fatalnie zaakcentowane kwestie. Jakby osoba podkładająca głos zupełnie nie znała kontekstu swojej wypowiedzi. Brzmi to momentami wręcz amatorsko.
Gra bardzo fajna, ale tylko dla fanów serialu. Zdecydowanie nie dla kogoś, kto szuka odmiany po Fifie czy innych PESach.
Ogromny plus za animowaną grafikę, wierną oryginałowi, fajne animacje strzałów i dryblingów. Widzę też sporo - przypadkowych lub nie - podobieństw do kultowego Captain Tsubasa II na NES (czyt. Pegasus).
Są też minusy.
Fatalna, naprawdę przefatalna muzyka, ciężka do zniesienia na dłuższą metę. Rodem raczej z jakiegoś theme hospital czy serii (cośtam)Tycoon. Wszystkie utwory grane na tym samym zestawie instrumentów z wiodącymi wiolonczelami - bez motywu, bez polotu, bez emocji. Beznadzieja. Pegasusowe 8- czy tam 16-bitowe midi były naprawdę 1000 razy lepsze.
Słabizna w grze solo, krótka i banalnie prosta kampania składająca się chyba z 6 czy 8 meczów. Tu oczywiście nasuwa się kolejne porównanie do pegasusowej wersji (no bo z czym innym porównywać?) gdzie do przejścia były 32 mecze, niektóre piekielnie trudne i epickie ze świetnymi cut-scenkami.
Daję 8, choć liczyłem na 10 - lekkie rozczarowanie jednak jest.
Czy ja wiem czy ta gra jest AŻ TAK dobra? Klimatycznie rzeczywiście super, duży plus także za dynamikę walki i bardzo fajny sposób parowania. No ale mamy dość ubogi arsenał i mało, według mnie, satysfakcjonujący sposób rozwoju postaci. Poziom trudności każdy zna, napotkani przeciwnicy naprawdę potrafią zaskoczyć, ale bossowie już mniej. W zdecydowanej większości to absurdalnie ogromne stwory, gdzie głównym przeciwnikiem jest raczej walka z kamerą. Prawie wszystkich z nich pokonałem za pierwszym podejściem, co w przypadku DS3 (bo porównanie z tą grą jest oczywiste) jest dla mnie wciąż nie do pomyślenia. Najwięcej problemów narobił mi Ojciec Gascoigne (ale to raczej ze względu na wczesny etap gry i niepoznanie jeszcze do końca mechanik) i arcyirytujący pająk Rom (a niech go #@$#). Odnawianie fiolek sprawia, że dany etap można praktycznie przejść na raz, to fajne rozwiązanie. Za to podróżowanie tylko z jednego miejsca jest dość uciążliwe, choć ekrany ładowania na PS4 nie są skandalicznie długie. Niezbyt ciekawy graficzny efekt filmowy, którego nie da się wyłączyć, do tego fatalne spadki płynności - na szczęście rzadko, choć w kluczowych momentach. Nie rajcuje mnie też domyślanie się o co właściwie chodzi w tej grze na podstawie enigmatycznych opisów czy jednozdaniowych kwestii, na szczęście dla mnie fabuła zawsze była trzeciorzędną sprawą.
Niektóre skróty naprawdę zaskakujące (choć w sumie należało się tego spodziewać), ale jak dla mnie jednak nieco za rzadko rozmieszczone lampy.
Ogółem fajna, owszem, ale chyba tylko na raz. DLC też nie dokupię.
Nadal DS3 > Bloodborne.
Po przejściu LOTF obiecałem sobie, że w to nie zagram, ale za długo to za mną chodziło i skusiłem się. Teraz męczę już DLC, a zaraz NG+. Ta gra zdominowała mój osobisty ranking, a co najważniejsze - ona nie jest aż tak trudna, jak niektórzy demonizują. Jasne, że nie jest łatwa, ale jest przystępna. Powiedziałbym nawet, że system walki jest momentami nieco łatwiejszy, niż w LOTF, bo nie ma takich ślimaczych ruchów (i nie mam na myśli obciążenia). Nie jestem za to fanem pracy kamery w niektórych sytuacjach, momentami mocno kuleje. Ogólnie gra: fantastyczna, fenomenalna, kapitalna i świetna.
Nie mogę zedytować komentarza, mogę za to dodać nowy.
Po przejściu prawie całego GOW 4 na poziomie Give me god of war (prawie, bo poległem na wyzwaniach) siadłem do tej gry ponownie i stwierdzam, że LOTF nie jest jednak aż tak trudny, jak początkowo uważałem. Oczywiście nie grałem nigdy w żadną grę z serii "Soulsborne" i nie zamierzam :D
Teraz zdecydowanie bardziej doceniam mechanikę walki, prosty i zrozumiały rozwój postaci, ogólny klimat, sekrety i świetne lokacje. Dla mnie gra wciąż jest jednak dość wymagająca - weterani soulsów pewnie mają inne zdanie i nie ma się czemu dziwić.
Gra dla cierpliwych i wymagających, raczej też dla doświadczonych. Ja gram dla rozrywki i relaksu - ta gra zdecydowanie tego nie oferuje. Poziom frustracji 15/10. Przeszedłem ok. 80% i na tym prawdopodobnie zakończę. Poziom trudności na początku faktycznie może zniechęcić, ale jak się już ogarnie co i jak i rozbuduje trochę postać, robi się całkiem znośnie. Ale po jakimś czasie znowu dostajemy tym, jak obuchem. A po każdej śmierci cofamy się do punktu zapisu, tracimy doświadczenie, a wrogowie się odradzają. Odradzają się także, jeśli pomylimy drzwi i zmienimy lokację - jedna chwila i wszystko trzeba tłuc od początku.
Nie są to spokojne wieczory.
GRYOnline.pl:
tvgry.pl:
