Merian

Ocucił go łupiący ból głowy. Gdy wreszcie udało mu się zogniskować wzrok, tuż przed swoim nosem dostrzegł kostkę bruku, pod dłonią poczuł mokrą maź, a w nozdrza uderzył fetor, pochodzenia którego wolał się nie domyślać. Niemrawo poruszył się, a kudłate coś, co jeszcze przed chwilą obwąchiwało jego łydki, uciekło z piskiem.

Ostrożnie podnosząc się do pozycji siedzącej potrząsnął głową, by usunąć sprzed oczu resztki mgły i zaklął siarczyście, gdy w głowie nagle wybuchły fajerwerki. A wraz z nimi powróciło wspomnienie. Basso. Formuła. Cień.

Zaklął jeszcze raz, sprawdzając jedną z wewnętrznych kieszeni doskonale wiedząc, że tego, czego szuka, już dawno tam nie będzie. Idiota! Dobrze, że przynajmniej ten, kto go zaatakował, okazał się mieć miękkie serce, bo Garrett jedynie dostał po głowie, zamiast sztyletem pod żebro. Pewnie ze względu na sentyment i delikatność kobiecej natury, bo też nie mógł to być nikt inny, niż Maggie. Bo też tylko ona wiedziała, gdzie będzie się znajdował i co miał schowanego za pazuchą.

Wokół wciąż było ciemno, a z gospody dochodził codzienny gwar, więc albo przeleżał pod ścianą całą dobę i nikt go nie zauważył albo Garrett był nieprzytomny krócej, niż myślał. Z zamiarem sprawdzenia, czy Basso wciąż jeszcze na niego czekał, wszedł do gospody.

Wnętrze przypominało bardziej pijacką melinę, oświetlaną jedynie ogniem w dużym kominku i świeczkami na stołach, niż elegancką gospodę, która bardziej by pasowała do charakteru bogatej dzielnicy. Atmosferę dodatkowo zagęszczał duszący dym palonego zielska, znacznie na wyrost zwanego tytoniem, snujący się pod powałą i układający się w malownicze wstęgi.

Dostrzegł znajomą postać w dalszym końcu sali, przy stole dogodnie ustawionym blisko tylnego wyjścia. Widać Basso nie marnował czasu, bo na bok zostały odsunięte puste już talerze i dwa kufle.

- Już myślałem, że nie przyjdziesz - gwałtownie podniósł głowę znad zapalanej właśnie fajki, ale zaraz rozluźnił się - Mówiłem, że to banalna robota. Formułę, jak mniemam, masz?

- Miałem - Garrett z ulgą klapnął na krzesło, mimowolnie sięgając ręką do potylicy, gdzie zdążył wykwinąć imponujących rozmiarów guz - Ale nasza wspólna znajoma postanowiła sama dokończyć zlecenie.

Basso całkowicie skupił się na fajce, starannie unikając wzroku przyjaciela. Garrett pochylił się nad blatem i splótł palce.

- Dlaczego nie wspomniałeś, że będę miał towarzystwo?

- Bo byś nie wziął roboty - wreszcie zniecierpliwiony odłożył fajkę - Słuchaj, to nie było takie proste. Klient miał bardzo specyficzne wymagania co do tego, kto powinien wykonać zlecenie. A przy okazji wspomniał, że mają tam już swojego człowieka, który potrzebował trochę pomocy. Poza tym, zdrowa rywalizacja jeszcze nikomu nie zaszkodziła.

- Kto jest klientem? I co to w ogóle za Formuła?

- Młoty - na zdziwione spojrzenie Garretta wzruszył ramionami - Wiem, gdybym tego nie widział na własne oczy też bym nie uwierzył. Formuła ma być jakimś świętym tekstem, coś o zmartwychwstaniu ciał. Ale klnę się na grób matki, nie wiedziałem, że siostrą Maggie była Leanne!

Garrett gwałtownie wyprostował się na krześle, gdy wszystkie klocki układanki wskoczyły na swoje miejsce.

- Była żona lorda? Rzekomo złożona w ofierze Szachrajowi?

Zrozumienie spłynęło na Basso w tym samym momencie, w którym Garrett się roześmiał.

- Zaraz, nie mówisz chyba, że będzie chciała wskrzesić siostrę?

Złodziej wzruszył ramionami, wstając z krzesła.

- Chyba nie mam co liczyć na zapłatę, co?

- Ale co z Maggie? Co mam powiedzieć Młotom?

- To ich człowiek. Niech sami się o to martwią.

Ale tu nie widać całości wypowiedzi... (przynajmniej tak wnioskuję z dodanych już dwóch kontynuacji). Więc jak...?