Manilson

Wiatr od morza delikatnie smagał jej spaloną słońcem twarz. Siedziała skulona na gorącym piasku plaży a jej skupiony wzrok wbijał się łakomie w horyzont, którego prostą linię rozdzierała sylwetka galery z banderą Zakonu Rycerzy Świętego Jana. Nerwowo naciągnęła swą szarą, lnianą sukienkę na kolana a następnie ściśle oplotła je ramionami. Mimo, że suknię tę wielokrotnie prała w ciepłym ługu wciąż wprawne oko mogło dostrzec na niej brunatne plamy krwi. Tego stroju nie miała na sobie od blisko dwóch lat, od momentu gdy po raz ostatni z jej ręki zginął człowiek, na którego Rycerze Szpitalników wydali bezwzględny wyrok. Dziś założyła ją ponownie, by dokończyć dzieła, które rozpoczęła na polach Grunwaldu.
Z pozoru była zwykłą markietanką, dziewczyną podążającą za litewskim rycerstwem i służącą mu w miarę potrzeb. Głównie cerowała koszule, prała czapraki i handlowała czym popadło, wliczając w to również własne ciało. Gdy jednak dochodziło do bitew opatrywała rannych i niosła pocieszenie rycerzom właśnie witającym się ze Stwórcą. W opinii Mistrza Philiberta de Naillaca była wręcz idealna, by niezauważenie na polu bitwy przedostać się w kierunku krzyżackiej starszyzny zakonnej i wykonać wyrok.
Położyła się na plecach i wpatrując się w chmury przywołała w pamięci jego surową i despotyczną twarz. Nienawidził ludzi, którzy nie dotrzymują słowa i kłamią. Tomasz von Merheim był właśnie jednym z nich i dlatego musiał zginąć. Jako komtur Świecia pożyczył złoto na budowę kolejnej krzyżackiej twierdzy, a w rzeczywistości użył go by wystawić pod Grunwaldem blisko dwadzieścia tysięcy zbrojnych. Pozostałe złoto przekazał swojemu bękartowi Karolowi, który po wydarzeniach z lipca 1410 roku rozpłynął się niczym poranna mgła. Philibert nie mógł znieść tego kłamstwa. Poza śmiercią wielkiego skarbnika Tomasza, nie miał żadnego interesu, by angażować się w konflikt króla polskiego z Krzyżakami. Wysłał więc pod Grunwald tylko ją, swoją przyrodnią siostrę i najlepszego żołnierza.
Dźwięk wzburzonych fal, rozbijających się o brzeg przypomniał jej tętent pędzącej polsko-litewskiej konnicy. Na polu bitwy biegła tuż za nią wraz z resztą wyposażonej w miecze, topory i piki królewskiej piechoty. Sama miała ze sobą tylko worek z podartymi w pasy kawałkami lnianych płacht do obwiązywania ran ciętych oraz kilkunastocentymetrowy szpikulec, który czekając na użycie skrywał się w rękawie jej sukni. Wzrokiem podążała za Mszczujem ze Skrzynna. Gdy ten rozprawiał się z Wielkim Mistrzem Ulrichem, skupiając na sobie uwagę niemal całych wrogich sobie armii ona w tym czasie nie rzucając się w oczy przedostała się pod chorągiew wielkiego skarbnika. Nim ten zorientował się, że dziewczyna pomagająca rannym w rzeczywistości jest wytrawnym zabójcą, otrzymał od niej kilka kłutych ciosów w tętnice udowe, biodrowe i brzuszne. Wykrwawił się i wyzionął ducha nie zsiadając nawet z konia.
- Beatriz – usłyszała swoje imię. Karol stał w oknie wykuszowym willi wybudowanej na maltańskiej plaży za zawłaszczone przez jego ojca złoto. Chwilę później była już przy nim.
- Zabiłam go – powiedziała spokojnie, a ten spojrzał na nią pytającym wzrokiem – Twojego ojca – dodała, a w jej ręku błysnął ten sam szpikulec co wtedy. Jej szybki ruch ręką otworzył mu gardziel, z której niczym ogień z pieca buchnęła jasnoczerwona krew. Karol osunął się na ziemię bez słowa, wpatrując się w niedopraną plamę z krwi Tomasza von Merheim na jej sukience.
Wyjrzała przez okno. Do brzegów plaży dobiła właśnie łódź, z której dumnie wysiadał Philibert de Naillac.