Naprawdę codziennie staram się zrozumieć, staram się myśleć że był chory bo zdrowy człowiek nie targa się na swoje życie.Staram się nie myśleć że był egoistą ale czasami nie jest mi łatwo.Sa dni kiedy widzę jak synek płacze, wtedy jestem tak bardzo zła na męża że to zrobił, w myślach wyzywam go od egoistów, bo jak można tak skrzywdzić własnego syna.Mowie Wam nie jest łatwo pozbierać się po czymś takim.Na dźwięk słowa "samobójstwo" cała sztywnieje. Czasami jak czytam różne fora na temat samobójstw i czytam że :każdy decyduje o swoim życiu, jeśli ktoś chce się zabić to jego wybór, to uważam że osoba która to pisze nie wie nawet w 1 %co to znaczy. Co to znaczy stracić kogoś właśnie w taki sposób.
Nie wiem czy doświadczyliscie samobójstwa w rodzinie. Rok temu powiesił się mój mąż. Wybrał taki dzień kiedy ja i dzieci bylismy w domu. Poklocil się że mną i córka wieczorem, po przemyśleniu uważam że specjalnie to zrobił.Nie chciałabym aby ktokolwiek przez to przechodził. Byliśmy normalna rodziną, dwoje dzieci, dom, praca... Mieliśmy wszystko. Mój mąż był człowiekiem skrytym ale zarazem towarzyskim. Mieliśmy mnóstwo przyjaciół i znajomych. Wśród znajomych był zawsze w centrum zainteresowania, w domu raczej wycofany. Bardzo dbał o porządek ale nie za bardzo interesowało go życie rodziny. Na zebrania w szkole chodziłam zawsze ja, dzieciom zapewniał dobra materialne ale nie za bardzo był wylewny uczuciowo.Wiedzialam że kocha je całym sercem ale nie potrafił tego okazać zawsze gdzieś pędził, do czegoś się spieszył. Później doszedł alkohol, nie pił bardzo dużo, raczej popijał piwka. Jedno, drugie czasami w weekend 10.Nie był agresywny, wkurzało mnie to że nie potrafił nam poświęcać czasu, raczej siedział w garażu i czyścil auto. To była jego pasją, samochody.Zaczely się sprzeczki między nami o brak czasu dla nas...Zostal taksówkarzem, to było jego marzenie. Jeździł w nocy, w dzień spał. Mijalismy się. Był smutny ale taki był zawsze... Nie pomyślałabym że to zrobi, nie przyszło mi na myśl. Miał epizody depresyjne ale nie aż takie. Pewnego dnia był po piwie, poklocil się z nami. Poszliśmy spać. Rano znalazłam go w garażu. Myślałam że siedzi na krześle, siedział ale już nie żył. Tak się powiesił na siedząco.Moj świat legł w gruzach. Zostałam sama z dwójką dzieci. Z olbrzymim cierpieniem moim i dzieci. Miesiąc nie pracowałam, umieram w środku ale musiałam być silna dla dzieci. Codziennie widziałam zagrożenia, że ja nie wytrzymam że umrę, że dzieci popełnia samobójstwo, że się rozchorujemy. Nie wiedziałam jak mam żyć, jak dalej iść przez życie. Przecież byliśmy normalna rodzina, byłam zrozpaczona, wściekła, bolało mnie całe ciało. Dzieci strasznie cierpiały, codzienny płacz i brak sił. Od śmierci męża minął ponad rok. Żyjemy nadal.. Codzienne obowiązki, szkoła dzieci, ich uśmiech i powolna stabilizacja pozwala mi żyć. Codziennie o nim myślę, czasami płacze, czasami przeklinam, czasami tęsknię a czasami go nienawidzę. Mam dużo sprzecznych uczuć ale jedno wiem napewno,zaden człowiek nie jest samotną wyspą, i ci co piszą że skoro ktoś chce powinien się zabić jest dla mnie przepraszam za słowo DEBILEM.Zaden człowiek który założył rodzinę, ma dzieci, żonę, mamę nie może zrobić czegoś takiego. Musi się leczyć, musi postarać się dla rodziny walczyć, próbować. Nie można robić czegoś takiego. Nawet nie wiecie jak to jest żyć z taką traumą. Jego już nie ma ale jestesmy my, dzieci, jego mama a podkreśle że był jedynakiem. Nie życzę nikomu i zastanówcie się nad tym. Mijacie na ulicy osoby, całkiem normalne z dobrych rodzin które przeżyły taka traume. Bo samobójstwa nie dzieją się wtylko w rodzinach patologicznych.
GRYOnline.pl:
tvgry.pl:
