Lenneth

Ponad dziesięć lat temu odbiłam się od tej gry gdzieś w połowie, poziom trudności i arena mnie przerosły; szczególnie fakt, że za ataki płaci się HPkami (w dużym uproszczeniu, ale do tego to się sprowadza).
Teraz, po dekadzie, platyna wbita, nie bez przyjemności.
System walki, jak się go już ogarnie, z niunsami włącznie, daje dużo satysfakcji.
Fabuła momentami nielogiczna, postacie ciskają się czasem bez sensu, ale klimacik świata zdecydowanie jest. Polecam.

Mocne 7.5, w porywach nawet 8.

Plusy:
- Klimat postapo, całkiem strawna mieszanka fantastyki i sci-fi. Momentami przyjemnie tchnęło Falloutem czy nawet Finalem.
Oczywiście jak w każdym postapo muszę się zastanawiać, dlaczego mieszkańcy tego świata nawet kilkadziesiąt (albo i kilkaset) lat po katastrofie wciąż nie posprzątali szkieletów i nie naprawili ruder, w których mieszkają od lat, no ale, nie czepiajmy się detali.

- Dużo przyjemności z eksplorowania otwartego świata, poszukiwania znajdziek. Tak, przez pół gry ten otwarty świat nieustannie mnie zabijał, ale wracanie w już raz odwiedzone miejsca, by wreszcie wymordować gnieżdżące się tam potwory, dało mi niezłą satysfakcję.

- Długa rozgrywka. Co wynika z powyższego.

- Przyzwoita fabuła. Majstersztyk to może nie jest, a niektóre questy poboczne budzą niezamierzony śmiech (quest z bratem Raya), ale całość przyjemnie przeplata się ze swobodną eksploracją. Na plus zwłaszcza możliwość dokończenia gry już po zakończeniu, kiedy widzimy, jak nasze działania wpłynęły na większość znanego świata.

- Grafika obleci. Muzyka bardzo przyjemna, aż zwracałam na nią uwagę.

Minusy:

- Nierówny, mocno skokowy poziom trudności. Nawet do 20-25 levelu jest ciężko, a walka w bliskim zwarciu z więcej niż jednym przeciwnikiem naraz łatwo może skończyć się śmiercią. Po 25 poziomie z kolei nagle robi się łatwo, a pod koniec gry, około 50-tego poziomu, już sama nie wiedziałam, w co pakować punkty umiejętności, bo w ogóle nie były potrzebne.

- Kolejny klon Gothica i Risena. Ze wszystkimi dotychczasowymi wadami serii. Wtórny. Jak w ciągu pierwszych pięciu minut gry dostałam pogadankę o trzech frakcjach do wyboru, myślałam, że szlag mnie trafi.

- Niedopracowana lokalizacja. Aktorstwo w polskiej wersji językowej do przeżycia, ale trafiają się idiotyzmy w tłumaczeniu i doborze głosów. Przykładowo, Albowie-separatyści, rzekomo wciąż biorący Elex i wyprani z emocji, witają nas w swoim obozie z największym możliwym entuzjazmem w głosie, jakiego próżno szukać u innych NPCów. Przy udanym otwarciu zamka słyszymy "wchodzę w to", a upuszczona pochodnia staje się "machiną wojenną". Postacie potrafią powtarzać dwa razy to samo, tylko minimalnie innymi słowami. I takie tam kwiatki.

- Menu przedmiotów, gdzie żeby dotrzeć do interesującej nas pozycji, trzeba najpierw godzinami scrollować wszystkie nagrania, notatki, receptury itp.

Koniec końców, wystawiam czysto subiektywną i pewnie zawyżoną ocenę, bo nieźle wciągnęłam się w świat przedstawiony i jego eksplorację, a to w erpegach bardzo lubię. Grałam berserkiem, polegając głównie na toporze, z minimalną pomocą many. I jak na początku zbierałam srogie cięgi od wszystkiego, co nie było szczurem czy ispodem, tak w drugiej połowie gry udowodniłam sobie, że da się rozwalić nawet silnych przeciwników w zwarciu, nie tracąc przy tym nic z życia. Znaczy: system walki jednak działa.