Dobry parkour (może nie taki jak w Brooklynie, ale też ujdzie) nie jest tylko dodatkiem w grze. Został płynnie wkomponowany w grę przez co pozwala na sprawne poruszanie się po Harranie. Brak pojazdów, które były dostępne w Dead Island jest wynagrodzony za sprawą dobrze działającego systemu parkouru. Techland poprawił to, co nie do końca grało w Dead Island dzięki czemu Dying Light jest grą bardzo udaną. Ilość broni oraz sposób eksterminacji zombie skutecznie umila nam rozgrywkę. Klimat odseparowanego miejsca od reszty świata daje się nam odczuć w każdym kącie. Zadania poboczne uważam, że były ciekawsze od głównego wątku fabularnego, choć ten nie jest zły. Nieco mało satysfakcjonujący finał jest łyżeczką dziegciu w beczce miodu, ale mimo to gra broni się całą pozostałą zawartością.
7,5/10
Druga część zliftingowanej Lary nie porwała mnie tak jak poprzedniczka. Jest to wciąż dobry przygodowy shooter z elementami skradankowymi. Zagadki były niewymagające, ale ciekawe. Niestety nie mogę tego samego napisać o fabule, które mocno mnie wymęczyła. Brakuje w niej charakteru. Czegoś, co mogłoby zapisać się w głowie na dłużej niż jeden wieczór. Irytowały również glitche i nie zawsze celny system wspinaczkowy (który zresztą animacjami bardzo przypominał Assassin’s Creeda). Rise of the Tomb Raider to dobra gra - i nic więcej.
Powróciłem na USG Ishimurę po 15 latach i mogę śmiało stwierdzić, że przy remake bałem i bawiłem się wyśmienicie. Odświeżone lokacje wbijają w fotel dzięki światłocieniowi. W 2008 roku ten aspekt robił wrażenie i nie inaczej jest w odświeżonej wersji. Udźwiękowienie wraz z muzyką stanowi trzon klimatu. Fabuła została nieco rozwinięta przez co historia wydaje się być pełniejsza. Polski dubbing moim zdaniem zasługuje na pochwałę. Jest dobrze napisany i dobrze odegrany przez aktorów. Dead Space to udany powrót na pokład Ishimury i po cichu liczę na remake drugiej części.
Moje największe obawy ziściły się. Czytając doniesienia dotyczące turbulencji w jakich powstawała finałowa część odczuwałem lekki niepokój. Jednak nie sądziłem, że będzie tak źle.
Po zakończeniu gry potrzebowałem chwili, żeby zastanowić się nad tym dlaczego twórcy zmarnowali taki potencjał. Historia? Totalnie nie trzyma się kupy. Postacie? Irytują, a nawet zachwycają swoją głupotą. Terminator w uniwersum TWD? Proszę bardzo. Powroty? Nie robią najmniejszego wrażenia. Większa swoboda w poruszaniu się postaciami, którymi gramy? Toporne, zniechęcające, sztucznie wydłużające rozgrywkę.
Jeśli przymknąć oko albo dwa na powyższe zarzuty to ten tytuł nie jest taki zły. Jednak dla mnie dobre momenty na zamknięcie serii to jednak trochę za mało. Nawet ścieżka dzwiękowa mnie nie przekonała.
Szkoda, bo jednak w głowie wciąż mam obraz pierwszej części i tego, jak była dobra
3 odsłona przygód ocalałych apokalipsę zombie utrzymuje tendencję spadkową co do poziomu samej historii. Coś, co powinno stanowić o sile gry narracyjnej zaczyna być mocno przewidywalne. W Nowym Ładzie czuć braki techniczne dotyczące grafiki (ubogie animacje) i mechanik użytych w grze (sprowadzają się głównie do QTE, wyborów dialogowych i namiastek eksploracji terenu).
Mimo tego nie należy skreślać tej gry - wciąż gra jest dobra - i tylko tyle.
Fajny shooter z elementami taktycznymi. Nieco sztampowa fabuła oraz trącająca odziałem geriatrycznym grafika nadrabia miodnym gameplayem, dobrym AI oraz genialną muzyką Jaspera Kyda.
Mimo swoich lat gra warta polecenia.
Jestem niezwykle zaskoczony jak Fable 2 jest dobrą grą. Może i walki nie są ciężkie, a główna fabuła jest krotka. Jednak siła tego tytułu drzemie w świecie Albionu, który mnie całkowicie wciągnął. Misje poboczne dodają smaku tej grze, a ukryte znajdźki wynagradzają włożony trud w poszukiwania. Jak na niemal 20 letnią grę grafika również daję radę.
Mimo wielu niepochlebnych opinii spróbowałem i zdecydowanie się nie zawiodłem.
DLC uważam za dobrze wykonane, ciekawie ubogacają fabułę.
8,5/10