Kian18

Świetna gra. Pierwsza klasa, zabawa nieziemska.
Powrót do tej gry po latach to czysta przyjemność :)

Zasługuje na uwagę ze względu na naprawdę niesamowitą grę aktorską. To co tutaj się wyrabia w przerywnikach to naprawdę klasa. Oklaski.
Rozgrywka natomiast jest przeciętna, czego też bardzo żałuję… Gra się w to topornie, klatki lecą, system walki jest skopany, chaotyczny, nie dający wielkiej frajdy. Brakuje mi tutaj elementów platformowych, które aż się proszą o ich zastosowanie, biorąc pod uwagę zręczność bohaterki…Tutaj tylko idziemy i tłuczemy, bawimy się z udziwnionym systemem walki, a nie z samą grą, ewentualnie strzelamy mając możliwość kierowania pociskami w locie.
Mało urozmaiceń.
Warto zagrać dla fajnie wykreowanych postaci i ładnych widoków.

Czasami w grach RPG niewidzialne ściany odbierają mi poczucie tego, że mogę sobie pójść gdzie tylko zechcę, gdy tylko widzę to na horyzoncie... W grze rajdowej niewidzialne ściany, które pojawiają się na wytyczonej z góry trasie sprawiają natomiast, że nie za bardzo wiem jak się w ogóle w grze bawić.
Bardzo to słabe i posklejane na szybko.
Byle jaka gra.

Mam bardzo mieszane odczucia odnośnie Call of Cthulhu.
Kiedyś miałem okazję w to zagrać, ale na pewnym etapie pojawiał się błąd uniemożliwiający ukończenie rozgrywki i dałem sobie spokój. Niedawno jednak zakupiłem grę na Gog i ów problem nie istnieje, a ja mogłem ukończyć przygodę.
Pierwsze wrażenie po powrocie po latach?
Gra wciąga jak bagno.
Duża w tym zasługa klimatu oraz miejsca akcji. W starej rybackiej wiosce czuć unoszącą się w powietrzu mroczną tajemnicę powiązaną ze śledztwem, które prowadzimy. Mieszkańcy nie chcą współpracować, miejscowa policja wręcz utrudnia nasze zadanie. Ponadto każda postać wygląda dziwnie i nienaturalnie, spławiając nas nieco upiornym, ochrypłym głosem.
Jedynie kilka osób zdaje się wiedzieć coś więcej, co się dzieje, ale i one ewidentnie boją się mówić. Tak więc początkowo zbieramy poszlaki, czytamy wskazówki, skradamy się próbując pchnąć historię do przodu.
A ta  jest naprawdę dobra i wciągająca. Początek pobytu w tym ponurym otoczeniu robi niesamowite wrażenie. Uczucie narastającego napięcia bezustannie rośnie a różnorodność rozgrywki pozwala dobrze się bawić.
Wspomniane zagadki i momenty które pokonujemy unikając wrogów, z czasem zostają doprawione ucieczką po dachach, obławą na naszą postać, w pewnej chwili otrzymujemy broń palną. Wszystkie elementy zdają się być wyważone, a żaden z nich nie jest dominującym dla rozgrywki. Nasz bohater jest przy tym bardzo kruchy. O tym że nie jesteśmy niezniszczalni, przypomina nam to jak się poruszamy i to jak postrzegamy otoczenie. Przykładowo - gdy spadniemy z większej wysokości, skutkuje to raną nogi, co przekłada się na to, że postać porusza się znacznie wolniej. Uszkodzone oko wpływa na ostrość widzenia a postrzelona ręka utrudnia celowanie z broni. Co ciekawe wszystkie urazy leczymy z menu ekwipunku, zebranymi środkami pierwszej pomocy, co jest konieczne, bo i można się tu najzwyczajniej wykrwawić. Ten pomysł do pewnego momentu też przypadł mi do gustu, jak cały początek właściwie - to był pierwszy dzień przygody.

Cała reszta jednak, już taka dobra nie jest niestety. Fabula siada, a twórcy po rewelacyjnym wstępie idą w zupełnie inną stronę. Mniej więcej w połowie gry cała atmosfera ulatuje, by już do końca nie wrócić. Możliwe, że to za sprawą tego, że otrzymujemy narzędzia do walki. Większość problemów z czasem pokonujemy argumentem siły, a gra z horroru przeistacza się w FPS'a. Wyjątkowo topornego z resztą. Pewna ociężałość w sterowaniu, sprawdzała się w wolniejszych etapach, ale nie w chwilach gdy po ekranie zaczyna biegać grupa uzbrojonych przeciwników. Nagle wszystkie świadczące o wyjątkowości gry pomysły, stają się irytujące. Otrzymywane obrażenia nijak nie mają się do tego co dzieje się z naszym ciałem. No bo jak wytłumaczyć to, że krab sięgający nam do kostek, zadaje ranę na klatce piersiowej?
Nie lepiej jest z tym, jak wyglądają nasze próby likwidacji niebezpieczeństw. Przy jednym podejściu przeciwnik pada jak mucha po strzale w głowę... Gdy za chwile powtarzam etap ten sam typek po kulce w czerep, nie jest wzruszony tym co się właśnie stało i oddaje śmiertelnym odwetem :) takich przypadków jest więcej. Dlaczego raz, strzał z metra, ze strzelby nie jest w stanie powalić przeciwnika, a w innym  wypadku ta sama strzelba kładzie duet oddalonych wrogów jednym pociągnięciem spustu? Nacisk na akcję nie pasuje też do systemu leczenia,który trwa dość długo, a czasu na lizanie ran brak. To wszystko zaczyna mocno ciążyć. Dodatkowym gwoździem do trumny jest to, że szybkiego zapisu tutaj brak. O ile we wczesnej fazie gry to nie bolało, to w momencie gdy tytuł staje się udziwnioną grą akcji, ze strzelaninami, unikaniem pułapek, ucieczkami i skakaniem nad przepaściami, cała dobra zabawa się kończy. Punkty zapisu są zbyt mocno od siebie oddalone przez co spore kawałki trzaba powtarzać - i to często dlatego, że idziemy sobie przykładowo dość długim, krętym tunelem a tu nagle podłoga się pod nami zapada. Fajnie. Następnym razem podczas tego spacerku wiadomo, żeby w tym miejscu uważać. A i przy następnej próbie może też nie zaskoczy nas ten potwór przyczajony za zamkniętym drzwiami? :) A innym razem... I tak dalej,
aż w końcu znajdziemy upragniony punkt zapisu...

Bardzo trudno jest ten tytuł polecić, równie trudno jest go nie polecać w ogóle. Mniej więcej pierwsza połowa jest świetna, ale już druga koszmarna (nie mająca wiele wspólnego z horrorem). I o ile bardziej lubię gry w stylu Resident Evil gdzie walka jest nieodłącznym elementem, a taki Outlast wydaje mi się zbyt ograniczony pod względem rozgrywki, to w Call of Cthulhu elementy akcji zupełnie popsuły mi odbiór gry jako całości - głównie tym, że irytowały, były toporne i nie pasowały do wstępnych założeń gry.
A szkoda.

Fajne i wymaga sporo cierpliwości.
Większość etapów jest ciekawa i przemyślana, występuje też spora ich różnorodność.
Przyznać, też muszę, że gra wydała mi się długa, ale to za sprawą ciągłej potrzeby biegania po sporych planszach z gratami i kluczami potrzebnymi do uruchomienia jakiegoś mechanizmu. Tu pojawia się też problem bo chwilami mam wrażenie, że twórcy umieścili rozwiązania zagadek ze zbyt oddalonomi od siebie elementami popychającymi przygodę do przodu...
I tak wspinamy się, skaczemy i biegamy w kółko, a niestety Indiana nie jest tak mobilny jak np. Lara Croft przez co chwilami mocno się to wszystko rozciąga w czasie. W większości przypadków rozwiązanie problemu daje satysfakcję, ale zdarzają się momenty mocno przesadzone i absurdalne, wymagające zbierania złomu, przy użyciu innego złomu, metodą "wszystko na wszystkim" - a w ekwipunku mamy klamot, który może przecież rozwiązać problem natychmiastowo...
Byłoby to ok w klasycznej przygodówce, ale nie w grze w której można zginąć na każdym kroku...
Gra jednak na plus :) Klasyk :)

Kiedy kiedyś zagrałem w GoW 2 na zasłużonym ps2 byłem naprawdę zachywycony.
Teraz po tylu latach powróciłem do Kratosa w zremasterowanej wersji i co mogę powiedzieć – emocje takie same. Poznałem przy okazji pierwsza część .
Mam wrażenie, że tu nic się nie zestarzało. Wiadomo, że teraz graficznie gry wymiatają, kolejne generacje robią swoje, ale Bóg Wojny wypada bardzo estetycznie. Majestatycznie wręcz. Wszystko co przewija się przez ekran wciąga, wrzuca w wir wydarzeń tej zakręconej mitologicznej przygody. Znane mity są wplecione zręcznie w historię, postacie które przewijają się przez opowieść są rozpoznawalne i świetnie wdrążone w całość. I choć fabularna całość może wypadać różnie w zależności od gustu to już epickości odmówić jej nie można, ponieważ ta wyrywa się ponad skalę.
Rozgrywka to natomiast istna bajka, i choć stosunkowo prosta, wymusza stosowanie różnych taktyk w zależności o rodzaju przeciwników. System walki jest odpowiednio zróżnicowany i efektowny, pozwala z satysfakcją tłuc hordy mitologicznych stworów. Wisienką na torcie są spotkania z bossami i to co Kratos wyczynia w starciach z nimi. Szalone finishery wypadają znakomicie, jest brutalnie i efektownie. I choć w obydwu częściach pojawiają się momenty irytujące i dające w kość nagłym wzrostem trudności w których pozostaje liczył na szczęście, to zabawa jako całość wypada świetnie.

Gorąco polecam.

Gra nie jest najgorsza, ale jak na przygodę w otwartym świecie, z postacią z nadprzyrodzonymi mocami wypada tak sobie...
Założenia podobne do "Prototype" z tą różnicą, że repertuar zdolności jest mniej róźnorodny, czyniąc Infamous raczej strzelanką tpp (zrobioną całkiem dobrze) . Wszelkie umiejętności opierają się tutaj na korzystaniu z elektryczności i tak mamy zwykły elekryczny strzał odpowiadający za pistolet, piorun z przybliżeniem, zamiast snajperki, granat elekryczny, albo elektryczną... wyrzutnię rakiet? Do tego dochodzi jeszcze kilka umiejętności związanych z parkourem, ale te też nie są jakieś wyjątkowo wyszukane - ślizg po linach wysokiego napięcia, skok z wysokości zadający obszarowe obrażenia...Te akcje wymagają jednak dostania się na budynek i tu jest problem. Wspinanie nie jest tragiczne, ale w momentach, gdy trzeba, albo zwyczajnie chce się wejść gdzieś wysoko, gra traci na dynamice. W prototype postać biegała po ścianach, było bardzo dynamicznie - nawet Just Cause bez użycia super mocy stawiało na większą mobilność.
Tutaj parkour nie pasuje do pomysłu gry, nie w takiej formie.
Fabuła też nie jest jakaś odkrywcza. Fajnym jej dodatkiem jest natomiast możliwość podejmowania decyzji - te mają wpływ na to, jak jesteśmy postrzegani przez mieszkańców miasta - można więc skończyć grę nie jako bohater, lecz łotr. Dodatkowo dostaje się poprzez ten wybór, dostęp do innych wariantów posiadanych mocy.
W samym mieście natomiast wykonujemy szereg misji głównych i pobocznych. Te priorytetowe są z reguły ciekawsze, ale co z tego, jeśli po jednorazowym wykonaniu zadania głównego, jego motyw i schemat jest następnie wałkowany w kolejnych misjach pobocznych... Przez ten brak róźnorodności, gra szybko staje się monotonna i wtórna.
Nie razi to tak bardzo w niezbyt długich sesiach a tytuł może zapewnić sporo rozrywki w mniejszych dawkach.
Nie ma tutaj jednak czegoś takiego, co nie pozwala oderwać się od konsoli.

Przyzwoity tytuł, ale zrobiony trochę bez wyobraźni, bez pomysłu oraz dawki szaleństwa potrzebnej w tego typu produkcjach.

Najgorszy nfs w jakiego grałem. Właściwie to najgorsza gra w jaką ostatnio grałem.
Model jazdy nie sprawia przejemności, auta są ociężałe, brak im zwrotności.
Przerywniki pokazujące istotne zdaniem twórców akcje jak np. zniszczenie radiowozu kompletnie wytrącają z rytmu i pomagają w zaliczeniu dzwona, gdy akurat kamera przywróci kontrolę nad pojazdem, tuż przed czołowym zderzeniem, albo zakrętem nad przepaścią. Jest jeszcze opcja "powrotu" która ratuje z takich opresji. Ta funkcja też jest jednak irytująca - zdarza się, że gra "cofa" za nic! Potrafi też załadować zapis za wyjechanie połową auta na pobocze przy unikaniu karambolu, za delikatne ścięcie zakrętu albo przekroczenie choćby lusterkiem docelowej trasy. Słowem to co ma pomagać, jeśli coś pójdzie nie tak, na dobrą sprawę, psuje grę i totalnie grzebie ciągłość i tempo wyścigów.
Wspomnę jeszcze o skryptach. Tych jest tyle, ile mieści w sobie dowolna część CoD.
Prowadzi to do tego, że czasami gdy walka ma trwać do ostatniego metra, nie można wyprzedzić przeciwnika zbyt szybko (no chyba, że ten akurat w coś niefortunnie przywali) - początek wyścigu więc wygląda chwilami tak, że sypiemy 320km/h a oponent
ucieka nam na mapie jakby poginał sokołem milenium, by na ostatniej prostej dać się wyprzedzić, tak dla podniesienia emocji, zaraz przed metą. W drugą stronę też to się zdarza :) Możemy zapomnieć o istnieniu rywala zostawionego daleko w tyle, tylko po to, by ten w magiczny sposób wyrósł nam spod ziemi gdy scenarisz tak sobie zachce :)
Na plus tylko muzyka i w sumie ładne widoczki rozciągające się na horyzoncie.

Kujawa. Po przeczytaniu Twojego wpisu, już nawet opinii na temat gry nie oczekuję. Chyba tylko tego, żeby odbiorca wypowiedzi tak w miarę zrozumiał o co Ci chodzi.
Będzie miał z tym pewnie problem :)

Wchodzę tu często z chęcią przeczytania opinii na temat moim zdaniem ciekawej gry. Gram na PC. Mimo to Ryse to dla mnie... Dość ciekawa propozycja... I czego tu się dowiaduję? O produkcji ? Co tu widzę? Opinie? Może czasem. heh.
Dominuje jeden wielki pieprznik. Wojna na temat sprzętu na jakim gracie.... Ładny cyrk... Chory cyrk.
Chore przekonania.
Choć wszyscy lubicie grać... Tak samo.
Żal.

Gra bardzo przeciętna. Początkowo zagadki wydają się ciekawe, lecz na dłuższą metę można odczuć znużenie i wszechobecną schematyczność. System "walki o przetrwanie" to obłęd, nie przyłożono się do niego w ogóle.

Na długie wieczory, które właśnie nas graczy zastały? Takiej gry sportowej, ze świeca szukać... Fenomenalna animacja, grafika przede wszystkim - grywalność, emocje, satysfakcja płynąca z gry. Ostatnie sekundy, rzut za "3", zwycięstwo... Polecam. Magia sportu w zasięgu ręki... Magia której można doświadczyć samemu.