16.12.1922 r.
Dzień po zamachu. Do najwyższego dowództwa zakonu, Paryż.
Zawiedliśmy.
Mógłbym skończyć mój raport już tutaj, jednak pozwólcie Panowie, że wyjaśnię co się stało.
Czasy w których żyjemy są doprawdy zdumiewające, mam wrażenie, że priorytety zakonu uległy zmianie.
Dzisiaj jedynie templariusze mogą powstrzymać chaos przelewający się przez Polskę. Bractwo zdaje się kompletnie zatraciło swoją misję walki z zakonem, na rzecz destabilizacji oraz siania chaosu. Być może jest w tym jakiś większy plan. Nasza rywalizacja przestała być honorowa, nie ma już miejsca na granie w otwarte karty. Szpiegostwo, podstęp, dezinformacja i manipulacja stały się naszymi podstawowymi narzędziami.
Dość jednak moich przemyśleń. Jako komórka zakonu w Polsce mieliśmy doprowadzić ustabilizowania sytuacji politycznej w tym kraju, mieliśmy wprowadzić względny „ład i porządek”.
Cel nie był sprecyzowany, więc postanowiliśmy, że w nadchodzących wyborach prezydenckich doprowadzimy do wyboru Gabriela Narutowicza. Zapytacie, dlaczego on? Od miesięcy wiedzieliśmy, że w Polsce działa bractwo, wiedzieliśmy też, że ma ono na tym terenie dwóch mistrzów. Narutowicz jako jedyny kandydat był bezpartyjny, co dawało nam nadzieję na to, że nie jest powiązany z żadnym obozem asasynów. Do tej pory nasza misja przebiegała nad wyraz pomyślnie, nie byliśmy świadomi w jakim jesteśmy błędzie.
Narutowicz został wybrany z pomocą zakonu, udało nam się nawet zidentyfikować jednego z wcześniej wspomnianych mistrzów bractwa – Józefa Hallera. Przekonani, że asasynów będziemy dalej szukać w kręgu prawicy straciliśmy czujność.
Mimo oficjalnego wyboru Narutowicza na prezydenta sytuacja w Polsce wcale nie uległa poprawie. Kolejne protesty, propaganda środowisk prawicowych i nacjonalistycznych, podburzanie tłumów przez Hallera oddalały nas od sukcesu i upragnionego porządku. W tym momencie skupiliśmy się na dwóch celach: ochronie Gabriela oraz identyfikacji drugiego mistrza bractwa. Po pamiętnym przemówieniu Hallera i Ks. Lutosławskiego 10 grudnia przyjęliśmy, że to Lutosławski jest drugim mistrzem w polskich strukturach sekty asasynów. Dziwiło nas dlaczego ksiądz przystał do sekty wywodzącej się z bliskiego wschodu? założyliśmy jednak, że bractwo zawsze miało konotacje religijne, z drugiej strony kto by podejrzewał duchownego?
Tego samego dnia do Gabriela zgłosił się znany polski malarz Eligiusz Niewiadomski. Zaprosił on prezydenta na otwarcie salonu sztuki w Zachęcie. Była to miła odmiana od ciągłych protestów. Narutowicz potrzebował poczucia akceptacji jego osoby na stanowisku prezydenta. Poprosił mnie abyśmy razem odwiedzili galerię, zrezygnował również z ochrony więc tym bardziej nie mogłem mu odmówić.
16.12.1922 po kilku kurtuazyjnych spotkaniach, wraz z prezydentem, przybyliśmy do Zachęty. Tłumy wiwatowały, trafiliśmy do innej rzeczywistości. Czułem, że jesteśmy blisko akceptacji Narutowicza, elity go kochały. Sytuacja uległa rozluźnieniu, postanowiliśmy poobcować ze sztuką.
Wtedy rozległy się strzały.
Wszystkie trzy były precyzyjnie wycelowane w Gabriela, zbyt precyzyjnie jak na amatora.
Pośród panikującego tłumu zobaczyłem kto strzelał, zamarłem. Moim oczom ukazał się Eligiusz Niewiadomski, malarz, człowiek kultury i sztuki stojący z pistoletem w dłoni.
Byłem w szoku, dopóki nie usłyszałem z jego ust: „ nic nie jest prawdziwe, wszystko jest dozwolone”.
Szpiegostwo, podstęp, dezinformacja i manipulacja. Drugi mistrz bractwa ujawnił się sam.
S. Car
GRYOnline.pl:
tvgry.pl:
