HarnyLOL

Tajemniczy, skryty za kapturem mężczyzna szedł niespiesznie pomiędzy namiotami. Chociaż był środek nocy, przy licznych ogniskach kręciły się tłumy. Zaporożcy śpiewali, tańczyli i, co naturalne, pili, nie tylko wodę. Drogę rozświetlały mu setki pochodni, ale mimo tego nie był pewien, czy idzie w dobrą stronę. Podszedł do wysokiego podestu i wspiął się na niego.
- Czego tu szukasz? – zapytał zdezorientowany wartownik.
Mężczyzna go zignorował i dalej się rozglądał. Pośród setek chorągwi wychwycił wzrokiem jedną, zawieszoną nad namiotem, mieszającą postać Archanioła Gabriela z czerwonym krzyżem.
- Złaź!
„Niedaleko, kilkadziesiąt kroków, może się udać”.
- Do ciebie mówię! Przeklęta czerń.
„Każdy może zbiec na Dzikie Pola, ale i tu ponosi się odpowiedzialność za dawne czyny”.
- Ubiju kak sabaku – powiedział przez zaciśnięte zęby zniecierpliwiony Kozak. Sięgnął po szablę, ale nie zdążył jej wyjąć, złapał się oburącz za gardło i chwilę potem spadł. Nie zważając na ciało od razu pospieszył we wcześniej obranym kierunku, by po chwili dotrzeć do celu. Wokół namiotu przechadzało się mnóstwo Kozaków, więc nie mógł zrobić tego po cichu. Zaryzykował i szybkim ruchem rozciął płachtę. Wsunął się do środka.
- Jak ty tu… - zaczęła zdziwiona postać, oderwawszy wzrok od sterty papierów.
- Ataman Maksym Krzywonos, czy raczej mości Krzywiński. Kraju już nic nie uratuje, ale przynajmniej pomszczę śmierć króla Władysława.
Chwilę później ataman osuwał się już martwy z krzesła. Mężczyzna wytarł sztylet o skrawek kontuszu i czując spojrzenia zaglądających przez rozciętą płachtę Kozaków, pospieszył do wyjścia. Przepchnął zaskoczonych strażników i zaczął biec. Gonili go. Nie schowa się w tłumie, nie znajdzie schronienia, musi uciec z obozu. Drogę ucieczki odciął mu wysoki wał obronny. Z każdej strony motłoch już pędził w jego kierunku. Kątem oka dostrzegł jednak długi stół biesiadny, wskoczył na niego, wziął krótki rozbieg i wybił się, przeskakując tuż nad głową zdziwionego rezuna. Cudem chwycił się wystającej belki i czym prędzej dźwignął się na górę. Szabla smagnęła wał tuż pod jego butem. Nawet nie patrząc co jest po drugiej stronie, zeskoczył z wału. Wpadł do namiotu, gdzie dwóch mołojców pospiesznie zakładało właśnie hajdawery. Odepchnął ich gwałtownie i wybiegł na zewnątrz. Po drugiej stronie placu stał długi szereg wozów taborowych zwiastujących kraniec kozackiego obozu. Dodało mu to otuchy i nadziei na ucieczkę, ale tylko na chwilę, bo huk wystrzałów z samopałów w jego kierunku szybko przypomniał mu o jego lichym położeniu. W biegu wyciągnął zza pasa dwa pistolety kołowe, posłał jedną kulę w kierunku zagradzającego mu drogę kosą Kozaka, a drugą za plecy, w goniący go motłoch. Kozak zgiął się wpół, a mężczyzna przy pomocy jego karku przeskoczył jednym susem wóz i znalazł się za obozem. Czekała go tam jednak niemiła niespodzianka. W jego kierunku już pędził zagon kozackiej, a być może tatarskiej, jazdy, nie miał zatem szans dobiec do okopów Zbaraża. Zatrzymał się na środku pola i zamknął oczy w nadziei na szybką śmierć od jednego cięcia.
- Waszmość zmysły postradał, czy jak?
Mężczyzna odwrócił się i rozpoznał husarskiego towarzysza.
- Na koń!
Chwilę się zawahał, ale w końcu złapał za wodze i wciąż oszołomiony wdrapał się na konia. Obejrzał się za siebie i zdążył zobaczyć, jak husarska chorągiew rozniosła kozacki pościg w pył.
- Panie Skrzetuski, jak ja się za ten ratunek odwdzięczę?! – zapytał zdyszany ocalały.
- Dobrze, że pytasz – odpowiedział towarzysz – Mam list do króla. Potrzebuję przewodnika.

Mam tylko nadzieję, że nie dyskryminujecie Painta ;D

Pytasz się, czy ktoś gra w Deluge. No jasne, że tak! Co sobotę są organizowane eventy po 100 osób, a niebawem ma się ukazać nowa wersja, tym razem na steam workshop.

A gdzie wyśmienity polski mod The Deluge?

Czytałem książkę, oglądałem serial. I co z tego? Czy mogłem coś zrobić, gdy zabijali ****? NIE! Ale teraz, gdy ukazuje się kolejna gra od Telltale będę miał wpływ na losy bohaterów! To ja zadecyduję o życiu lub śmierci konkretnej osoby! Ja będę odpowiedzialny za losy świata. Chwila, chwila. Raczej nie będę... A przynajmniej nie na obecną chwilę. Komentarz piszę po premierze, dlatego już wiem, że nasze decyzje nie będą miały wielkiego wpływu na rozgrywkę w Game of Thrones: A Telltale Games Series. Ale to dopiero pierwszy epizod! Będzie jeszcze drugi, trzeci, czwarty. Dlatego nie tracę nadziei, na to, że w tej produkcji osadzonej w świecie Wielkiego Martina, będę miał kiedyś więcej do powiedzenia. Jestem całym sercem za Telltale i "ich" Grą o Tron.

Chociaż do matury pozostało jeszcze sporo czasu, już teraz warto zaopatrzyć się w sporą dawkę śmiechu, którą bez wątpienia kolejna odsłona Borderlands mi dostarczy. Jestem całym sercem za Claptrapem ;D