dzemor98

Po jakichś 10 latach bycia biernym użytkownikiem tej strony, założyłem konto w oburzeniu na zaniżoną ocenę perełki, jaką jest ta gra. W porządku, może to nie jest gra; może to wcale nie jest gra, a bardziej interaktywna powieść. Niemniej porwała mnie tym, jak bardzo jest immersyjna, jak bardzo zżyłem się z mieszańcami Tassing obserwowanymi na przestrzeni trzech pokoleń, jak swojsko czułem się w tej sielskiej choć nie całkiem anielskiej okolicy, którą poznałem jak własną kieszeń? Backtracking? Tak, za to też pokochałem to doświadczenie. Plot twist, z pozoru absurdalny, ale, jak się okazało, racjonalnie umotywowany - spowodował u mnie i u brata, z którym ogrywałem grę, ciarki utrzymujące się przez dobrą godzinę. A później zakończenie i łzy w oczach u obu z nas. Niezapomniane doświadczenie, nieporównywalne do niczego innego w świecie gry. Znajduje tu zapewne, jak nigdzie indziej, zastosowanie powiedzenie: to nie jest gra dla każdego. Dla mnie i dla mojego brata była.
PS. Niech żyje Chory Peter!