Decadence

Nie, ale wypowiedź powinna być też uporządkowana logicznie i naturalnie wypływać akapit po akapicie. Być możliwie precyzyjna, zwięzła, ścisła pod względem tego co chcesz na każdym kolejnym etapie powiedzieć. W szczególności jak masz zamiar machnąć taki wywód.

Przeczytaj w całości mojego poprzedniego posta (tym razem ze zrozumieniem) i przestań udawać, że napisałeś co innego niż napisałeś. I ponownie, czekam na polecane przez Ciebie, lepsze komedie (będzie się można pośmiać).

planeswalker -- Jest olbrzymia różnica czy to tylko jakaś formuła, czy gatunek, jest olbrzymia różnica od kiedy istnieje, bo sugerowałeś też, że dlatego cieszył się popularnością, że to była jakaś nowość, kiedy nie była to żadna nowośc na świecie, a cieszył się taką popularnością, że finał na żywo na Time Square oglądały w NYC dziesiątki tysięcy osób. Pier... też o jakims odkopywaniu, kiedy to jeden z nielicznych seriali, który zawsze sprzedaje się jak świeże bułeczki wszędzie gdzie jest nadawany.

Jak typowy mędrek internetowy nie tylko uważasz też, ale wmawiasz młodym pokoleniom, że są zbyt głupie, żeby rozumieć trochę bardziej (nawet zważywszy na to, że to sitcom) poczucie humoru i że lepiej pewnie oglądać współczesną szytą tak grubymi niciami, że niedobrze się robi, popelinę, bo to oznaka czasów. Innymi słowy, mierzysz innych miarą swojego braku gustu.

Czekam na seriale jakie miałes polecić! Tylko mi nie pisz, że Teorię Wielkiego Podrywu (chociaż to jeszcze niezły serial dla miłośników komiksu, filmów sci-fi i ogólnie geekowatości), czy o wyjątkowo cenionym przez pseudo-intelektualistów Arrested Development, bo umrę ze śmiechu.

planeswalker -- Naprawdę, internetowy mędrku? To sprawdź sobie definicję sitcomu (czy to formuła, czy gatunek), od kiedy istnieje i czy dla kogokolwiek mógł być nową "formułą" w czasach gdy oglądały go setki milionów osób na świecie, oraz jaka jest popularność Friendsów na różnych serwisach oferujących ten serial do tej pory i czy ma w związku z tym jakikolwiek sens mówienie o tym, że ktoś coś odkopuje. A potem wróć i przeproś!

planeswalker -- Twoje zdanie ma nikłe znaczenie zważywszy, że wykazałem że nie masz pojęcia o czym mówisz, także w kwestiach, które nie podlegają gustom, bo dotyczą faktów, a to jest definicją bredzenia.

Niemal nadal z chęcią usłyszę jakież to seriale późniejsze są tak wybitnie śmieszne według Ciebie, że miałbym tracić na nie czas. Szukam takich od lat, więc z chęcią się zapoznam!

Moim zdaniem bredzisz. Serial nie zestarzał się na jotę, albo rozumiesz czym jest sitcom, albo nie. To nie jest formuła, tylko gatunek filmowy. Taki na poziomie Friendsów praktycznie nie uświadczysz. Jeszcze może Seinfelda warto polecić. I "formuła" może była nowa dla ciebie w Polsce w tamtych czasach. Sama "formuła" (gatunek) jest znana co najmniej od połowy XX wieku.

Nikt go nie odkupuje jako kultowego, nieodmiennie jest najchętniej (albo jednym z najchętniej) oglądanym serialem na każdym serwisie streamingowym jaki ma do niego prawa.

Podaj te wybitnie śmieszne "arcydzieła" współczesne, z chęcią obejrzę!

No jak to jak. Joey mieszkałby nad garażem u Chandlera i popijał. Phoebie zostałaby już po babci całkiem sado maso (dominą), Chandler byłby pantoflarzem, bo inaczje nie mogłoby być, Rachel i Ross znowu by się rozeszli i właśnie w tym epizodzie do siebie wracali po separacji (jak zwykle). Rdzeń odcinka. Jak mogli zmarnowac taką okazję!

Przeczytaj sobie definicję słowa simp, nawet Ci pomogę: "someone who does way too much for a person they like", bo ewidentnie masz jakieś problemy z jego rozumieniem. Płacenie jakieś internautce za to, że coś tam pokaże nie ma nic wspólnego z tym pojęciem. Ono oznacza zachowania w związkach, albo podrywie. Najbardziej zbliżone nasze pojęcie: pantoflarz.

Chiczaki -- A co to ma do rzeczy do walenia konia, nieprzytomny człowieku? Ty w ogole rozumiesz o czym piszesz?

MOD -- Właśnie nie wiem czy przyjdzie. Bo jak już gdzieś wpadniesz, to każą ci klepać co masz klepać, a spróbuj zawalać terminy, bo chcesz się czegos nauczyć (chyba że po nocach siedzieć, to może nie zawalisz, chyba że z powodu, że po paru takich dniach będziesz zombie). Programistów zaczyna się traktowac jak zwykłych wyrobników na taśmie. Nie interesuj sie, rób swoje.

Dobranoc

Nieco ironicznie i z planowaną przekorą, wyjedź do USA, tam się dopiero świetnie dzieje:

"The Wokest Place on Earth" - Christopher F. Rufo (city-journal lub jego własna strona). Poczytaj dokumenty z tego "szkolenia".

Dobra, przyznam, może trochę poleciałem z ta matmą, ale prędzej czy później się tego nie uniknie. Jasne, że trzeba zaczynać od prostych rzeczy. Stąd pisałem o tetrisie czy arcanoidzie, a nie rzucaniu się na gierkę 3d (nonsens!).

Ale jak już się coś takiego napisze, wyrobi się sobie ogólna opinię od podstawach 2d, potem coś tam liźnie 3d, a ma się do tego zacięcie i talent, to moim zdaniem jest bardzo dobrym pomysłem spróbować napisac własny renderer, tak jak to się robiło dekady temu standardowo. To daje po prostu inny poziom zrozumienia wielu etapów, które się dzieją pod spodem. Inne też docenienie zagadnień.

A im więcej matmy znasz i fizy, tym tak naprawdę lepiej. Obecnie wszyscy udają, że każdy może być Bóg wie kim. Ja wiem, że wieloma osobami nie mógłbym być. Po prostu przyjrzałem się z czym to się wiąże. Nie mam na tyle inteligencji i/lub zaparcia.

Ja potrafię nawet robotę zawalać, bo chcę coś zrobić sam, zbadać, wyważyć te otwarte drzwi których niby się nie powinno. I co? Bardzo często to potem procentuje, nawet w zdawałoby się głupich zagadnieniach. Gdybym tego nie robił, to potem często tematy, które właśnie dlatego ogarnąłem w miarę szybko, zajęłyby mi w cholerę czasu.

Ale tego się współcześnie nie docenia. Nie wyważaj otwartych drzwi, kursik, piecząteczka i niby jesteś gotów. Jasne... Szkoda, że to wszystko zacząłem jako już "stary" człowiek, bo bym wam udowodnił jak to podejście procentuje, gdybym zaczął to 2 dekady temu!

No chyba że gośc w ogóle nie programował, to owszem, masz rację, wówczas taka książka może być dobrym pomysłem.

Zresztą napisałem w pierwszym zdaniu: dokumentacja i praktyka. Reszta to tylko pomoce. I oczywiście społeczność internetowa. Stackexchange, stackoverflow, tak to w praktyce działa. W każdym informatycznym zagadnieniu.

I żadnej książki bym nie dotykał, bez wstępnego poczytania o co w ogóle chodzi i jakie są podstawowe idee w programowaniu gier. Jak w ogóle działa rendering, jakie sa jego kolejne stopnie, czym jest scena, czym kamera, co to w ogóle jest engine itd. Nie po to, żeby to znać na wylot, a po to, żeby mieć rozeznanie jakie klocki wchodzą w grę!

MOD -- W takim razie, jeśli gośc kiedykolwiek programował, mówisz o książce którą wyrzuciłbym od razu do śmieci z tej prostej przyczyny, że nie miałbym cierpliwości do autora, który myśli, że jest dobrym pomysłem uczyć programowania I programowania gier w jednym wykładzie i mnie zanudza co dwie strony banałami, ktore dawno znam, a nie umie - bo zawsze tacy nie umieją - wyjaśnić w najmniejszym stopniu realnie złożonych zagadnień, albo nawet o nich wspomnieć.

Ale fakt, nie czytałem tej książki. Może to jakiś wyjątek. Aczkolwie zajęło mi lata często, żeby znaleźć podręcznik, który wyjaśniał jakąś trapiąco mnie kwestię (zazwyczaj z lat 70-tych, albo 80-tych), bo tak się współczesnie książki pisze: jak tutoriale - zostań programista w weekend.

Zreszta napisałem w pierwszym zdaniu: dokumentacja i praktyka. Reszta to tylko pomoce.

A potem rozmawiam z Polakiem młodym w UK, który mówi, że studiuje programowanie gier na licencjacie, a nie wie co to jest Directx, nie mówiąc już o podstawach matmy.

Fett -- Tak Fett, jakby ktoś chciał nauczyć się jeździć konno to wpierw zaleciłbym mu poczytać ludzi, którzy już się tego uczyli, poczytac o koniach i konnej jeździe, o podstawowych technikach, zasadach bezpieczeństwa, a dopiero potem iśc na kurs. -- Ty oczywiście miałbyś podejście inne i skończyłoby się to tym, że gość by miał paranoję i przeładowanie mózgu informacjami instruktora, bo nie wyrobił sobie nawet ogólnego zdania co się dzieje.

Macierzy używa się nawet w zwykłych animacjach css, a ty się zachowujesz jakbym polecił mu podręcznik z uniwersyteckiej analizy liniowej. Nie, książka którą poleciłem, to po prostu kompedium podstaowywch narzędzi matematycznych jakich się używa w programowaniu gier, dość powierzchowna zresztą, taki punkt orientacji.

Jest jasne, że nie musi tego wszystkiego znać! Ale warto wiedzieć co będzie trzeba z czasem na pewno znać! W ogóle co wchodzi w grę.

Na pewno się przyda.

Jak rzeczywiście nigdy nie pisałeś żadnej gry, nawet najprostszej, real-time, to przyda Ci się na pewno też stronka: gameprogrammingpatterns. Na początek np. ich artykuł o game loop.

Gość prawdopodobnie nie pisał nigdy nawet tetrisa, a ty chcesz żeby zaczynał od książek od Unity? Niech wpierw w ogóle wyrobi sobie ogólny obraz czegokolwiek.

Fett -- Jak powiedzieć prawdę i nie rżnąć głupa, raczej. Może jeszcze zaczniesz twierdzić, że fizykiem teoretycznym można zostać nie rozumiejąc ułamków zwykłych, co?

Ogólnie, zanim się za coś weźmiesz, kiedykolwiek w programowaniu, wpierw zbuduj sobie ogólny obraz z czym to się je. Tak jest znacznie łatwiej.

Potem poczytaj o samych narzędziach o których wspomniałeś. Dopiero potem wymyśl jakiś prosty projekt, na początek jak najprostszy (jak nie pisałeś gier 2d, to nie zaczynaj od 3d! napisz chociażby tetrisa czy arcanoid), a dopiero potem się bierz za coś poważniejszego!

Jak chcesz mieć podstawy, a moim zdaniem bez tego to nie ma najmniejszego sensu, gry - nawet na współczesnych zaawansowanych gotowych engine'ach i api - to nadal matma i fiza w znaczącej mierze, możesz zacząć od tej książki (całkiem dobre wprowadzenie):

Mathematics for 3D Game Programming and Computer Graphics - Eric Lengyel (do znalezienia w sieci w wersji pdf)

Jest wiele innych dobrych książek. Nie musisz oczywiście poznawać każdego zagadnienia z góry, ani tym bardziej w szczegółach, wpierw rzeczy najważniejsze (żeby wyrobić sobie wyobrażenie jak to w ogóle działa i co wchodzi w grę).

------

Jest też świetna strona internetowa o tym jak napisac własny prosty engine 3D (a przynajmniej jego podstawowe elementy dotyczące renderingu): scratchapixel. Też nie musisz tego wszystkiego wiedzieć, ale poczytaj żeby rozumiec co się dzieje pod maską jak używasz gotowych narzędzi.

Tracisz naprawdę dobry serial z idiotycznych powodów. Bezos? A co Netflix czy HBO to według ciebie normalne instytucje? Chyba żarty sobie stroisz. Z Google pewnie też nie korzystasz? Facebooczka nie masz?

Jak oglądasz na youtubie streamy zamiast poważnych treści (co normalnym ludziom zazwyczaj do głowy by nie przyszło), to możesz tak sądzić. Rozsądni ludzie zazwyczaj oglądają programy (audycje), a nie streamy. Poważnych rzeczy się nie streamuje.

Cziczaki -- Jedno pojęcie nie ma z drugim nic wspólnego. Nie rozumiesz o czym piszesz. Podłapałeś słówko którego znaczenia nie pojmujesz. Urban Dictionary: Simp - Someone who does way too much for a person they like

Toż to czysty geniusz. I nie chodzi nawet o sam przełomowy koncept. Nikt nie wie kim jest i ile waluty kiedy nie wymagało to niemal żadnej mocy obliczeniowej sobie na początku nakopał.

Osoby niezaszczepione przenoszą choroby na... kogo dokładnie? Osoby zaszczepione? To po cholerę się szczepisz skoro to nie działa?

Ty chyba nie rozumiesz podstaw. To własnie sam twórca razem z całym Disney'em jest tu wcieleniem tej patologii. Dlatego się samobiczuje, bo podpadł dla swojej sekty, a zresztą zawsze dobrze pokazać jak się jest wiernym wyznawcą (virtue signaling)! Taki rytuał. Coś jak składanie samokrytyki w za sowietów, albo w Korei Płn.

Bełkocze, a nie mądrze prawi. Jest zasadnicza róznica między onanizmem, a onanizmem na tle nerwicowym i będącym uzależnieniem.

I chyba nie bardzo rozumiesz pojęcia simpowania. Ono absolutnie nie dotyczy takich zjawisk, a relacji w związkach, albo podrywie, kiedy to facet/chłopak jest gotowy niemal dowolnie się poniżyć i zrobić dla obiektu swoich westchnień wszystko, stajać się ostatecznie zazwyczaj przedmiotem wyzysku.

U nas coś takiego określa się w zależności od kontekstu albo chorobliwym zauroczeniem, albo pantoflarstwem (nie są to precyzyjnie odpowiedniki, ale najbliższe).

FireJach -- Ty się aby na pewno dobrze czujesz? Co to za bełkot?

xxx

Bukary -- W zestawieniu z tym co by Ci groziło na co dzień jeszcze jakieś 200 lat temu przy każdym wyjściu z domu (i jakoś ludzie żyli, a nie popadali w paranoję), jest to naprawdę pikuś. Również współcześnie, w wielu regionach świata, ludzie na co dzień są zagrożeni znacznie poważniejszymi chorobami zakaźnymi.

tgolik -- Zdajesz sobie sprawę, że to co opisałeś nie różni się jakościowo od poważniejszego przypadku sezonowej grypy? Po prostu ludzie grypą nazywają najczęściej poważniejsze przeziębienie nie mając bladego pojęcia czym potrafi być grypa!

Nie twierdzę, ze koronawirus nie jest poważnych schorzeniem (grypa też jest!), ale reakcja na tę pandemię jest moim zdaniem całkowicie niewspółmierna do realnego zagrożenia.

Obie te rzeczy wystąpiły z dokładnie tych samych przyczyn: oczadzenia producentów skrajnie niebezpieczną, rasistowską i totalitarną w swoich zapędach ideologią (dokładnie na odwrót niż uważają jej "wyznawcy", bo to w istocie przypomina już kult!). Jak możesz przeczytać w artykule, postaci nie zagrał azjatycki aktor, ponieważ.... nie chciano powielać stereotypów! Teraz im się odwidziało.

Przestań więc bredzić i się doinformuj co się na świecie dzieje, dzieciaku.

"Co do linku który wkleiłeś, jakie znaczenie ma jakaś walnięta burmistrz z USA do filmów o komiksach?" -- Takie, że studia produkujące takie filmy są wprost przejęte przez tzw. ideologię woke?

A wygadując brednie, że ktoś ma nie czytać o tym co się dzieje w USA, kompletnie się kompromitujesz. Nie jest żadną tajemnicą, że niemal wszystko co najgorszego wymyśli się tam, prędzej czy później dociera do Europy i nam truje życie. Zasadniczo do wielu krajów już to dotarło. Analogiczne nastawienia stają się dominujące w UK chociażby.

Doskonale rozumie i doskonale wie w co gra. To Ty nie masz pojęcia co się w Stanach Zjednoczonych obecnie dzieje. Przykład akurat z Disney'a właśnie, z ostatnich tygodni: "The Wokest Place on Earth" - Christopher F. Rufo, city-journal (lub bezpośrednio na jego stronie). Przejrzyj oryginalne dokumenty! (w drugim akapicie masz link, kliknięcie wejdzie w ten sam artykuł, ale z dokumentacją zamiast komentarzy pod artykułem).

VanSol -- W życiu nie rzucaj się na obsługę klienta przy takich problemach. Dopiero w takiej pracy przekonujesz się ilu na świecie jest ludzi popier.... do końca. Możesz być pewien, ze cokolwiek byś nie robił, ktoś cię w końcu zwyzywa, poniży itd. W szczególności jak taki odpał zwietrzy twoją słabość.

Braki są nie tylko w tym segmencie. Ogólnie brakuje podzespołów na rynku elektroniki.

Pierd... od rzeczy. Każdy inteligentny i myślący człowiek dochodzi w pewnym momencie życia do wniosku, że abstrakcyjnie rzecz biorąc, życie nie ma absolutnie żadnego sensu. Pytanie co zrobi potem. Czy uwolni się (w fałszu) od tej abstrakcji, np. popadając w jakieś hobby, czy skupiając się nieprzytomnie na życiu rodzinnym, czy też nie.

Jedyne osoby których być może to nie dotyczy, to osoby, które nigdy nie utraciły wmówionej w dzieciństwie wiary w Boga. Stąd pewnie też wyniki badań, że osoby wierzące są - wbrew temu co bredzi "postępowa" lewica wszelkiej maści - statystycznie znacznie zdrowsze psychicznie.

Sam twój post świadczy, że podświadomie pojmujesz, że ogólnie chodzi o eskapizm (czyli ucieczkę od pewnych myśli). Tylko usiłujesz wartościowac jego rodzaje. Nie uważaj się za Bóg wie kogo.

Mylisz sens życia z przyjemnością przeżywania.

Dokładnie. Ja doszedłem do tego wniosku zbyt wcześnie, bo jeszcze w początkach liceum i zajęło mi przez to lata, żeby się ogarnąć. Byłem na granicy palnięcia sobie przysłowiowo w łeb.

Ko-o-ast-y -- To nie są pierdoły. To jest fakt na pewnym poziomie rozumowania.

Kamil17 -- Ma 100% rację. Albo zejdziesz z abstrakcji w których odpowiedź ścisła jest jedna: nie ma sensu; i się czymś zajmiesz, albo w końcu palniesz sobie w łeb. Twój wybór.

Nie, nie ma. Absolutnie żadnego sensu z odpowiednio abstrakcyjnego punktu widzenia. Twój punkt widzenia to wartość przeżywania, a nie życia. Natomiast właśnie o to chodzi - zejdź człowieku z abstrakcji i żyj, albo w końcu palniesz sobie w łeb, zamiast się bawić.

I jeszcze jedno. Jeśli uważasz, że wciskam Ci jakiś staroć, to przypomnę, że jak umarł Leonard Nimoy, grający Spocka w klasycznej serii z lat 60-tych, to odnotowane zostało to nawet na Międzynarodowej Stacji Kosmicznej gestem wziętym z tej serii (i postaci którą grał), jest w cholerę ludzi w NASA i podobnych instytucjach czy uczelniach, którzy świadczą, że właśnie te seriale (klasyczne, nie to gówno co teraz się ludziom wciska) zainspirowały ich do tego kim zostali. To fakt, te klasyczne serie potrafią zmienić nawet podejście do życia, sam mogę to poświadczyć. Nie dlatego, że Ci będą wciskać gotową papkę, a dlatego, że zaczniesz zadawać pewne pytania, o których wcześniej nie myślałeś. Spróbuj.

Gombrowicza, ale koniecznie zacznij od opowiadań (któtkie, a świetne), a nie jakiegoś Ferdydurke, potem Transatlantyk. Jak tylko znasz z kina, sięgnij do Sapkowskiego opowiadań i sagi. Tak samo jak nie czytałeś, machnij Władcę Pierścieni, a nie się zdajesz na kino. Josepha Conrada wszystko co możliwe przeczytaj, genialne pisarstwo, chociaż depresyjne. Świat Dysku poznaj, jak lubisz się abstrakcyjnie pośmiać. Asimova. Chłopów wreszcie przeczytaj, czy Ziemię Obiecaną. Nanę - Emila Zoli. Trylogię - Sienkiewicza! Kur... cokolwiek. Pewnie masz braki na każdym etapie, bo tak się współcześnie wychowuje ludzi.

To że poleciał. Chociaż w sumie gość pytał o coś co nas zszokowało i może powinienem tak samo, ale mam zahamowania ;)

BTW. Jestem pod 40-stkę, zaszczepiony Pfizerem (jedna dawka). Z własnego wyboru.

Wszystkie klasyczne Treki masz od ręki dostępne na Netflixie. Polecam oglądać po kolei (pomijając wstepnie Oryginalną Serię z lat 60-tych) i z napisami, albo w ogóle bez jak znasz angielski (nie są to wymagające seriale pod tym względem).

PS. Jak naprawdę jesteś młody, a nie oglądałeś, jak umiesz przeboleć nędzne (szczególnie na początku) efekty i nastawienie na debatę i teatralność (teatr to zasadniczo wyższa, bo bardziej abstrakcyjna forma sztuki niż kino, nb. na czym w skrócie polega teatr? nie ważne jest jak przedstawiona jest bójka, bo nie jest istototna sama w sobie, istotne jest to że do niej doszło, ten poziom myślenia!), a nie akcję, jak umiesz przyjąć do wiadomości, że z czasem serial tylko się rozkręca i lubisz myśleć, oraz potrafisz zrozumieć, że coś oglądane od środka traci połowę treści w kontekstach, więc nawet jak słabo zaczyna, trzeba oglądać po kolei i od początku, to serio:

Obejrzyj Star Trek: The Next Generation (oryginalna seria jest już naprawdę zbyt stara na początek, nawet The Next Generation trudno strawić na początku). Jak Cię wciągnie, to będziesz miał oglądania i rozkmin na długi czas, bo jest parę innych klasycznych serii Treka, które są na całkiem wysokim poziomie, szczególnie w zestawieniu z tym jaką papkę się współcześnie ludziom oferuje.

Nie będę twierdził, że to jakiś geniusz wcielony, ale moim zdaniem z seriali sci-fi, najwyższa półka jak się umie do tego odpowiednio podejść i pamięta, że to nadal po prostu serial.

Nawet nie próbuj zaczynać od współczesnych Treków, bo mają z klasyką wspólną tylko nazwę, zrzygać się można!

Trudno o bardziej przereklamowane, zarazem czysto pseudo-intelektualne, udające znacznie więcej, niż jest kino współcześnie (a może nawet w historii), niż filmy Nolana. Widzowie dzielą się na tych którzy to rozumieją i tych co nie. Po tym możesz wyrobić sobie najczęściej zdanie na temat głębi ich charakteru wręcz, a na pewno gustów.

Skąd charakter? Otóz zdarzają się np. ludzie bardzo skądinąd inteligentni, którzy są zarazem puści na każdym poziomie poza zdolnością do formalnych manipulacji (coś jak autyzm). Ich taka płycizna, ale z zagadką zazwyczaj wyjątkowo kręci (ale głównie kręci pozerów, którzy myślą, że nikt poza nimi takiej np. Incepcji nie zrozumiał i wyłącznie dlatego może uważać ją za ledwie przeciętne, chociaż całkiem widowiskowe, kino akcji i nic więcej - już wolę Szklane Pułapki, miliard razy!).