Darth Angel

Jeśli jeszcze tego nie znalazłeś, to w którymś ze sklepów w startowym obozie jest do kupienia łuk, jak mnie pamięć nie myli kosztuje 15 tys. sztuk złota - warte każdego miedziaka. Dodaje bonus z siły do obrażeń, więc warto dać silnym postaciom.
Oprócz głównej ekipy uderzeniowej utworzyłem sobie dodatkową drużynę, której zadaniem było "magazynowanie fantów". Wszystko co nie było mi potrzebne na już, ale żal było się pozbyć, oddawałem im na przechowanie (mieli obiecany udział w łupach po zakończeniu przygody ;).

Ja podchodzę do tematu inaczej niż Ty, jeśli jest możliwość importu postaci z poprzedniczek to chętnie korzystam, ale tutaj miałem niezłe wyzwanie przez posiadanie w drużynie tylko jednego człowieka, reszta to multiklasowcy nie-ludzie. Jeśli dobrze pamiętam, półelf przestał już awansować bodajże w POR, a reszta poza człowiekiem przestała w drugiej albo trzeciej części. Jedyna korzyść była taka, że w kolejnych odsłonach moja drużyna potrafiła przyłożyć pięcioma fireballami w turze.

Aha, jest respawn, po jakimś z góry określonym czasie (pół roku? rok?). Wyciągnąłem to chodząc non stop na SEARCH, oraz badając krok za krokiem teren poza miastem (tam czas zasuwa dużo szybciej).

Faktycznie łatwiej znaleźć te łatwe niż te trudne cRPGi, jeśli chodzi o walki. Czasem co najwyżej może być ciężko jeśli w jakiś region zapuścimy się "za wcześnie". No i dobry dobór drużyny i taktyki. Rzeczony ToEE nie dał mi w kość specjalnie, moją taktyką były wszelkiego typu czary kontroli przeciwników oraz tworzenia nieumarlaków - rzucałem taką masę naprzód i siekałem resztą z daleka, głównie czarami. Chyba tylko jedną osobę miałem typowo do walki wręcz. No może jeszcze złodzieja, w sumie też walczący w krótkim dystansie.

Dla mnie zmorą, przez którą rzuciłem w diabły grę, były walki w Dark Souls. Znajdzie się pewnie milion osób które powiedzą że walka tam to był pryszcz, ale ja się chwilę pomęczyłem i stwierdziłem że to nie dla mnie. Zaintrygowało mnie intro, chciałem poznać ten świat, ale męczyć się z walkami to ja już od co najmniej 15 lat nie lubię. Wolę w grach inne aspekty i wyzwania.

Verify -> nie no, w Wizardry IV wystarczyło samemu zabić ich wcześniej jednym strzałem :). Takie sztuczki jak piszesz potrafili na szczęście tylko kapłani i magowie od pewnego poziomu, sami byli na jeden dobry strzał. Z perspektywy czasu to nawet jest zabawne. Niezabawna była dla mnie za to kolejna część.

Bogas -> odpowiadając na Twoje wcześniejsze pytanie, czasu niby dalej na granie tyle co wcześniej, ale doszedłem do wniosku że coś od życia też trzeba mieć, te wszystkie posiadane gry same się nie przejdą, a latka lecą ;). Na razie w M&M9 stworzyłem drużynę. Tradycyjnie, większość to rzucający zaklęcia, skuteczne u mnie podejście od lat. Zobaczę czy i tu się sprawdzi.

No to ja w 2021 roku z eRPeGie zaliczyłem:
- Coldfire Keep
- Heroes of the Monkey Tavern (w zasadzie skończyłem ją dziś, no ale podciągam ją pod ubiegły bo prawe całą przechodziłem w ostatnich tygodniach).
I to by było na tyle. Poziom obu pozycji jak dla mnie taki sam, w zasadzie oba zamykają ranking nowożytnich dungeon crawlerów które ograłem.
Oprócz nich zaliczyłem "jeszcze" dodatek Deathkings of the Dark Citadel do pierwszego Hexena; jeśli zaliczyć go jako samodzielną pozycję, to przeszedłem w ub. roku trzy gry. O całe trzy więcej niż w 2020.

Może poprawię się w bieżącym (dojdę do sześciu? ;).

Ja mimo wszystko, bez względu na efektywność konkretnych technik/narzędzi mordu, najlepiej w tej grze wspominam podjazdy konno i siekanie w galopie mieczem wrogie hordy. Może i są systemy gdzie to lepiej rozwiązano, ale ten aspekt wrył mi się w pamięć najbardziej.

Ja trochę w błogiej nieświadomości żyję, czytam tylko ten wątek i mam w ulubionych wątek drenza o nieznanych grach, czy jakoś tak, na wszelki wypadek jakby mnie na coś nieerpegowatego naszło. A tak zero społecznościówek i innych takich serwisów. Chociaż i tu się zdarzyły niepotrzebne przepychanki, ale na szczęście rozeszło się po kościach.

W ciągu bodajże dwóch miesięcy kolejna osoba udzielająca się w wątku anonimizuje się. Co się w tych internetach dzieje? Zapytam niczym bodajże Oskar w jednym filmie:
https://youtu.be/-h057K7E3io?t=11

"(...) do pobrania do 31 czerwca."
Warunek ciężki do spełnienia, czyli co, wieczna promocja? ;)
Dzięki za cynk.

Dzięki za odzew. Nie powiem, 1/3 z wymienionych tytułów chodziła mi po głowie.
Zaskoczyliście mnie natomiast z tym Falloutem. Ćwierć wieku temu nie miałem ku temu serca, ale pamiętam jak kumpel grał. to nie wyglądało to na nic szybkiego i krótkiego. Nie mówiąc o zasłyszanych setkach godzin poświęconych przez niektórych. Być może to dotyczyło dwójki. No nic, zmierzę się z tym w takim razie szybciej niż się spodziewałem. Tak po prawdzie, myślałem że AoD to też rozwlekła gra niczym brazylijska telenowela.

Pozazdraszczać. Ostatnią zaliczoną grą był BAK w grudniu 2019 - odstawiłem gry by skupić się na możliwie najszybszej realizacji kilku zamierzeń i mimo że mnie ciągnie, to się nie daję, bo wiem że jak zacznę grać to utonę. Może w 2021 w coś pogierczę, ale mam pojęcia co to mogłoby być - moje zachciewajki sięgają do różnych gatunków. Tak więc póki co tylko regularnie tutaj sobie czytam i zbieram co dają za darmo.

Uwielbiam tę serię. Wciągnąłem ten zestaw, chociaż na Steamie już miałem (ponoć coś tam jest lepiej na GOGu rozwiązane niż na Steamie - nie roztrząsałem co, wciągnąłem, kiedyś na pewno jeszcze pogram). Z zestawu nie przeszedłem - w zasadzie w ogóle nie grałem - w Deathkings-ów, nigdy nie wpadł w moje ręce. Jeśli chodzi o ciężki klimat, pierwszy Hexen niszczy dla mnie pozostałe części i w zasadzie wszystkie inne gry w takich realiach. A D'Sparil na końcu Heretica - najdłużej tłuczony przeze mnie boss ever, zużyłem na niego chyba wszystkie możliwe zasoby jakie wniosłem i jakie znalazłem w jego leżu. Heretic to jedna z pierwszych gier jakie odpaliłem na moim nowym kompie w '96 - kupiłem w Vobisie płytkę z shareware'ami i demami dziesiątek gier, m.in. Heretica, RotT, Dark Forces... ech...
Z Portal of Praevus i Heretic II są chyba jakieś problemy licencyjne, dlatego nie ma ich na żadnych platformach.

Cie nie mogę, 64 GB. Tak mnie naszło: jak spakowałoby się ARJ-em, to ile potrzebnych byłoby dyskietek, by od kolegi grę "pożyczyć"?

Wspominano o tym powyżej, teraz jest już dostępne na EpicGame Store w mojej ulubionej cenie Tyranny i Pillars of Eternity (w tej cenie refund to grzech).

Racje z reguły są zepsute, nie zatrute (zatrute to rzadkość). Jak dobrze pamiętam powodują wówczas chorobę, nie zatrucie. Jeśli byłeś zatruty, to z dużą dozą prawdopodobieństwa możesz założyć, że przydarzyło Ci się to podczas walki z zabójcami lub Moredhelami.
A racje żywnościowe zawsze najpierw sprawdzaj, nim zjesz ;).

twostupiddogs -> szczerze "zazdraszczam" koledze. Ja szlifowałem angielski od roku, bo nie byłem zadowolony ze słyszenia i mówienia (miałem tylko bierną znajomość), skończył mi się kurs i przerzuciłem się na hiszpański, piłuję go w każdej wolnej chwili od całkowitego zera począwszy od kwietnia (znałem tylko "mieć cojones" i "hasta lavista baby" ;), i właśnie się zastanawiałem czy kiedykolwiek dojdę do momentu, by móc obejrzeć ze zrozumieniem film czy pograć w grę po hiszpańsku. Długo się uczyłeś? Ja póki co jestem co najwyżej w stanie zapytać o drogę i poradzić sobie w restauracji.

Grafika szóstki nie jest tak bardzo w tyle za siódemkami. Od piątki do szóstki to faktycznie przepaść, ale dwie następne są wg mnie względnie zbliżone. Bliżej szóstce do siódemek niż siódemkom do ósemki. No i są o niebo lepsze, chociaż poprzeczki ta ostatnio nie postawiła za wysoko.
Iselor - dałeś szanse Wiedźminom, chociaż się od nich odżegnywałeś - może powinieneś dać szansę chociażby U7? Nie ręczę że Ci się spodoba, bo formuła kojarzy mi się bardziej z BG 1 niż BG2, a wiem że za pierwszym nie przepadasz, ale może jednak.

Ja w ogóle niespecjalnie przepadam za walkami w cRPGach. Tzn. lubię mieć postać której nikt nie podskoczy, ale jak mogę ugrać swoje w inny sposób to korzystam. DE:HR był dla mnie rozczarowujący, po trailerach promujących ten tytuł spodziewałem się czegoś... lepszego. W zasadzie z całej gry najbardziej podobały mi się przedpremierowe trailery ;). Dex za to był przyjemny, a walki, jako mało dla mnie istotny aspekt, praktycznie już nie pamiętam, więc ciężko mi odpowiedzieć na Twoje pytanie. Na pewno nie była uciążliwa lub nadmiernie upierdliwia, bo bym ją zapamiętał właśnie za to.

Dobrze wspominam Dexa, zdecydowanie lepiej mi się w toto grało niż w klimatem podobnego Deus Ex: HR.

Ja jestem na odwyku, od grudnia, po zakończeniu BaKa, nie tknąłem żadnej gry. Nie żebym nie miał ochoty, bo mam, i to nieraz piekielną, by odpalić jakiegoś cRPG-a - czy to starocia czy coś z ostatnich kilku lat. Dziś rano np. ni stąd ni zowąd naszła mnie chęć na Hexena. No ale poświęcam cały wolny czas na coś zupełnie innego, i póki co z harmonogramu mi wychodzi, że może i z 1,5 roku jeszcze potrwa ta przerwa. Ale do wątku regularnie zaglądam, taki mały substytut grania.

Z tego co pamiętam przechodzi część ekwipunku, chyba do maks. +3 i na pewno nie Mighty Bow czy jak tam się zwał (ten bez magicznego bonusa, ale z bonusem za siłę postaci). Odpadają też wszystkie rękawice siły i takie tam. Nie mam w tej chwili dostępu do zarchiwizowanych savek, bo mógłbym sprawdzić aby CI to potwierdzić.

Ja "zrobiłem" całą serię w na przestrzeni ostatnich 15 lat, chronologicznie, z czego U8 i U IX to ostatnie 2-3 lata. Ogólnie ostatnia część podobała mi się, ale kulała spójność koncepcji fabuły, wg mnie, stąd też zastanawia mnie, jak inni to odebrali. A przy okazji rozbudziłeś moją ciekawość, czy przypadkiem nie pominąłem jakichś fabularnych faktów.

Hmmm, to MM ze ścianami tekstu i ekranami kojarzącymi mi się z MS Works traci coś ze swojego prymitywnego uroku, tak wg mnie.

Wersję z GOGa instalujesz, odpalasz i grasz (grałem tylko w trójkę z GOGowej wersji, ale wątpię by pozostałe wymagały grzebania - przynajmniej na zdecydowanej większości konfiguracji). Jedynie zarchiwizowany save z dwójki sam się nie przerzucił do folderu EOB3 ;).

A właśnie tak z tydzień temu zastanawiałem jak tam ten crawler sobie poczyna, pamiętałem że miał coś z czaszką w nazwie. Jak trwają prace?

Ja listę zrobiłem po tym, jak kiedyś napaliłem się na zakup w promocji jednej gry na steamie, dodałem czym prędzej do koszyka, a tu komunikat że już to mam. A że w taki sposób już wcześniej kupiłem kilka gier które jak się okazywało miałem na innej platformie, no to postanowiłem to usystematyzować za pomocą Excela. Więc o ile coś nie jest za darmo, to konsultuję z arkuszem.

Wyciągnąłem z powyższej listy na szybko, nie analizując co to jest, wszystko czego nie znałem. Wyszło 30 tytułów. To teraz mam na liście przed premierą 106 pozycji, 82 po premierze ale jeszcze nie posiadane, + 137 posiadanych niezaliczonych. To daje mi 325 cRPGowatych gier - zakładając że zostało mi 30 lat życia, mając świadomość że ciągle wychodzą kolejne... jestem na przerąbanej pozycji. Mając świadomość że ich wszystkich nie przeszedłem, nie zaznam spokoju. Dzięki drenz, serdeczne dzięki. Kolega. Może za miesiąc rzucisz kolejną odsłoną listy, by pogrążyć mnie w jeszcze głębiej w czarnej rozpaczy?

GOG nie jest Redów, tylko CD PROJEKT, tak jak Redzi. A cdp.pl zostało dawno wydzielone i sprzedane przez CD PROJEKT, więc to ten jest wyrzutkiem. Pozostali to jedna rodzina. Chyba że coś się ostatnio zmieniło.

Bastion oceniam podobnie jak Silvaren, z tym że gameplay był dla mnie zwyczajnie męczący. Jak dla mnie gra byłaby lepsza gdyby oferowała 'story mode'. Przeszedłem, ale tych dodatkowych poziomów z ciekawymi dopowiedzeniami do historii w większości przypadków nie odwiedzałem bo nie miałem do tego cierpliwości.

Tarjan znowu wraca? Ma tupet.
Co to jest TLoU? Nie mogę coś zaskoczyć.

Były dwie prawie identyczne gry? Kumpel miał Magię i Miecz, jeśli dobrze kojarzę. Ogrywaliśmy toto godzinami, takie preludium do późniejszych sesji eRPeGowych :). W drugiej połowie lat '90 kumpel z liceum wyciągnął z szafy jakiś dodatek, skończyło się na może dwóch sesjach, nie zaiskrzyło.
Jak dzieciaki podrosną to pograłbym z nimi w takie coś, ale mój młodszy to nawet Chińczyka jeszcze nie ogarnia. Tak czy owak wybrałbym wersje analogową, cyfrowych rozrywek i tak będą mieli pewnie pod dostatkiem.

W następnym rzucie za darmo na Epicu będzie, tyle że na pewno bez dodatków. Wiem że ludzie bojkotują tę platformę, ja na razie zbieram co dają. Jeszcze w nic stamtąd nie ograłem, nawet klienta nie instalowałem.

Mam dwa takie konkretnie duże i nie planuję więcej. Pierwsze to TES III Edycja Kolekcjonerska czy jakoś tak, moja pierwsza niekradziona gra (pomijając M&M6 z ŚGK z 2001 roku). Od tej gry i wkrótce od programu MSDN AA rozpoczęło się moje legalne życie. Drugie pudło to zdobyta w jakiejś super promocji kolekcjonerka Drakensang: The Dark Eye, w którą do dziś nie zagrałem. Obecnie preferuję tylko półki wirtualne, chyba że cena fizyczna jest naprawdę niezła (jak niedawno Technomancera - w normalnym boxie).

Adamus -> Pierwszy komputer, chociaż ciężko to teraz tak nazwać kupiłem w 1987 roku za całe 103000zł, czyli moje trzy pensje młodszego projektanta w Biurze Projektowym Stoczni Szczecińskiej
A ja zaledwie kilka lat później kupiłem bodajże za 120 000 zł sześciostrzałowego kapiszoniaka: https://allegro.pl/oferta/metalowy-pistolet-policyjny-kapiszony-gonher-124-6-8581609623
na targowisku Turzyn :). Za kasę odpaloną siostrzeńcowi, stanowiącą jakiś ułamek pensji cioci pracującej pewnie za plus-minus medianę ówczesnych wynagrodzeń.

Nie no, Ultima I to zlepek wszystkiego co przyszło do głowy Garriottowi w danym momencie, bez większego ładu i składu. Do tego perspektywa jaką zastosował w podziemiach była niezwykle nieprecyzyjna i wg mnie nie przynosząca satysfakcji w eksploracji, w przeciwieństwie do równoległej mu Wizardry, która odwzorowywała perspektywę bezbłędnie. Dwójka miała całkiem ciekawy koncept, ale osobiście dalej wybierałem Wizardry. Trójka to kolejne zmiany, ale np. prowadzenie drużyny podczas starć było dla mnie mordęgą. Dopiero pojawienie się U4 było wg mnie prawdziwym objawieniem dla serii i nie tylko. Dla mnie Ultimy I-III przegrywały z kretesem z pierwszym M&M. Z U4 nie, ale ciężko je porównywać. To trochę jakby porównywać Tormenta i Morrowinda - w każdym o co innego chodzi a oba zarąbiste. I swoją drogą, odnośnie sugestii Ultimy co do dalszych kroków, coś jak przez mgłę kojarzę wątek ze zdobyciem tytułu Ace of Space bodajże, i zbyt oczywiste toto chyba nie było. I ratowanie księżniczek z baz Związku Radzieckiego :) też. Jak na grę na kilka wieczorów, to za wiele wskazówek tam ogólnie nie było. Dokładnie jak w późniejszym M&M, z tym że skala dużo mniejsza. M&M jeśli chodzi o świat był bardziej spójny.
A co do fabuły, to w M&M obowiązkowe do przeczytania wg mnie są wprowadzenia do historii z manuala. Nabiera to trochę kolorów, zwłaszcza jak się przebija przez kolejne części. Nawet jeśli "Mitologia", w którą, dajmy na to, wszyscy w danym świecie wierzą, rozmija się z prawdą fundamentalną (którą to cechę na poprzedniej odsłonie wątku drenz wskazuje jako wadę koncepcji świata). Tak czy owak przy M&M bawiłem się bardzo dobrze. Jeśli chodzi o całokształt tych trzech filarów cRPG, jak sobie te najstarsze z długich serii kiedyś nazwałem, dla mnie M&M są najlepsze (nie grałem tylko w IX i X, za co najmniej dobre uważam wszystkie z wyjątkiem VIII). Dalej właśnie Ultimy (bez części I-III i 8) i na końcu, ale tuż za nią Wizardry, pomijając męczące dla mnie części V i VII.

SpecShadow -> Zdecydowanie KOTOR 2.
Nie wiem jak można twierdzić inaczej.
Można, ja tak mam :).
A z Malakiem, poza wyżej wymienionymi działają też błyskawice; nie pamiętam też czy znajomy który nie miał tych "lepszych" mocy ;), nie używał rzucania mieczem. A może granatami? Nie pamiętam. A o Destroy Droid to nawet nie wiedziałem że też działa. Zresztą prawie nigdy tego nie brałem podczas różnych rozgrywek.

Mnie osobiście nie napawają zbytnim optymizmem mangowe postaci, ale na dźwięk tych japońskich okrzyków rodem z anime to wręcz dostaję dreszczy. Moja wiara w podołanie zadaniu przejścia tego jest znikoma.
Wolałbym wrócić do Paper Sorcerer. Tyle że tam eksploracja jest szczątkowa, w W:LoLS widzę że mapy zbliżone do oryginalnej serii.

Drawngeon: Dungeons of ink and paper? Mary Skelter: Nightmares?
Pierwsze słyszę, w wolniejszej chwili sprawdzę cóż to, ale wrażenia ogólne z tych gier są OK?
drenz -> mógłbym poprosić Cię o zarządzanie moim czasem, ale, kurcze, wiele punktów robię co najmniej tak samo "dobrze": nie oglądam żadnych seriali i prawie w ogóle filmów; nie przeczytałem w całym 2019 ani jednej książki (wiem, nie ma się czym chwalić); jedyne social media to ten wątek; youtube służy mi prawie wyłącznie do słuchania muzyki, nie oglądania; neta też przestałem przeglądać bezcelowo dawno temu; zbieranie osiągnięć wyznaczonych przez twórców gier to też nie moja bajka; co do snu, też normalnie śpię 5.5-6 godzin i jest ok, ale bywa że się nie da - zwłaszcza jak roześpię się podczas czytania książeczki dzieciakom - to potem nie mogę się pozbierać i próba pogrania czy zrobienia czegokolwiek sensownego bardziej przypomina nawlekanie nici na igłę przez zombie niż właściwe czynności.
Ale widzę pewną rozbieżność, a mianowicie: póki nie ma jeszcze dziecka, bo jak się pojawi, tak wtedy czas na granie baaaardzo się skurczy.
Nie, no co ty, to nie tak. Przy jednym dziecku jest jeszcze kupa wolnego czasu :).

Blackthorn -> Szukasz problemu tam gdzie go nie ma. Komentarz odnośnie DM nie ma nic wspólnego z LoG, ot rzuciłem komentarz że protoplastę EoB będę prawdopodobnie rozgrywał w jednym z dwóch wariantów, verify wskazał w jaki sposób da się go spokojnie ograć, więc zostaje mi czekać aż trafi na GOGa. Koniec. Bez wiązania z LoG.

Całość o LoG zaczęła się od tego, że sugerowałem Iselorowi, by nie korzystał bez potrzeby z solucji (czyli MAPY, bo ciężko mi wyobrazić sobie sensowną solucję tej gry bez mapy), chyba że konkretniej utknie. Bo, jak napisałeś - i z czym się zgadzam (nigdzie nie napisałem inaczej) - ukończenie gry (razem z ukrytym, prawdziwym zakończeniem) bez poradników i solucji to jest jakieś osiągnięcie, zaliczając przy tym większość sekretów. Zasugerowałem jednak, by nie pozbywał się AUTOMAPY, bo to prawdopodobnie przy jego niechęci do łamigłówek odepchnie go już do reszty od tej zacnej, moim zdaniem, produkcji. Przez MAPĘ rozumiałem solucję, przez AUTOMAPĘ - no, automapę.

Więc wg mnie przepychanki nie było. Zarzuciłeś mi co prawda, że nie lubię automap, wskazałem jednak że to nie tak, chociaż są pewne gry, gdzie z nich nie korzystam, bo tak lubię i już. I suchy fakt, że LoG2 się da tak ograć. Nie, że trzeba, bo inaczej to się nie liczy. To tak, jak np. Silvaren marzący o obsidianowej ścianie sławy czy jakoś tak; jak to kiedyś osiągnie, czy sprawi tym, że inni którzy przejdą PoE samodzielnie na najniższym poziomie trudności powinni się czuć gorzej? Ja wiem że jak zagram to maks. na normalu, bo od dawna nie gram w nic powyżej tego. I nie będę miał z tym kompleksów. On będzie, szczęśliwy ze swojej rozgrywki, ja ze swojej. Ja powiem jakie miałem uwagi co do konstrukcji gry, zadań i takie tam, on, jeśli jeszcze będzie pamiętał tę grę skomentuje to i tyle, wątpię by mnie zjechał że źle grałem. Ale nie powiem też, że zaliczenie tak tej gry jest niemożliwe, skoro ktoś tak przeszedł. W tożsamym przypadku, czy powinienem mieć wyrzuty, że w ostatniej walce Pools of Darkness zmniejszyłem poziom ze średniego na najłatwiejszy, ma wywoływać we mnie wyrzuty sumienia, wiedząc że istnieją tysiące ludzi którzy przeszli na najwyższym? Bynajmniej. Wyrzuty mam co najwyżej, że jest tak wiele gier, a tak mało czasu.
Więc proszę nie szukaj problemu gdzie go nie ma. I myślałem że temat skończyliśmy już poprzednio, ale ponieważ z Twojego ostatniego posta bije jakaś gorycz, czuję potrzebę wyjaśnienia tego, bo nie masz ku temu podstaw. Więc pogdybajmy lepiej o tym, co powinni poprawić w LoG3 (tak, wiem że to póki co mało prawdopodobne).

Albo zapytajmy przy okazji drenza - bo się nawinął w międzyczasie jak się tu rozpisuję, a zapomniałem poprzednio przy jego wpisie - skąd bierze czas na granie. 65 gier + dwie na tapecie, z czego "raptem" dziesięć to cRPG-i. Ja zaliczyłem też dziesięć, co mi się wydaje dużą liczbą, + jedną krótką grę spoza gatunku. "Zazdraszczam" koledze :).

Bynajmniej. Ale w tych konkretnych grach dobrze się bawiłem właśnie w takiej formie. Tak grałem w EoBy, grało mi się bardzo dobrze, więc gdy zobaczyłem spadkobiercę (w moim mniemaniu) w postaci Grimrocka, podszedłem do niego tak samo i się nie zawiodłem. Dwójka to w zasadzie dalej dungeon pod względem konstrukcji, z tym że z większą ilością połączeń z innymi sublevelami i ściany korytarzy zastąpiono w części przeszkodami naturalnymi, ale samo podejście nie jest odmienne, to po prostu bardziej rozwinięta formuła tego samego. I jak kiedyś zagram w Dungeon Mastery, też pewnie tak będę grał. Chyba że nie podołam, to podejdę do tego jak do wczesnych Wizardry/BT, czyli z kartką i ołówkiem. Wszystko dla mnie jest kwestią tego, na co kładziony jest nacisk w danej grze. I tak, konkretne labiryntówki mogę mapować ręcznie. I w obu podejściach do projektu poziomów moim głównym wrogiem jest właśnie loch, nie maszkary je zamieszkujące, więc czuję satysfakcję z samodzielnego uporania się z nim doświadczając go, rzekłbym, empirycznie.

Inaczej czułem serię M&M. Już od pierwszej części był tu nacisk na eksplorację otwartego świata, nie na rozwiązaniu drogi przez labirynt. Tam używałem wydrukowane mapy dołączone do gry, bez opisów, tylko gołe kontury, na które nanosiłem samodzielnie opisy co i jak. W dwójce była już umiejętność kartografii, co wykorzystywałem. Ale wydruki też chyba wykorzystywałem. W kolejnych częściach korzystałem z automapy, ułatwiała określenie gdzie mnie jeszcze nie było. Analogicznie podchodziłem do tematu w innych otwartych światach (TES, Two Worlds, ostatnio Dungeon Lords). Goldboxy podobnie, ułatwiały ogarnięcie gdzie jestem, a że tam nacisk był położony jeszcze na co innego, to nawet nie rozważałem rysowania map.

I może to jest jednak hipsterskie, ale nie bardziej niż np. utrudnianie walk poprzez podniesienie poziomu trudności. Niektórzy czują się lepiej jeśli zmłócą trudniejszych przeciwników, ja czuję się lepiej jak rozsupłam samodzielnie labirynt w grach, w których, moim subiektywnym zdaniem, właśnie o to chodzi, a w otwartych światach zajrzę pod każdy kamień. Wszystko niestety kosztem czasu, ale jakoś nie mogę sobie odpuścić takiej zabawy.

Po prostu liczyłem kroki. Tak naprawdę problematyczna była zagadka z meteorytem. Jak w końcu rozgryzłem o co może w niej chodzić, obrałem dany kierunek na zasadzie osi w układzie współrzędnych i liczyłem każde odstępstwa od tej osi zmierzając naprzód. Co jakiś czas zostawiałem fanty dokładnie na tej wyliczonej osi, tak dla pewności. Ostatecznie i tak nie trafiłem dokładnie w swoich wyliczeniach, ale po rozkopaniu obszaru 3x3 znalazłem. Rozważałem rozrysowanie tego, ale uznałem że tak będzie szybciej.

A, to byłeś chyba Ty Blackthorn, od którego wiem o tych notatkach na automapie. Wracając do tematu - Grimrocki da się rozgrywać bez automapy i jednocześnie bez konieczności rysowania map. Powiedziałbym wręcz, że trudniej niż zorientować się po prostu kręcąc się po okolicy, byłoby składać z fragmentów całą mapę (po tych wszystkich teleportach, bez możliwości natychmiastowego określenia swojej pozycji na siatce), by dojść co i jak. I zwyczajnie mniej czasochłonne. Miejscówki są na tyle charakterystyczne, że nie jest to nadzwyczajnie skomplikowane zadanie, a z pewnością nie od razu hipsterskie. Chociaż rozumiem że nie dla każdego, wydaje mi się że to kwestia orientacji przestrzennej. Mój ojciec nie potrafi ogarnąć żadnego planu jeśli kierunki na planie nie pokrywają się z kierunkiem w którym patrzy, więc nie poradziłby sobie nawet z automapą, gdyby nie obracała się wraz z nim (gdyby grał na kompie), ja Eye of Beholder jechałem dokładnie tak samo jak w Grimrocki, tylko na pamięć. Po zrobieniu map do Wizardry czy BT, po kilkukrotnym przejściu danych ścieżek też jechałem już bez zaglądania w nie. I nie wydaje mi się to nadzwyczajną umiejętnością. Wychodzę z założenia, że jak gra nie posiada mapy, to znaczy że jej nie potrzeba i da się jechać na pamięć, chyba że to naprawdę konkretny labirynt. Pewnym wyzwaniem były dla mnie, co prawda przed ponad dwudziestu laty, niektóre podziemia w Daggerfallu. Tam potrafiłem gubić się od samego patrzenia na tę trójwymiarową mapę.

A, Iselor, z Twoimi preferencjami nie polecam trybu 'old school mode', z tego co pisał bodajże Adamus, na automapie można nawet nanosić notatki.

W pierwszym Grimrocku zagadki są łatwiejsze. Najważniejsze jest to, że w zasadzie wszystko co jest potrzebne do rozwiązania łamigłówki na danym poziomie jest zawarte tylko w ramach tego poziomu. Pierwszy Grimrock jest też krótszy, i pewnie tańszy, więc jak chcesz podjąć wyzwanie, możesz zacząć bezpieczniej od niego, tylko na bogów, dopóki konkretnie nie utkniesz, nie korzystaj z solucji, bo cała satysfakcja moim zdaniem z tej gry to właśnie samodzielna eksploracja i łamigłówki. Bo nie fabuła i nie walki. Labirynty nie są także aż tak skomplikowane, żeby trzeba było korzystać z map, przynajmniej wg mnie. Jechałem na "old school mode", czyli bez automapy, i nie rysowałem też jej ręcznie, i nie gubiłem się. To nie poziom pierwszych pięciu Wizardry czy oryginalnej trylogii Bard's Tale.
Dwójka jest dla mnie lepsza, ale zagadki są trudniejsze i rozwiązania są porozrzucane po wielu poziomach.
SpecShadow -> nie wiem jakie było rozwiązanie z cmentarzem, bo moje podstawowe wyliczenie zawiodło. Byłem w trakcie próbowania kolejnego wariantu układanki i tak w trakcie, niespodziewanie, trafiłem. Najwięcej czasu straciłem w piramidzie, gdzie długo nie wpadłem na to, by wykorzystać jeszcze raz przedmiot użyty już gdzie indziej. A, i całkowicie nie ogarnąłem pewnej komnaty z całą mozaiką do wciskania i dwoma kratami. Tę prawą otworzyłem, była chyba zresztą niezbędna do pchnięcia fabuły, ale skarbca po lewej nie ogarnąłem.

Oba Grimrocki po zdjęciu zagadek i łamigłówek tracą cały swój główny urok wg mnie, więc nie wiem czy jest sens grania z rozwiązaniami/mapami. No bo cóż tam wówczas pozostaje? Oglądanie widoków? No bo chyba nie walka?
W BT IV nie grałem, ale po trzydziestu latach od trójki nie ma szans by twórcy wymagali znajomości od graczy znajomości poprzednich. Ale nawiązania na pewno są, jakieś smaczki itp. Na pewno wiem że przewija się coś o kulcie głównego badassa z dwójki, bo widziałem w jakimś promocyjnym filmiku wprowadzającym do rozgrywki.

Zdrowych i spokojnych Świąt Bożego Narodzenia i wszelkiej pomyślności w Nowym Roku, realizacji wszystkich planów osobistych jak i zawodowych, i tyle dobrych gier, ile tylko wasze tradycyjne i wirtualne półki udźwigną.

Ja przestałem grać w gry zaliczone przeszło dekadę temu. Jest kilka gier, które planuję powtórzyć w bliżej nieokreślonej przyszłości, ale cały czas pierwszeństwo mają te nietknięte lub nieukończone (na liście cRPGów "Mam, ale jeszcze nie grałem" mam aktualnie 126 pozycji; ogrywane, ale nieskończone to zaledwie 8). Z Twoich ogranych tytułów przeszedłem raptem 16 pozycji.

Annelotte
ad. 3 - Ishar 3 -> Ja rozpoczynałem dwukrotnie, bo okazało się że za szybko przyszedłem do maga, bodajże w południowo-wschodnim rogu miasta, i przy kolejnej wizycie już z przedmiotem questowym wywalał mnie bez możliwości pchnięcia fabuły do przodu. Dało się przejść wersję PC, ale od tamtej pory robiłem masę zapasowych stanów gry, i jeśli za długo gdzieś błądziłem, to zaglądałem do solucji, chociaż normalnie tego unikam jak się da. Tutaj uległem.

Planów tym razem brak. Planuję wręcz na razie nie grać, chcę ogarnąć trochę innych tematów.
Póki co, pochwalę się, właśnie przeszedłem Betrayal at Krondor. Zasada "do trzech razy sztuka" zadziałała. I tym samym właśnie rozpykałem swojego okrągłego, setnego cRPGa.
A kolejnym tytułem prawdopodobnie może stać się Dark Sun: Shattered Lands.

Ja z kolei z wydanych w ostatnich pięciu latach gier tylko w Dex grałem, więc mało rzetelnym graczem jestem w drugą stronę.

Ad.1. Nie polecam: https://www.rp.pl/artykul/1039318-Spozywanie-alkoholu-na-lodkach-i-zaglowkach-jest-zabronione.html
Ad.2. Jak przejdę jeszcze 100 cRPGów, to będę miał sumienie głosować, teraz nie. I dlaczego 1990+? Wyciąłeś Pool of Radiance, Ultima IV i inne bardzo dobre tytuły. I przy silniku tego forum wydaje mi się że w tym wątku zrobi się delikatnie mówiąc bajzel.
BTW: Dziś nad ranem dotarłem do 9 rozdziału BaK.

Liczyłem na to, że kiedyś cena spadnie do takiego poziomu ;).
BTW, jedno kliknięcie dodaje Wasteland 2 i Wastelamd 2: Director's Cut. Myślałem że ja druga zastępuje pierwszą na zasadzie patcha. Skoro są dwie wersje, to chyba zakładają, że ktoś może chcieć grać w wersję premierową. Jest jakiś argument za, o ile się nie jest pasjonatem bugów?

Jak wiele zapomniałem już z tej gry, większość przypomniałem sobie dopiero jak odczytałem ich imiona, a takiego Hanharra musiałem wręcz sobie wygooglować. To pewnie nawet dobrze, jak miałbym ponownie ją przejść, ale też znaczy, że nie oczarowała mnie za bardzo, bo dawniej ograne gry potrafię lepiej kojarzyć.

Z powodów które wymienił Silvaren, bardziej podobała mi się sztampowa fabuła jedynki. Pozwalała mi po prostu być dokładnie tym kim chciałem grać w tę grę, a nieczęsto się to udaje, a u BioWare to już prawie nigdy.
Natomiast co do Sith Lords, najbardziej pochłaniało mnie poszukiwanie wszystkich strzępków informacji o tym, co się stało z moją ekipą po zakończeniu jedynki. W ogóle przy pierwszym podejściu przeszedłem grę jako neutralny,

i konsekwentnie nie używałem przez całą grę miecza świetlnego jako symbolu jedi bądź sithów. Używałem tylko maczety. No i Mocy. Drugie, dłuższe, bo bardziej nastawione na znalezienie wszystkiego poza głównym wątkiem przejście zaliczyłem jako kobieta. I powiem Ci Silvaren, nie mam pojęcia o czym piszesz z płciami. Już nie pamiętam tak dobrze tej gry, ograłem ją tylko dwa razy, ostatni raz grałem w nią nie bliżej niż 14 lat temu, i co prawda w jedynkę grałem ostatnio jeszcze jakieś maksymalnie 2 lata później, to tam pamiętam wszystkie postaci. Co do dwójki, to chwilę musiałem się wysilić by przypomnieć sobie kogoś więcej niż

.
Co mi się nie podobało w tej serii? W jedynce w zasadzie tego nie odczułem, ale już w Sith Lords było to zauważalne: level scaling. Pomijając niedokończone wątki w tym drugim. Kiedyś może zagram z tym modem przywracającym zaszyte w kodzie pozostałości innych wątków.

No w końcu :). Gratulacje. Pewnie przeszedłeś po jasnej stronie mocy, ja od siebie życzę przejścia po tej właściwszej stronie :). Pierwszy KotOR jest w moim TOP5. Niegdyś marzyłem by powstała trójka, teraz nie wiem czy dobrze by się stało gdyby ktoś ją aktualnie stworzył.

Są zwyczajnie ok. Nie jest to oszałamiający poziom, ani skomplikowania, ani projektu. Czasem jakaś łamigłówka, ale niezbyt wymagająca. Taka Ultima IX była pod tym względem wg mnie znacznie lepsza. Za duży nacisk położono tutaj wg mnie na nudną walkę, resztę zrobili rozległe, ale jak pisałem zbyt mało charakterystyczne.
W&W dopiero przede mną.

Czy w ten sam deseń nie było Heavy Rain? Nie grałem, tylko słyszałem że to miało właśnie konstrukcję w tym stylu.

Dla mnie w pełni nieliniowy wątek główny to taki, którego jeśli nie zechcę to nie muszę podejmować, a i tak mogę grać dziesiątki godzin. Wzorcowym przykładem jest dla mnie Morrowind. Jak chcę, mogę podjąć rolę cesarskiego agenta i tak dalej, ale jak nie chcę, mogę nigdy nie pójść do Cassiusa czy jak mu tam i grać w najlepsze. Nikt mi nie zabroni ukatrupienia jakiejkolwiek postaci (jak np. w NWN, gdzie próbując zadźgać kogoś kto cuchnie zdradą otrzymujesz tylko komunikat "Twoja broń jest nieskuteczna"), co najwyżej dostanę komunikat o "zerwaniu nici przeznaczenia i życiu w świecie bez nadziei". I co? Dalej mogę zrealizować ostateczny cel na co najmniej dwa sposoby, bez całego bagażu w postaci przeznaczenia (czytaj: łańcuszka zadań) - o ile w ogóle najdzie mnie taka ochota.
Oczywiście są gry o mniejszym poziomie nieliniowości wątku głównego, przedstawiające np. inne skutki dla postaci/świata w zależności od wcześniej podjętych działań, co przekreśla czasem podjęcie innej ścieżki. Czasem ta nieliniowość objawia się tym (raczej rzadko), że podjęte działania nie pozwalają poznać całej prawdy, i nie sposób jej poznać całej za jednym przejściem.

Ja również nie akceptuję definicji Lu'Mersey nieliniowości. Liniowość nie oznacza przewidywalności. W przypadku gier zazwyczaj regułą jest to, że im bardziej liniowa gra tym scenarzyści mogą się pokusić o lepsze zwroty akcji. I odwrotnie, im bardziej nieliniowa fabuła tym trudniej zrealizować dobry zwrot akcji.

4Q2021 ;).

Ciężko tu mówić o inspiracji, to żywcem przeniesienie na nowszy silnik rozwiązań BaKa, przynajmniej na pierwszy rzut oka.
BaKa mam właśnie na warsztacie, stoję na progu szóstego rozdziału. Trzecie podejście było bardziej fortunne niż w minionych latach, w których nie wyszedłem poza pierwszy rozdział, i już od końca lipca prę do przodu. Jest trochę słabych elementów, ale sposób opowiadania historii jest naprawdę świetny. No i idzie mi trochę dłużej niż powinno, bo postawiłem sobie przy okazji za cel... szlifowanie angielskiego. Jest masa naprawdę świetnego wg mnie słownictwa. Generalnie rozumiem z kontekstu wszystko co istotne, ale postanowiłem sobie za cel przetłumaczyć każde jedno słowo, co więcej, wrzucam je do tłumacza googlowego aby je odsłuchać, bo mój angielski brzmiał inaczej niż ten oficjalny :). Oczywiście nie robię tego wszystkiego w trakcie gry, robię zrzuty z każdego unikalnego tekstu i rozgryzam to później, np. po zakończeniu pierwszego rozdziału czytałem ponownie prawie 1350 zrzutów, zapisując dodatkowo wszystkie ciekawe - z różnych powodów - słowa. Zajęło mi to około półtora miesiąca. W miarę możliwości czytam wszystko na głos. Aktualnie mam już ponad trzy tysiące zrzutów. Czasem są na nich tylko dwie lub trzy linijki tekstu, ale bywają i pełne strony. Nie kojarzę innej gry z taką ilością tekstu. Tutaj nawet wypicie różnych mikstur nie kończy się tylko standardowym "gulp!", ale opisem smaku i mniej lub bardziej odczuwalnego dla postaci efektu. Tak czy owak może do wiosny to przejdę. Może niektórzy uznają że taki sposób gry musi psuć immersję czy coś, ja nie mam z tym problemu, bo ta gra, zgodnie z intencjami autorów, ma coś w sobie z książki.

Jeśli chodzi o Bastion, to jak dla mnie ma fatalną walkę. Gra byłaby znacznie bardziej przyjemna, gdyby miała 'story mode'. Kilka pobocznych lokacji, mimo że oferowały pewnie fajne dopowiedzenia do głównej historii pomijałem, bo nie chciało mi przebijać przez ogromne ilości nudnych do zabijania potworów. Zapadły mi za to w pamięć dwa utwory muzyczne, z czego jeden w dwóch aranżacjach.

Ten Iratus wygląda klimatycznie. Koncepcja trąci "trochę" The Return of Werdna.

Podstawkę ogrywałem świeżo po premierze, dobrąłem do drugiego aktu i rzuciłem w diabły. Później znajomy zdobył HotU, okazało się że można zaczynać od 15 poziomu, dla zabawy odwzorowałem sobie wymarzonego w papierowym D&D3e złego kapłana. Nie wczuwając się pustoszyłem wszystko, jakbym grał w Diablo, i było ok. Ale podstawkę uznawałem za najgorsze cRPG od czasu upadku imperium rzymskiego. Bodajże dwa lata temu postanowiłem zmierzyć się ponownie z tytułem, ale podszedłem do tematu jak z HotU. Przebrnąłem, przeszedłem tą samą postacią SoU (gra była dostosowana do niskiego poziomu, ja zacząłem jako 17-to poziomowy mnich, ale nie przejmowałem się tym, nie jest to gra po której miałbym wyrzuty sumienia), na końcu ponownie HotU. Ostatecznie gra dla mnie nadal słaba, ale jak inaczej do niej podszedłem, to nawet stała się grywalna na tyle, bym chciał zobaczyć jak to się wszystko zakończy.

To kiepsko, bo reszta w ogóle mnie nie pociąga.
drenz -> Dungeon Rats i Monkey Tavern właśnie mam, dlatego z tamtego bundla nic skorzystałem.

Zazwyczaj mam podobnie, Silvaren. Z reguły pada na wersje MS-DOS, które często są portami, ale wydane względnie niedługo po premierze, więc w zasadzie są niejako "pierwotną wizją twórców". Ale jak mam do wyboru różnego typu release'y (np. Wizardry VII: CotDS vs. Wizardry 7 Gold), wybieram oryginał. Chociaż ze Skyrimem czekam na bardzo dobrą cenę na Special Edition, nie planuję zakupu oryginalnego wydania.

Wersja DOSowska ma zepsuty system levelowania - przy każdym poziomie skacze wiek postaci, a statystyki częściej się obniżają niż podnoszą.
Musiałbym sprawdzić, bo o ile statystyki rzeczywiście mnie... wkurzały (stosowałem najwredniejszy cheat: odpalałem grę od nowa jak mi bilans po awansie nie pasował), o tyle nie pamiętam żebym dziadkami chodził.

Etrian Odyssey
Pierwsze słyszę, to na jakieś handheldy?

Annelotte ->
Wersja na DOS
Nieco lepsza graficznie od tej na Apple, niestety, posiada kilka poważnych bugów związanych ze statystykami, co czyni ją niegrywalną.
Możesz rozwinąć?
Swoją drogą, z tego co widzę to wersja na NES jest graficznie całą dekadę przed wersjami DOSowymi Wizardry 1-5. Wygląda co najmniej tak dobrze jak DOSowy M&M1. Zastanawiałem się, dlaczego do piątej części włącznie grafika wyglądała niemalże identycznie jak w jedynce, a inne gry jakoś się dało przedstawić dużo lepiej (M&M, BT). Pewnie te ładniejsze wersie Wizardry ukazały się później, w końcu wersja na PSX siłą rzeczy musiała powstać przeszło dekadę później.
W Wizardry świetnie ogarnęli perspektywę, dzięki czemu można było łatwo zmapować to, co się widziało. Przy tym pseudo perspektywa którą zaserwowano w podziemiach w Ultimie to straszna bieda.

Ale gdy grałam, to wyobrażałam sobie ludzi, którzy musieli sami badać te lochy, rysować to sobie, upewniać się, że nie popełnili błędów itd. Wyzwanie, trzeba przyznać.
Następnym razem nie wyobrażaj sobie, po prostu weź kartkę, ołówek (i gumkę, nie zapomnij o gumce! :) i zacznij odwzorowywać mapę. Chcesz w pełni te gry "poczuć", zagraj na takich właśnie warunkach. Moim zdaniem wczesne Wizardry (bez piątki, tam to już masochizm) i trylogia Bard's Tale dają niesamowicie wiele frajdy przy mapowaniu, samodzielnym przemierzaniu labiryntu. Sednem jest w obu seriach pokonanie samego labiryntu, inne cele są drugorzędne, więc granie na gotowych mapach zubaża ich rozgrywkę. Namawiam, ale nie zmuszam, co kto lubi.

Z tym, że to nie są wg mojej wiedzy kontynuacje, tylko kolejne remake.

O kuchnia, w końcówce lat 90 na potęgę ściągałem w olbrzymich jak na tamte czasy rozdzielczościach dzieła tych artystów. Może znów zacznę sobie tapety zmieniać, jestem pewien że mam je wszystkie zarchiwizowane na jednym dysku. Oprócz pudełek gier te małe arcydzieła zdobiły okładki niezliczonej ilości książek, przyjemniej było odwiedzić Empik niż Louvre.

@drenz stoi za tym tak świetny człowiek (...). I to jeszcze z żoną. Szczęściarz. Moja przyszła za bardzo za nimi nie przepada
Ale dlaczego nie przepada za Vogelem i jego żoną? ;) (wybacz, nie mogłem się powstrzymać)
U mnie Avernumy, Geneforge, i Avadony (bez trzeciego) czekają na swoją chwilę, która jeszcze nie nadeszła. Avernum mam z tej GOGowej paczki sześciu części, to chyba druga edycja, zgadza się?
Trochę mnie dziwi, że średnio co dekadę gość robi nową wersję tego samego, z tego co kiedyś czytałem coraz mniej skomplikowaną (rozbudowaną mechanicznie). Osobiście preferowałbym jednak całkowicie nowe przygody w danym settingu.

Też na to patrzyłem, ale za bardzo kojarzy mi się (być może niesłusznie) z Dark Souls, więc musiałoby być jeszcze ze 3x taniej, abym kupił.

Rzeczywiście dobra grafika, ja miałem podróbkę Atarynki 2600, to tam gry wyglądały jak ta z 2030 roku :)

To nie tak że nie lubię pikselowych gier, ale wspomniany LoA przegiął, bo modele przeciwników zrealizowane były znacznie gorzej niż poprzedniczki gier, na których się wzorował wykonawca. Nie oczekuję że wszystko będzie jak w LoG2, ale poziom M&M3, różnych Beholderów to już mogłoby trzymać. Pierwsze GoldBoxy miały lepsze portrety, wiem że większość to była statyczna bitmapa, ale mimo wszystko.
A Stone Story w moim przekonaniu wcale taki minimalistyczny nie jest, rzekłbym że ciężej toto było zaprojektować niż niejednego izometryka (takie gdybanie laika). Ciekawe. Dla mnie póki co za drogie, ale kiedyś, czemu nie?

Problem z rankingami Iselor jest taki, przytaczając jako przykład wypowiedź Silvarena: "koledzy, którzy nigdy nie grali w cRPG powtarzali, że Gothic to najlepszy erpeg ever, ja wówczas grałem w Fallouty, Baldury i Arcanum", że oceniamy tylko to co znamy. Osobiście z tej listy zaliczyłem zaledwie 39 pozycji, a 5 ograłem w różnym stopniu (w tym Mount & Blade nigdy nie traktowałem jako cRPGa). I nigdy nie grałem w żadnego Fallouta i Arcanum, a w dwa Gothiki i owszem. Dając jakiekolwiek punkty sobie znanym przeciętniakom mógłbym "skrzywdzić" grę którą uznałbym za arcydzieło gdybym się z nią zapoznał. Stu takich jak ja i wypaczamy całą listę, przychodzi Iselor czy Silvaren i mówi że lista jest skopana. Pomijam już kwestie gustu.
Co do poszczególnych gier z rankingu, o Battle Brothers pierwsze słyszę, tak jak i o Sengoku Rance, ale w drugiej to sama nazwa coś mnie odrzuca, a styl anime nie polepsza tego odczucia.
Odnośnie Prey, to interesowałem się grą o takim tytule jak była zapowiedziana coś koło 2000 roku, na silniku bodajże Unreala, i toto miało być zwykłą strzelanką. Straciłem to z oczu zanim wyszła, bo prace ciągnęły się bodajże jak z Duke Nukem Forever. To jest to? Przekształciło się w cRPG?
A King of Dragon Pass wydawał mi się zawsze zbyt strategiczny by ją zaliczać do cRPGów (chociaż przyznaję nie grałem nawet minuty). Star Control, którego widziałem przelotnie w połowie lat '90 też nie kojarzył mi się z erpegami.

@Lessingham -> "porozmawiać o erpegie na odpowiednim poziomie, na pewno lepszym niż... to miejsce xD"
Ale to miejsce jest naprawdę dobre, skondensowane, jeden wątek - osobiście szkoda mi czasu na inne miejsca, każdą i tak wydartą siłą albo dzieciakom albo Morfeuszowi wolną chwilę zdecydowanie wolę spędzić na graniu niż na rozległych dysputach o graniu ;).

Zrobiłem Dungeon Hack'a i podstawowy moduł z Forgotten Realms: Unlimited Adventures.
DH jest zwyczajnie słabe. Gra się w toto jak w Eye of the Beholder, ale na próżno szukać fajnych łąmigłówek czy jakichkolwiek wyzwań innych niż walka. Najpierw zacząłem grać na poziomie normal, co ustawia m.in. 18 lochów. Po przejściu pierwszych pięciu wiedziałem, że gra będzie wyglądała tak samo do końca, czyli nuda. Ciekawy byłem, czy na końcu jest coś innego, więc zacząłem od nowa na easy, wojownikiem, licząc na szybkie dojście do dziesiątego lochu (minimalna ilość jaką można ustawić). Poszło sprawnie, z wyjątkiem ostatniego. W każdym lochu generowane są dwa rodzaje przeciwników, mi przypadły jakieś skorpionowate i Living mock'i. Te drugie bydlaki zżerały broń do walki wręcz po trafieniu, dystansową nic im nie robiłem (lub miałem jej za mało aby ubić chociaż jednego). Skuteczna była tylko magia (grałem wojownikiem). Używałem wszystkie możliwe różdżki (najpierw taką teleportującą wroga za swoje plecy, dzięki czemu mogłem biec dalej, a jak skończyły się ładunki to typowe strzelające, i tak przedarłem się do bossa. I tutaj gra sprawiła mi niespodziankę. Nie szło mi z nim, bydlak miał większy zasięg niż ja, prawie zawsze trafiał, jego trzy trafienia ubijały mnie a ja trafiałem go raz na kilka prób, za 10-ciokrotnie mniej obrażeń niż on mnie. Ustawiłem się przed teleportem, dzięki czemu blokowałem jego przejście do mnie. Miałem wówczas 9 poziom wojownika. Usnąłem. Rano obudziłem się, gra dalej odpalona, nawet nie zastopowałem gry w żaden sposób, po prostu stałem przed tym teleportem, ale żaden inny wędrujący potwór mnie nie znalazł. A ja miałem 14 poziom. Nie wiedząc o co chodzi, zapisałem grzecznie stan gry, zostawiłem wszystko tak jak w nocy i poszedłem do roboty. Po 8 godzinach roboty i kilku kolejnych na skuwaniu kafli miałem 20 poziom. Bossa usiekłem już bez większych problemów. Na końcu nic godnego uwagi z wyjątkiem outra równie naiwnego jak intro nie było. Z ciekawości wczytałem save jak już miałem te 20 poziomów, w statystykach z zabitych przeciwników okazało się, że z reguły na każdym z lochów zabijałem kilkudziesięciu przeciwników konkretnego typu, a dwa typy miały liczby ~1250 i ~1350. Jedne to Living mocki, drugie zgaduję że skorpionowate. Chyba popełniały rytualne samobójstwa, za które dostawałem PeDeki. Bo tych pierwszych to zabiłem osobiście max. 5. Jakby ktoś pytał, nie, nie mam problemuz tym, że w ten sposób ukończyłem grę.

Jak pisałem, ukończyłem także Heirs of Skull Crag, czyli domyślny moduł do wspomnianego wyżej FR:UA. Generalnie formuła dobrze znanego Goldboxa. Nie jest to tylko prezentacja możliwości tworzenia własnych modułów. Sam HoSC nie jest dużo krótszy od CotAB czy SotSB. Niby można chodzić po całej dostępnej części mapy, ale nawet po przeczesaniu całej, dopiero po odebraniu kolejnego zlecenia, pojawia się nowa lokacja, z tym że nie wiadomo gdzie (niby Elminster wspomina raz ogólnie o kierunkach, ale dalej bez przeszukiwania krok po kroku mapy się nie obędzie). A, pojawiają się przelotnie niektórzy NPC z poprzednich serii Forgottenów, a także portrety postaci z trylogii Krynnu, chociaż nie przeszkadzało mi to, mając świadomość czym jest FRUA w założeniu. Generalnie grało mi się równie przyjemnie jak w poprzednie Goldboxy, nie przejadła mi się najwyraźniej ta formuła, zdecydowanie lepiej niż w DH (mimo dobrego wzorca z któego czerpał) czy ToEE (przy któym mimo nalepszych chęci przysypiałem).

Teraz planuję podejść do Betrayal at Krondor. Mam nadzieję tym razem pokonać go. Już odświeżyłem sobie historię z manuala odnośnie Riftwar saga oraz ogólnie mechanikę. Zobaczymy.

Przy okazji, ostatnio trafiłem do Media Markt, postanowiłem przejść się po dziale z grami, od lat już nie zaglądałem na nie. Bardziej z ciekawości, bo nie planuję nic kupować fizycznego. Rzucił mi się oczy Technomancer, na jednym regale za 15 zł, a na drugim, za plecami, za 23 zł (edycja Extra klasyki czy coś). Jakby kogoś interesowało. Osobiście wolę poczekać na jeszcze tańszą cyfrową. Chyba że warto? Nawet -75% z ceny Steamowej to dalej 30 zł.

Dlatego ja nigdy nic nie wsparłem, nie jestem skłonny do kupowania kota w worku. Grzecznie czekam, jak petemut, aż cena porządnie spadnie, bez znaczenia w jakich okolicznościach i z jakich funduszy powstała gra. Oczywiście mogę kibicować jakimś projektom, jak np. Starflight 3, któremu się nie powiodło ze zbiórką (twórcy nie poddają się jednak), ale mam samych tylko już posiadanych cRPGów do ogrania na przeszło 15 lat.
Nawet nie wiedziałem że LoG był z Kickstartera. Kupiłem go od razu po premierze. Smutnym jest że LoG2, będącym wg mnie rewelacyjnym rozwinięciem tej formuły, nie dał dobrze zarobić twórcom. Sam przyłożyłem do tego rękę, bo poczekałem na promocję - założyłem że gra sama się obroni.

Pytanie, czy Dead State: Reanimated jest warte 11,59 zł (aktualnie na GOGu)? Rozważam wzięcie wraz z Dungeon Rats, które w końcu spadło poniżej 10 zł.

W papierowej edycji D&D 3e preferowałem GH nad FR. Mimo że jest gorzej opisany. Ale to kwestia gustu.

Mam chyba totalną amnezję, bo z łamigłówek kojarzę tylko te zagadki z BT3. Plus na jednej mapie labirynt niewidzialnych ścian do przekraczalnych częściowo w jedną stronę. Też w BT3. A w poprzedniczkach, to pamiętam poszczególne mapy, teleporty przenoszące np. z piwnic do zamku, z którego przenosiło się do wieży, w której dostawało się klucz do kolejnej. Wystarczyło tylko zmapować całe poziomy, by pozaznaczać sobie wszystkie teleporty, przejścia itp. Zero innych wyzwań niż eksploracyjno-kartograficzne. Chociaż ciężko mi się sprzeczać z projektantem.

"Łamigłówki są kolejną wizytówką serii Bard’s Tale". Nie są. Tam głównie chodziło o eksplorację celem znalezienia drogi do celu. Jak mnie pamięć nie myli to jedynie w BT3 było kilka zagadek słownych. To jeszcze nie te lata. Oczywiście gdyby konsekwentnie zabrakło łamigłówek w BT4, byłoby to... niefortunne. Na szczęście jest jak jest.

Nie wiecie o remasterze Wasteland, bo nie pisali tutaj wcześniej ;).
Pamiętam tę lokalizację ze screena, ten koleś z wagonu to ktoś ważny bodajże był. Ciekawe czy zaimplementują makra, nie wiem czy oparłbym się pokusie przy ewentualnym przejściu przycwaniaczenia jak przed laty (ja byłem w szkole, a moi ludzie zdobywali doświadczenie w domu ;). W Wasteland 2 były makra?

Mi właśnie szkoda tej stówki za przedmiot płacić, wolę odkładać na zwoje, tylko zastanawiałem się czy jak się wypłuczę z kasy na tychże zwojach, to czy nie będę tego żałował. Jest limit w poziomach, bo nie wiem jak rozplanować feats'y?
Read magic zerowego poziomu było do zwojów (przynajmniej w podręczniku), chodziło Ci o pierwszopoziomowy Identify ;).

Silvaren -> "Walka to rdzeń tej gry, a w Hommlet jej nie znajdziesz, no chyba, że zaatakujesz arcykapłana św. Cuthberta ;p"
Ja go nie atakowałem, to on zaatakował mnie. Przy kolejnej rozmowie pominąłem pewien szczegół :).
A, jakiś sklepikarz i jego obstawa też mnie zaatakowali, przyczepili się do mnie że niby myszkowałem przy skrzyni,, no i dzięki temu wpadły w moje ręce magiczne miecze. Jedyne kogo zaatakowałem, to żona, bo nie chciała po dobroci oddać tasaka (czyli w sumie też jej wina).
SpecShadow -> W zasadzie nie wiem dlaczego ten drugi poziom jest taki ważny przed pójściem dalej (za ciężko dalej dla 1-szo poziomowca?), ale mając tę sugestię na uwadze, znalazłem skrzynię u druida. Nie mogłem rozbroić jej zabezpieczenia (za wysoki poziom trudności), odpalałem pułapkę praktycznie za każdym razem, ale dzięki Evasion unikałem obrażeń. Za każde uniknięcie obrażeń cała drużyna dostawała 210 EXP. Dojechałem tak do trzeciego poziomu, aż ją rozbroiłem. Nie złupiłem jej, bo druid ma chyba monitoring w domu i od razu atakował (mimo że skrzynia nie była w jego polu widzenia), a nie chciałem z nim walczyć (w sumie nie wiem czemu nie sprawdziłem czy dałbym mu radę).

Pytanie, czy wszystkie magiczne przedmioty mają przed identyfikacją w nazwie informację, że są magiczne? Bo na razie nie załapałem jak działa 'Detect magic', przedmioty u moich postaci nie dają znać że coś mam, tylko ten radar świeci po okolicy. W sumie mogłem położyć coś na ziemi i wtedy sprawdzić jak to się zachowa. Tak chyba zrobię. Bo póki co, to próbowałem niepotrzebnie identyfikować zwyczajny sprzęt zakładając, że jest magiczny.

Drugie pytanie, warto kasę zbierać, czy mogę na bieżąco ją wydawać chociażby do zera? Nakupowałbym interesujących zwojów do wyuczenia czarodzieja.

Musisz REMOVE ludzi z drużyny. Później pliki z imionami w nazwie przerzucić do katalogu CotAB i tam dodać do drużyny. Od którejś odsłony GoldBoxa nie trzeba się tak bawić, wystarczy przekopiować save'a i z menu wczytywania wybrać którą grę wczytujesz i tyle.

Ja topornie brnę przez ToEE, kiepsko mi idzie, ze dwa razy udało mi się opuścić Hommlet na dwa krótkie spacery. Gram w wersję gog-ową, bez CO8, bo jak ostatnio napisałem że udało mi się to odpalić, to już przy kolejnym odpaleniu znów coś zdechło. Stwierdziłem że szkoda mi czasu na kombinowanie. Do gry mnie ciągnie, ale zdarza mi się przysnąć podczas pierwszej rozmowy z kimkolwiek, jak próbuję zwiedzić Hommlet. Na razie bardzo podoba mi się że mieszkańcy są bardzo tolerancyjni. Wróciłem z przechadzki poza miasto w towarzystwie pięciu szkieletów, ale nikt sobie z tego kompletnie nic nie robi. Nawet w świątyni St. Cuthberta, który jeśli dobrze pamiętam z podręcznika do Greyhawka ochoczo tłukł nieumarłych, udają chyba że nie widzą moich kościstych towarzyszy.

Ja staram się zawsze grać chronologicznie wg daty wydania. Co do Baldurów, osobiście polecam zagrać po kolei. Obie pozycje to zupełnie różne gry. Może bardziej przypadnie Ci do gustu dwójka, a może jednak jedynka. Osobiście wolę jedynkę. Raz że klimat (jakby zagubienia, niepewności, tajemnicy), dwa, otwarta struktura (jestem typem obieżyświata, lubiłem po kolei zwiedzać kolejne lokacie by dojść do jakiegoś celu, niż skacząc na mapie pomiędzy lokacjami), trzy, "normalności" (poziomy są umiarkowane, dzięki czemu nie ma przesady w stylu "w co drugiej piwnicy w mieście mieszka licz, drakolicz, demilicz, czy inne arcy cośtam"), gra nie każe ratować mi nikogo, kto jest dla mnie nikim i takie tam.

Chcąc sprawdzić ten pomysł ze zgodnością zainstalowałem ponownie moda na kopii z GOG-a, odpaliłem bez większych złudzeń, i zadziałało. Mam dziś trochę sił, idę walczyć z potworami (może przebrnę przez tworzenie postaci?).

Pokręciłem się chwilę po mieście, zwiedziłem kilka miejsc poza, i rzuciłem w cholerę. Na automaty się nadaje bardziej. Jako że można zaimportować postać z PoR, a następnie wyeksportować do CotAB, myślałem że to jakoś wplątany w ten ciąg niezależny wątek w postaci cRPG-a, a tu zwykłe arcade wyszło.

FR: Unlimited Adventures mam, ale nic o tym nie wiem. Tak z opisu obstawiałem że to taki zestaw narzędzi do tworzenia modów. Na czek-liście to mam, ale prawdopodobnie nie poświęcę temu wiele czasu.
verify -> EoBy zaliczone, dwa pierwsze z dekadę temu, ostatni dwa lata temu. Z Forgotten Realms sprzed Baldura do sprawdzenia zostało mi chyba już tylko wspomniane Unlimited Adventures, Dungeon Hack i Menzoberranzan, chociaż do tego ostatniego raczej w tym roku nie dobrnę.

Jest jakaś misja z dziedzictwem rodu Cardonów, z tego co kojarzę.
Zwoje obciążają w bardzo nikłym stopniu, ale dalej zajmują miejsce.

Do biblioteki raczej inaczej się nie dostaniesz. Ja nie znalazłem alternatywnego wejścia. W środku wydaje mi się, że warto było chodzić na SEARCHu. Jest tam w ogóle przedmiot (zwój albo książka, nie pamiętam), który zwiększa Endurance o jeden. Trzeba go najpierw odczytać, a dopiero użyć. Nie dzieje się to od razu, tylko po jakimś czasie, ale długie błąkanie się po Phlan nie zwiększyło tej wartości. A gdy tylko przeszedłem się poza miastem, zwiększyło się. Jeśli czekasz na 5 poziom to pewnie wszyscy wówczas będą już na piątym poziomie, więc wyciągniesz tylko jeden dodatkowy HP przy wejściu na 6 poziom. A po imporcie do CotAB, jeśli podniosłeś komuś do 19, to i tak zostanie ścięte do 18.
Jeden z minusów wielu starych gier, to częsty brak jakiegokolwiek opisu co do znalezionego złomu - dla kogo jest przeznaczony, jak działa itp. Czasem można coś testować metodą prób i błędów, ale czasem odpuszczam i sprawdzam w sieci co ja w ogóle znalazłem.

Zwoje możesz identyfikować rzucając Read Magic, identyfikuje wszystkie zwoje u postaci, tyle że muszą być READY. Stosowałem w pierwszych dwóch grach GoldBoxowych, później zawsze płaciłem bo nie chciało mi się identyfikować, a w Krynnach bodajże wszystkie były już zidentyfikowane.

Wykrycie magii jest bardzo przydatne, bo jak rozniesiesz dużą grupę wrogów, którzy wyrzucili dużo sprzętu, a masz zapchane różnym sprzętem miejsce w ekwipunku, to wówczas wykrycie pomaga Ci zgarnąć tylko potencjalnie ciekawszy sprzęt, odrzucając rupiecie.

Jak to czytam, to chyba nie zdecyduję się na dodatkową zawartość, jeśli zainstaluję CO8.

Jest jeden sposób odciążenia: DROP :).
A, jeszcze jeden sposób, pisałem Ci już o tym. Kup coś taniego (np. strzały za 1GP). Wszystkie klepaki są zamieniane za równowartość w najwartościowszej walucie, jaką się da.

Ale czysty kapłan jest w starych edycjach strasznie kiepski moim zdaniem, ma parę przydatnych czarów, owszem, ale później kolejne awanse nic mu sensownego nie dają. Dociągnąłbym do PoD i wymieszałbym z czymś efektywnieszym. W sumie właśnie to zrobiłem :).
Co do tezy o kiepskich multiklasowcach w GoldBoxach - nie w przypadku Krynnu. Tam sobie świetnie radzą aż do samego końca, ale tam są rozsądniejsze limity.

Cztery sekundy to jak sobie przypominam właśnie tyle, ile gra dawała na odpowiedź, tzn. na wybór odpowiedniej postawy. Gra nie daje szansy na spokojne zastanowienie się, przemyślenie swojej wypowiedzi. Szybko wybierasz ton wypowiedzi, bo inaczej idzie domyślna. Czyli prawdopodobnie to nie kwestia nowego OS.

Ni grzyba nie kojarzę sytuacji, grałem dawno, jeszcze nie było tych dodatków o których pisał SpecShadow. Byłem Ventrue z wymaksowaną dominacją, jest szansa że to o czym piszesz zrobił ktoś za mnie :). Jak Ci poszło z Alpha Protocol?

Opisy mechaniki to nie solucje. To akurat obowiązkowy punkt przy każdej, zwłaszcza nowo rozpoczynanej serii (wyjątki to np. manuale w kolejnych odsłonach poolsów czy Krynnów, przelatywałem je pobieżnie, by upewnić się że nic nowego nie doszło). Oprócz istotnego rysu historycznego, czytałem od deski do deski wszystko związane z mechaniką, z wyjątkiem czarów (do tych wracałem dopiero jak je zyskiwałem) i wspomnianego bestiariusza. Nie zrobiłem tego w PoR i CotAB i później żałowałem (zignorowałem Appendixy, założyłem że w tych tabelkach nie ma nic istotnego dla rozgrywki, zwłaszcza że były nie w manualach, tylko w Journalach, co moim zdaniem było błędem - Journala traktowałem jako dot. fabuły, nie mechaniki).

Wspominasz rozwój postaci w Wizardry - to już nie rozbudowany system, to coś, za co powinno się karać. Przy awansie możliwe było zyskanie losowo jakiegoś bonusu do dowolnego atrybutu, ale także do jego utraty, ot tak, bez wyraźnego powodu. To przykład gier, gdzie przed awansem zawsze robię obowiązkowy save, sprawdzam czy korzyści są akceptowalne, jeśli nie to load i od nowa. Może to mało uczciwe względem komputera, ale cóż, życie :).

Co do U4 - cnoty wymagały przestrzegania zasad, ale były one dość jasno wytyczone. Najtrudniej było do pierwszej cechy, bo nigdy nie wiedziałem czy to już blisko czy nie. Później już miałem punkt odniesienia. I najważniejsze, trzeba po prostu żyć tymi zasadami, faktycznie dążyć do stania się uosobieniem tych cnót, a nie tylko kalkulować ile czego zrobić, by odblokować kolejny ołtarz. Dlatego to moja ulubiona część na równi z U7 (ciężko mi wybrać która jest lepsza).

Do solucji sięgnąłem bodajże w Wizardry V, bo mnie już szlag trafiał przy ręcznym mapowaniu, w Isharach, gdy krążąc zbyt długo w jakimś miejscu wietrzyłem że być może zrobiłem coś w innej kolejności niż zaplanowali twórcy i mogłem sobie uniemożliwić przejście gry.
Korzystałem też z dołączonych do danej gry opisów w M&M, konkretnie do szablonów map. Były to plany wszystkich miast, jaskiń czy bezdroży, bez jakiegokolwiek oznaczenia. Drukowałem je i nanosiłem na nie wszystkie istotne opisy, które odnajdywałem w grze. Założyłem, że gra ma inny cel niż Wizardry czy Bard's Tale, bo tam właśnie ręczne mapowanie to kwintesencja. Tutaj nie labirynty były sednem, stąd też inne podejście i wykorzystanie "podkładów".

Generalnie unikam sięgania po cokolwiek innego, niż dodanego do danej gry. Są wyjątki, jak chociażby taki Darklands, przed stworzeniem postaci wyszperałem kilka porad w sieci, bo to jest dopiero skomplikowany dla początkującego system, a nie chciałem czegoś istotnego skopać.

Starałem się unikać solucji, czuję że odzierają mnie z mojego prawa do samodzielnego rozgryzienia fabuły gry czy łamigłówek. W ostatnich latach nawet recenzji unikam, bo czasem zdradzają za dużo. Możecie się ze mną nie zgadzać, ale nawet recenzja KotORa, którą ostatnio Silvaren podlinkował, - wszedłem z czystej ciekawości cóż tam napisał (pamiętam nagonkę z jego recenzją bodajże PoE) - wg mnie już we wstępie za dużo wyjaśnia tła historii, która nie jest może wiele wnosząca do rozstrzygnięcia gry, jednak nie były one wyłożone na dzień dobry, ta historia się z czasem sama ujawniała. I czułbym się chociażby z tego drobnego samodzielnego odkrycia odarty.

Nie bierz tego do siebie Silvaren, to tak, jak chociażby w filmie LotR uważam, że błędem było na początku wyłożenie wszystkiego o pierścieniach, sauronach i takich tam. W książce to się dopiero rozwinęło (zwłaszcza jeśli najpierw się Hobbita przerobiło), a w filmie niczym obuchem na dzień dobry wszystko wyłożone. Nie dobry film, nie dobry.

Muszę nauczyć pisać się krótsze posty.

Pierwsza Ultima to mi ze dwa - maks. trzy wieczory zajęła ;).
Patrząc po savkach, tydzień ogrywałem U2, 10 dni U3, 17 dni U4, ale to było w czasach kiedy nie miałem dzieciaków. Nie jestem w stanie tego przeliczyć na godziny. Bez solucji, tylko sobie mapy drukowałem i oznaczałem na nich co potrzebne. A w U4 zapisywałem sobie wszystko co tylko napotykałem, imiona każdego NPC-a w każdym mieście i z każdym pytaniem które mu zadałem wraz z odpowiedziami na te pytania. A jak przyszła mi do głowy nowa rzecz do zapytania, to znów pytałem o to każdego kogo spotykałem, na zasadzie "a nuż ktoś coś wie".

Na początku głównie LOOKałem, w dalszych etapach trochę więcej SEARCHowałem. Od CotAB poprzez wszystkie gry prawie non stop SEARCHowałem. I tak nie kojarzę jakieś różnicy, która była opisana (że niby dłużej-trudniej). Oczywiście to musiałoby być zweryfikowane przy kolejnym podejściu, ale nie jest z pewnością tak ciężko, żeby nie dać sobie rady. Największy upływ czasu tak naprawdę zachodzi, gdy chodzisz poza miastem. Tam jeśli ma to znaczenie (nie pamiętam czy tak można), chodź bez SEARCHa. I tyle.
Przy okazji, jaką zmontowałeś drużynę?

Na początku, gdy z wrogów wypadają jakieś kopiejki, 6 tys. GP za całą drużynę to jednak duży koszt. A w poszczególnych częściach to różnie wygląda. Raz jest za darmo, raz za klejnoty, raz za 100 GP a raz za 1000.
Jeszcze jedna sprawa, kontroluj ilość PeDeków, od któregoś GldBoxa wszedł "ficzer", który oznacza wizualnie postać która może awansować, ale w PoR (i CotAB chyba też) nie, co w połączeniu z przycinaniem "nadmiarowego" doświadczenia jest nader wredne.

Pamiętaj także, że przechodzi praktycznie cały ekwipunek z SotSB, Twój pierwszopoziomowiec może mieć wypasiony sprzęt. Ja już byłem przygotowany ze zwojami, by uczyć się wszystkich istotnych czarów, jak tylko osiągałem odpowiedni poziom, oraz najlepsze ochronne przedmioty, które będzie mógł używać mag. Podobnie wszystkie różdżki i takie tam, chociaż one były koszmarnie kiepskie w porównaniu do moich i tak nie wybitnych magów. Największy problem to odnalezienie Hall of Training. Jak ją się znajdzie, to praktycznie przez jakiś czas co walka to poziom. Niewymagający grind jest tu wręcz wskazany. I myślę że do zrobienia nawet czterema "początkującymi" postaciami.

A tak w ogóle, moim zdaniem, Hall of Training to jedna z większych bolączek wszystkich GoldBoxów. Mogli to zrobić w sposób mniej upierdliwy. Albo czasem nie można awansować, bo nawet nie wiesz gdzie ona jest, albo nie możesz awansować, bo nie stać Cię na to, bo koszt w niektórych grach jest olbrzymi względem niewielkiego budżetu drużyny, albo lądujesz w miejscu gdzie po prostu nie ma Hali i tyle. W ostatnim DQoK przepadło mi tak przeszło milion punktów za jednym zamachem (nie można awansować o więcej niż jeden poziom, punkty powyżej obcinane są do 1 punktu przed kolejnym awansem). To i ograniczenia rasowe to największe "bugi koncepcyjne" wszystkich Goldboxów.

Z porad na początek:
- w PoR klejnoty i biżuteria nie jest potrzebna, więc jak będziesz miał potrzebę, to możesz spokojnie opchnąć, aby się dorobić 15 tys. złotych ;). Jedną sztukę biżuterii to się nawet zdarza za 5 tys. opchnąć. Nigdy nie wybieraj opcji KEEP przy wycenie, bo po prostu przepada bez korzyści. Nie wymieniaj jednak jeśli nie masz konkretnych rzeczy do wymiany, bo kasą najłatwiej dociążyć postać. Lepiej trzymać właśnie biżuterię, klejnoty oraz dobre magiczne przedmioty, sprzedawać jak jest coś konkretnego do kupienia (lub awansowania)
- rzeczone 15 tys. to odpowiednia kwota, aby zainwestować je w łuk (nie pamiętam nazwy) do kupienia w jednym ze sklepów (nie tym z ogólnym ekwipunkiem bojowym). Jest lepszy niż którykolwiek łuk magiczny do znalezienia w grze, bo daje premię z siły do obrażeń. Do kolejnej gry jednak nie przejdzie.
- kasa cholernie waży, więc jak będziesz miał dużo klepaków, to kup cokolwiek w sklepie, np. strzały za 1 GP. Cała Twoja kasa która się tylko da zostanie wymieniona na platynę, później na złoto itd.
- jeśli chcesz więcej naładować towaru niż bohater jest w stanie dźwignąć, możesz rzucić zaklęcie zwiększające siłę i wtedy go dociążyć do oporu. Jak efekt zaklęcia przeminie, postać dalej będzie nosić ten nadmiar i poruszać się z minimalną prędkością 3 kroków na rundę walki.
- w kolejnych częściach pojawiają się instytucje w których można zdeponować kasę/ekwipunek, ale w PoR nie. Tutaj pozwalałem sobie, podobnie jak wcześniej m.in. w M&M-ach, utworzyć kilka dodatkowych postaci, które miały przyjemność przechowywać ekwipunek i skarby prawdziwych bohaterów. Punkt wymiany to oczywiście Hall of Training.
- przez wszystkie GoldBoxy chodzę z włączonym SEARCHem. Co prawda wszystkie dopalacze szybko gasną, bo każdy krok to 20 min. zamiast 1, ale postacie wyszukują ukryte przejścia, znajźdźki i takie tam. Problem miałem przy włączonej tej opcji tylko w finale PoD i DQoK, ale to opowieść na inne czasy ;).

Jedna rzecz, jaką zawsze robię w każdym nowym GolBoxie, to MODIFY po zrobieniu drużyny, ale działa to zanim wyjdziesz na miasto, później przepada. Można ustawić wszystkim cechy na maksa. Taki cheat wbudowany w menu główne ;). W PoR ustawiłem też tak kobiecie Siłę na 18/00. I po importach do kolejnych części nic się tu nie zmienia. Widzę w seriach Krynnu i Savage Frontier że kobiety są przycięte na sile, ale w PoR nie. Co do limitów poziomów: maksymalnie jest 40 poziom dla ludzi w PoD, ja miałem tylko jednego człowieka i po zdualclassowaniu (piękne słowo :) zaraz po pierwszym starciu, który umożliwiał mi awans mojej Kapłanki na nowy, 17 poziom, dobrnąłem pod koniec gry do 31 poziomu maga (i był to największy masowy niszczyciel w grze). Tak więc ludzie to świetna sprawa i robiąc Savage Frontier zrobiłem już trzech. Poza tym zawsze lubię mieć dużo magów, bo co sześć fireballi to nie jeden, więc elfów miałem aż czterech. Ale błędem było rozbić trzech z nich zaledwie na dwie klasy (mag i wojownik). Czwarty elf, który był złamany dodatkowo ze złodziejem, rozwijał się do końca serii w tej klasie, no i też w znikomym zakresie w HP, reszta osiągnęła max. w CotAB. Gdybym miał takich czterech, co każdemu okrążonemu wrogowi mieliby szanse dodatkowo wepchnąć backstabba, to byłoby zdecydowanie efektywniejsze. Ich wolniejszy rozwój byłby akceptowalny (i tak każda z postaci dobijała do maksa nałożonego na daną część na długo przed jej końcem - pomijam oczywiście PoD). Nasłabszym ogniwem był półelf wojownik/mag/kapłan. Był gorszym magiem, kiepskim kapłanem i 8 poziomów wojownika nie rekompensowało tego wszystkiego. Jedyne co, to pozwalał mi FIX-ować w czasie dualclassowania na maga mojej kapłanki, zanim nie odzyskałem moich czarów. Być może tak nie jest, że musi być jakikolwiek kapłan aby FIX działał, ale tak interpretuję opis tej funkcji. Jak coś łatwo można to zweryfikować. Jako że jechałem tymi samymi postaciami od części pierwszej, nie powiem CI jak sprawują się dodatkowe, późniejsze klasy. Te wykorzystuję aktualnie w Savage Frontier.

Gdybym zaczynał ponownie, wziąłbym co najmniej czterech ludzi, i resztę uzupełniłbym złamanymi na trzy klasy (mag/wojownik/złodziej) elfami. I każdego człowieka albo bym dociągnął do PoD na magach i wtedy rozwijał jako wojowników czy innych walczących, lub zaczął jako ci inni by przejść na magów. Pytanie tylko jak jest z tym FIXem bez kapłana, jak chcesz mogę sprawdzić, mam jeszcze wszystkie te gry poinstalowane, wszystkie save'y zarchiwizowane.

"Z tego co się orientuję, to kwestie eksportu do sequelu w Pool of Radiance dość mocno zależą od przebiegu finału gry"
Nie słyszałem.

Co do ToEE, ciągnie mnie przez tę rozmowę o światach D&D. Osobiście odbiłem się kiedyś od dema. W zasadzie nie wiem dlaczego (może dlatego, że jakieś ropuchy mnie zaatakowały na początku, zamiast szczurów jak zawsze ;). Pewnie miałem inne gry na głowie. Tak czy owak jestem raczej zielony w temacie. Circle of Eight to dodatek nieoficjalny, tak? Modyfikuje on znacznie rozgrywkę? O Temple+ w ogóle nie słyszałem. Często staram się grać w gry w wersje jak najbardziej się da oficjalne (np. do Ultimy IX instalowałem nieoficjalne łatki, ale to po to, żeby zmniejszyć szanse na te legendarne bugi). Dlatego chętnie przyjmę uwagi, abym wiedział jak się dobrać ostatecznie do tego tytułu.

Całościowo jako seria wybieram Krynn. Pewien wpływ na to mieć może sentyment do sztandarowych nowel osadzonych w świecie Dragonlance, czyli Kronik, które kiedyś pochłonęły mnie (dziś co prawda potrafię spojrzeć na nie bardziej trzeźwo). FR też czytałem, nawet więcej niż DL, ale mimo wszystko fabuły gier i ogólnie klimat był moim zdaniem lepiej odwzorowany w Krynnie, niż w Poolsach. Co prawda ma na to wpływ specyficzność DL, przy którym FR jest typowym n-tym światem (aczkolwiek bogatym we wszystko co się da). Tak czy owak gdyby nie nazwy miejscowości, równie dobrze można by osadzić całą serię poolsów w innym świecie i wg mnie też by przeszło.
Papierowego FR ledwo liznąłem, DL wcale, dużo czasu przegraliśmy w Greyhawku na D&D 3e. Hmm... apropo GH, naszło mnie właśnie na ToEE ;). Chyba muszę skorygować swoją listę To-do.

Jako rzecze meelosh, daj szansę AP. Na technikalia mam zawsze dużą tolerancję, a poza tym to dla mnie ta gra to perełka, szkoda że tradycyjnie zawiera niedokończone wątki, no i na sequel nie ma co liczyć. Od kiedy przeszedłem ciągnie mnie, by ruszyć raz jeszcze, a grałem zaraz po premierze (jak przeszedł to zadzwonił, że już mogę grać ;). Też nie pamiętam, abym miał problemy w hakowaniu, rozwijałeś umiejętność? Może na początku po prostu trzeba przywyknąć. Albo olać hakowanie i iść innymi ścieżkami?
W Dex-sie faktycznie szlag mnie trafiał na początku z hakowaniem, ale po każdym rozwinięciu danej umiejętności postęp był ogromny na tyle, że w późniejszych etapach szło już łatwo (chociaż dalej nieciekawie). No i nauczyłem się rozsądnie korzystać z dodatkowego softu.

Na tej liście o której wspominałem widziałem System Shocki, więc geneza sięga najwyraźniej dalej niż Deus Ex.

Nigdy o tym kodzie nie słyszałem, chociaż jak sprawdziłem listę gier gdzie to występuje, to musiałem go nie raz używać. Świat już nigdy nie będzie taki sam, wszędzie będę ten kod wypróbowywał...

Bez tej zniżki to bliżej ceną do trzykrotności. Wg opisu gra inspirowana jest M&M3-5, Beholderami, Pools-ami itp, szkoda że producent nie przyłożył się by dorównać im szatą graficzną, bo o ile rozumiem wzorowanie się rozgrywką, o tyle na siłę ubrzydzanie gry to moim zdaniem lenistwo.

Szczerze? Dla mnie gorszym (pod każdym względem: trudności, grywalności itp.) było Wizardry V. Czwórka była całkiem całkiem. Owszem, duża część walk była na zasadzie kto pierwszy przywali ten idzie dalej, ale nie było tak źle (rozwiązanie walki było szybkie - nasz protagonista miał na tyle mało HP-ków, że jeśli nie poszło z inicjatywą, to, zwłaszcza później, pojedynczy czar przeciwnika mógł zdjąć nas jednym strzałem. Walki były zatem szybkie, z tego co pamiętam, była określona ilość walk na każdym poziomie lochów, i o ile nie postanowisz zapisać gry/przyzwać kolejne potwory w jednym na cały poziom pentagramie (lub pójść wyżej/zejść niżej), to mogłeś sobie do woli chodzić po poziomie. I tu trzeba było podjąć ryzyko, zapis gry i więcej walk, czy liczyć na łut szczęścia że dobrniesz na kolejny poziom. Mapy były dość proste, nic nadzwyczajnego jak się zmapowało poprzednie części - w przeciwieństwie właśnie do Wizardry V, to dopiero była mordęga. Jak się wdepnęło w pułapkę, to na mapie się ją odhaczało i omijało to w następnym podejściu, trudniejsze były łamigłówki rodem z przygodówek. Największy problem to sobie sam stworzyłem, bo ubzudrałem sobie, że "Carrot" to z angielskiego dywan :). Skończyło się na tym, że wszędzie wszystko co miałem próbowałem użyć, no i na napotkanym króliku użyłem m.in. tego mojego domniemanego dywanu i rozwikłałem łamigłówkę (i jeszcze jakiś czas po skończeniu gry nie rozumiałem dlaczego, kto taką bezmózgą zagadkę wymyślił ;). Nie było niezwykle ciężkich walk, jak miałeś pecha to nie przeszedłeś. Jak nie za trzecim razem, to za czwartym pierwszy przywaliłeś i rozniosłeś wrogich czarowników, albo przetrwałeś jakoś ich atak i rozniosłeś wrogich czarowników. Jeśli oni przetrwali do drugiej rundy i byli przed tobą, to po Tobie. Trzeciej rundy raczej nie powinno już być, chyba że dobijanie niemagicznych przeciwników, bo oni też mogli dowalić, ale nie na taką skalę. I tak przez całą grę, nie było męczarni jak miałem np. w Pools of Darkness, gdzie do finałowej walki podchodziłem, bo ja wiem? Ze 30-40 razy?
Generalnie ciepło wspominam tę część, mimo że jest w niej najmniej cRPGa ze wszystkich części. W sumie mechanika była mocno okrojona - za każdy nowy pentagram dostawało się 10 HP i kolejny poziom czarów do dyspozycji. I mocniejsze stwory do przyzwania. Koniec. Może nasi wrogowie mieli więcej mechaniki, w końcu to byli bohaterowie. Oni mieli chociażby ekwipunek, my nie.
Pod względem trudności wolę takie pozycje, niż takie przykładowy Dark Souls. Intro zaintrygowało mnie, chciałem zobaczyć co będzie dalej, ale jak kmioty rozwalały mnie z powodu małych (wg mnie) uchybień zręcznościowych, a sama walka nie jest dla mnie motorem napędowym do grania, to stwierdziłem że olewam tytuł. Pewnie cześć wyżeraczy soulowych nie rozgryzłaby Wizardry IV, ja w drugą stronę, nie mam cierpliwości do nawalania w pada, jeśli sednem gry jest tylko walka.

W Wizardry I-IV grało mi się zdecydowanie lepiej niż w Ultimę I-III. Na tamtym etapie wg mnie były zwyczajnie miodniejsze (przeplatałem obie serie równolegle). Nawet perspektywa w lochach była lepiej zrobiona, dzięki czemu robienie map było zwyczajnie satysfakcjonujące. Jedyny problem, to znikomy postęp do części V włącznie, podczas gdy każda kolejna Ultima wnosiła wiele nowego. Z Wizardry fajnie wyewoluował Bard's Tale oraz M&M. Przechodziłem je wszystkie chronologicznie wg roku wydania, dzięki czemu mam jakiś obraz jak się rozwijała każda z serii. Niestety w tamtym czasie nie dane mi było GoldBoxów rozpracowywać, ale część już nadrobiłem.

W kwestii Ultim, moim zdaniem najgorsze masz za sobą. Z tego twojego zestawu tylko czwórka jest naprawdę udana, bardziej mi się podobała niż piątka, może nawet od szóstki, koncepcyjnie nawet od dziewiątki (wykonaniem oczywiście nie może konkurować). Tak czy owak wszystkie pozostałe są lepsze niż 1-3 i 8.
Osobiście nie zaliczyłem Akalabeth, porzuciłem po pół godziny, i Martian Dreams (w pewnym momencie nie mogłem już więcej zapisywać stanu gry, coś się zrypało i nawet wcześniejsze savy nie pomagały (coś na zasadzie "zostało ci jeszcze tysiąc kroków i nie zapiszesz więcej gry"). Nie byłem w stanie przejść tak gry, więc to są ostatnie niedobitki ze spin-offów, odłożone na "kiedy skończę wszystkie pozostałe cRPeGi na świecie".

Nie no, nie taki potężny. Jeszcze do setnego poziomu nie dobiłem. Tutaj jest wielu innych którzy bardziej zasługują na własną podobiznę w Hall of Fame ;).
Dungeon Lords jakieś 15 lat temu ogrywałem, ale pokonał mnie jakiś błąd i brak zapasowych savek, przez co utknąłem w jakiejś komnacie. Prawdopodobnie było to gdzieś blisko początku. Tak więc wiem czego się mniej więcej spodziewać.

Fakt, przy ewentualnym kolejnym podejściu ciekawie mogłoby być przy odświeżonej wersji (Bard's Tale na pewno wolałbym nowe, chociażby dlatego, że starych jednymi postaciami nie mogłem przejść - te za darmochę w BT'2004 były portami z różnych platform).
Ale obecnie bardziej bym się wkręcił nie w remake'i, tylko w następną część, analogicznie jak w BT4. Chociaż nie przeszłoby to pewnie zbyt łatwo ze względu na prawa do FR. Może tym tak zwanym duchowym spadkobiercą tej serii będzie Archaelund?

Blackthorn -> Frayed Knights czy Pools of Darkness? Zakładam że to pierwsze, bo stałym bywalcom tego wątku raczej trudno chociażby nie słyszeć o PoD :). I nie ma za co, polecam się na przyszłość.

Co do mojej mordęgi w PoD, jestem kilkadziesiąt prób dalej, przypadkiem, gdy oberwałem w drugiej walce kulą ognia, przypomniało mi się, że jeszcze od wymiaru Thorne'a przeniosłem zwój Ochrony przed smoczym oddechem - to jedyny zwój który się nie rozsypuje. Licząc że mnie obroni przed atakami ogniowymi użyłem go - i o ile fireball dalej mnie normalnie krzywdził, o tyle stałem się niewrażliwy na wszystkie błyskawice minionków Bane'a i drakoliczy, które w istocie były zionięciami, a właśnie to dziesiątkowało moją drużynę. Co lepsze, użyłem go na każdego członka drużyny i jeszcze nie zniknął. Pierwszy etap stał się tym samym dużo prostszy. Dalej ciężki, ale do przejścia. Chociaż jakiś pech się mnie uczepił i za każdym razem traciłem co najmniej dwóch ludzi (nie zdawali testów przeciw dezintegracjom czy zamianie w kamień, rzadko od obrażeń fizycznych). Rekord to czterema bohaterami do drugiej walki doszedłem. Tam niestety znów zredukowali mnie do dwóch ludzi. No i w trzeciej walce kolejna niespodzianka - nie można w ogóle rzucać zaklęć. A bez tego ostatnia fala rozniosła mnie. Postanowiłem zmienić podejście, wymieniłem wiele zaklęć u całej szóstki, abym na koniec każdej walki mógł odświeżyć zaklęcia ochronne na kolejną walkę. Niestety, tego zwoju będę mógł tylko na jednej osobie użyć, gdy już zacznie się bitka. Zobaczymy, może te moje cieniasy jednak dadzą radę.

Niby najpotężniejsze przedmioty się nie rozsypywały przy przejściu przez Limbo. W praktyce wszystko co miało do +5 włącznie znikało. Mam jeden miecz Vorpal, ten przechodzi, także pierścienie Ochrony przed złem, pierścień niepodatności na elektryczność (nie działa swoją drogą), pierścienie of Wizardry, pierścień of Blinking i dwa niemagiczne łuki Fine Long Bow (mają bonus z siły do obrażeń). Wszystkie buty szybkości, rękawice siły itp. kwitną w przechowalni. Wszystko pozostałe co mam to to, co zdobyłem w tym konkretnym wymiarze. Elminster zmagał się z balorem, po mojej wygranej drugiej rundzie on był wchłonięty przez sadzawkę, a balor wzywa resztki sił i jest trzecia walka. Dalszy ciąg zdarzeń na razie dla mnie niekorzystny :).

Aaa, czyli sprzedawali od początku jedną trzecią trylogii? Cwaniaczki. A w ogóle dawali to ludziom którzy wsparli BT4? Z tego co pamiętam, to była to jedna z obietnic z kampanii Kickstarterowej, z tym że inExile wycofał się z robienia tego na rzecz innego studia.

Ta trylogia Barda jest dostępna już chyba z pół roku na GOGu.

Co do Operecii, ciągnie mnie do tej pozycji na podstawie raptem dwóch filmików, a od takiego Underworld Ascendant po też dwóch, też na etapie produkcji, coś mnie odrzucało.

Na Dungeon Mastery czekam cierpliwie, aż gdzieś się wydadzą, bo niestety nie grałem w żadnego.

Mocno kojarzy mi się z ogrywanymi aktualnie GoldBoxami. Czy Realms of Arkania nie miały też podobnie?
Facet który odpowiada za Archaelund wydał wcześniej Exiled Kingdoms (osadzony w tym samym uniwersum) - grał ktoś? Warte dopisania do wishlisty?

Grać w grę Profesorowie Henry, Klaus czy Pedro Ci nie pomogą. Mogą Ci pomóc dość ze stacji kolejowej do kościoła, ale do gier to bez słownika pod ręką nie ruszysz. Teraz i tak jest wygodniej, bo szybko można google translatora zaprzęgnąć do pomocy, ale kiedyś to bez knigi obok klawiatury nie zabierałem się za Wastelanda, M&M-a czy Daggerfalla, jak również do anglojęzycznych podręczników do papierowych RPGów.. Dzięki temu mam teraz całkiem niezły zasób słownictwa nieużytecznego w życiowych sytuacjach :). Dalej korzystam, w każdej grze trafi się coś, co ogólnie z kontekstu zrozumiem, ale pojedyncze słowa są mi obce (lub zapomniane) i staram się je "zasymilować". Szczególnie tak miałem ostatnio w Lone Wolfie. Byle jakieś podstawy mieć
https://www.youtube.com/watch?v=suSK9KSPihg

Gorzej jeśli tekst jest czytany lub pisany i przelatuje bez zatrzymywania, no cóż, wtedy zaczynaj od starych M&M-ów, Wizardry, ogólnie Gold Boxów czy Bards' Tale-ów :). Czasu na przetłumaczenie będziesz miał pod dostatkiem :)

Co do Shadowruna, kojarzę tylko krótki filmik (albo i zaledwie fragment) chyba z okazji premiery Returns, być może nawet sprzed. Dla mnie wszystko było tam jakieś takie zbyt sterylne, zbyt statyczne. Nie wiem jak się w to gra oczywiście, takie odczucia na podstawie raptem minuty oglądania. Kiedyś sprawdzę, mam póki co wszystkie.

większość tych nowych skilli to zapychacze lub kompletnie nieprzydatne rzeczy
"większość" to i tak więcej niż to, co jest w AD&D. Milion razy lepsza wieloklasowość moim zdaniem, jaśniejsze poziomowanie - skalowanie doświadczenia robione przez automat totalnie mi nie wadzi, w papierowej wersji jest kijowe, to fakt, ale nigdy nie stosowaliśmy się to tego. No i doświadczenie na wyższych poziomach nie wygląda jak PLN sprzed denominacji. Nie, ja zdecydowanie wolę 3.0-3,5e.
Osobiście nie grałem w Enhancedy i nie planuję. Wydaje mi się że oryginały są wystarczająco grywalne, gdyby mnie naszło na powtórkę. Chociaż znajomy chwalił to sobie ze względu na odpalanie na tablecie czekając np. w kolejkach. Ale dla mnie to nie warunki do grania, wolałbym książkę.

Te gry poza settingiem nie mają ze sobą nic wspólnego, więc bez sensu :)
Wiem :).
A jeśli będzie np. jakiś easter egg, a ja go nie zrozumiem, to może mi to zniszczyć (późne) dzieciństwo ;).

I jeszcze Coldfire Keep za 3,62 PLN, bodajże Adamus kiedyś uznał że nie warte toto uwagi, ale kosztuje to tyle co nic, więc wciągnąłem.

Mistrzowie Gry z reguły nie ujawniają swoich wszystkich kart, więc w przypadku (ce)eRPeGów to żaden skandal. A co do strategii to nie gram, nie wnikam.

Ja unikam spoilerów do tego stopnia, że nie zagram w Blackguardsy zanim nie przejdę Drakensangi, i nie ruszę Drakensangów zanim nie przejdę Realms of Arkania ;).
Wiedźmina 3 mam na liście do kupienia (może za darmo dadzą jak wyjdzie CP2077? :). Nie powiem, chętnie bym go ograł, aczkolwiek peceta do gier dokładnie jak napisałeś, mam z ubiegłej dekady, + budżetowy lapek kupiony rok temu (GoldBoxy śmigają na nim aż miło :) i póki co nie pali mi się do nowej maszyny do grania. Zgadzam się z opiniami, że fabularnie erpegi to dość słaby gatunek, no ale wolę już te wypociny scenarzystów samodzielnie odkryć, dlatego od biedy zwiastun jakiś obejrzę i tyle. Opinie takie jak tutaj jak najbardziej czytam, ale jeśli spojrzę na recenzję jakąś (w grę wchodzą tylko pisane), to tylko aby ogólny obraz gry, o której bardzo mało wiem, sobie wygenerować. I jeśli wietrzę spoiler, to przeskakuję dalej. Chyba że o grze "samoczynnie" wystarczająco, by obyć się bez recenzji - np. nie czytałem recenzji Skyrima, wiem jak wygląda gra, jak wyglądały poprzedniczki, i kiedyś bez wątpienia w niego zagram (w TES VI zresztą też); Wiedźmin podobał mi się głównie ze względu na klimat, dwójka już słabiej wypadała pod tym względem, a sama gra to taki przeciętniak dla mnie, ale trójkę i tak mam na celowniku (trochę zamglony ten cel, ale jest).

petemut -> Swoją drogą twist w pierwszej części KotORa rzeczywiście całkiem zgrabny, ale podejrzewam że również w tym wątku mógłby się znaleźć ktoś kto KotORów nie przechodził np. Iselor.
Iselor, zagraj. Tam nie ma żadnego twista, nic nie zauważyłem a przeszedłem go wielokrotnie ;).

Silvaren -> bo tak wyliczył wzór dla tego konkretnego wyniku z ciągu otrzymanych liczb i nawet po wczytaniu gry i przeprowadzeniu dokładnie tego samego ataku, jego rezultat będzie identyczny.
Zaobserwowałem to bodajże w Ultimie VII.

petemut -> ten przykład z 95% na trafienie, to może jeszcze dodatkowe czynniki wchodzą w grę? Z tego co pamiętam jeśli chodzi o system Warhammera (przynajmniej Fantasy) to trafienie to jedno, a zadanie obrażeń to drugie, bo się mógł pięknie wyprowadzony cios toporem odbić od czaszki, bo zadane obrażenia były niższe niż Odporność ofiary (czy jakoś tak ;).

O HellRaida mi chodziło, zgadza się. Project Warlock po zwiastunach mi bardziej z Doomem się kojarzył niż z Hexeticami (chociaż sam Heretic to w sumie klon Dooma z różdżkami zamiast gnatów). Za to Amid Evil robi wrażenie, dzięki SpecShadow za wskazanie tytułu.

Jedynkę ogrywałem kiedyś, ale się gdzieś zaciąłem, nie pamiętam czy nie przy kopalniach jakichś. Później zaliczyłem Deadly Shadows i ciepło go wspominam (szczególnie odwiedziny w wariatkowie :). Po latach ponownie próbowałem ruszyć w wersji Gold jedynkę, ale gra była niema i ni grzyba nie udało mi się wykrzesać z niej dźwięku, więc sobie odpuściłem. Korci mnie od około roku by sprawdzić, czy się coś zmieniło, ale ma niski priorytet póki co.

Ja podobnie, czytam tylko ten wątek oraz mam otwarty w przeglądarce GOLowy artykuł o darmowych grach, do którego zaglądam jak mi się przypomni (z reguły co kilka dni). Do tego raz na miesiąc albo rzadziej najdzie mnie na odwiedziny gram'a (którego nazwy najwyraźniej nie mogę podać :) - trochę z sentymentu, komputer mi dekadę temu kupili - i jeszcze rzadziej przypomina mi się o RPGCodex, to tam zobaczyłem ostatnio wspomniany przeze mnie Outer Worlds. A tak - jesteście mi całym światem :).

Czyli pierwszy etap jeszcze w nadchodzącym roku, zatem życzę realizacji planów :)
I graj póki co ile wlezie.

Ten Outward budzi we mnie silne skojarzenia z Two Worlds, takie pozytywne, o ile gra nazbyt wybitna nie była, to przyjemnie mi się biegało / jeździło konno po ichnym świecie. Generalnie gry gdzie mogę się powałęsać mają u mnie na dzień dobry plusa :).

Pierwsze dwa też podtrzymuję, co do trzeciego zgadzam się z petemutem.

verify -> czemu nie Dark Queen? Z dwóch powodów. Pierwszy: postanowiłem zasadę że nie gram w gry z jednej serii pod rząd, trochę zachowawczo, aby się nie przesycić historią/klimatem/mechaniką. Drugi: przechodzę chronologicznie tytuły wg daty powstania. Z 1991 został mi do zrobienia Gateway of the Savage Frontier i Pools of Darkness, z 1992 Dark Queen of Krynn i Treasure of the Savage Frontier, właśnie w tej kolejności, co pozwoli mi (poza względnie równym zamknięciem trzech serii) wrócić ponownie do roku 1993 - już kiedyś dotarłem do tego punktu i ograłem trochę tych tytułów, ale później obkupiłem się na promocjach m.in. w GoldBoxy i Starflighty i znów się cofnąłem :). Takim upragnionym najbliższym kamieniem milowym jest dla mnie TES: Arena '94. Pobocznym "questem" zainicjowanym chyba coś koło 2010 jest zaliczenie filarów cRPG, którymi ochrzciłem Ultimy, Wizardry i M&M. Na obecną chwilę pokonałem już dwa filary, z trzeciego ostały się tylko M&M IX i X. Nie wszystko ogrywam chronologicznie, robię przeskoki w przód, planuję M&M IX wziąć jako najbliższą grę poza harmonogramem.
Jak widzicie, granie w gry to ciężka praca :). Trzeba to dobrze przemyśleć. A tak na serio Adamus, nie gryzie mnie w oczy grafika, chociaż jeśli twórcy w 2018 roku robią grę która wygląda jak na silniku Dooma w 320x200, to gra ma minusa na dzień dobry za lenistwo swoich ojców. Ciekawi mnie jak się to wszystko rozwijało. Chcę zagrać w takie Drakensangi, ale chętnie przeszedłbym wcześniej Realms of Arkania (na Shadows over Riva choruję, na szczęście nie bardzo dolegliwie, od czasu gdy widziałem opis w Secret Service lub Świecie Gier Komputerowych ze 20 lat temu). Takie zboczenie :).

Szczęściarz, ja patrzę na swoją excelowską magiczną wish-listę, to są na niej do wyrwania 62 pozycje (różne platformy) + druga lista 45 ogłoszonych ale jeszcze nie wydanych (chociaż ta druga chyba jest trochę nieaktualna, mam na niej Willy-Nilly Knight, a powyżej drenz pisze że ją przeszedł :).
Do tego 119 posiadanych a nawet nie odpalonych i 9 naruszonych mniej lub bardziej, ale nie ukończonych, to w sumie zapewniłoby mi grania w same tylko cRPGi na najbliższe 20 lat. Jak żyć panie premierze!
W sumie przeszedłem Death Knights of Krynn, tzn. ukończyłem wątek główny, ale jak patrzę na mapę, to odwiedziłem może połowę lokalizacji, więc postanowiłem jeszcze się po nich przebłąkać. Ta część serii utrzymuje poziom poprzedniczki, ma bardziej otwartą strukturę, jest mniej liniowa, ale sama akcja też jest spokojniejsza, nie taki roller coster jakim potrafił być CoK. Jest też łatwiejsza, chociaż wysysanie poziomów przez nieumarłych... ekhem... denerwuje.
Jak się dostatecznie nabiegam w DKoK, to biorę na warsztat Gateway to the Savage Frontier.

Mnie też pudełko zaintrygowało, a Volume I może sugerować, że mają plany kontynuować w razie sukcesu. Zresztą za sam wstęp z fragmentami starych gierek mają plusa :). Niechybnie kiedyś będę grał w Realms Beyond: Ashes of the Fallen, bo nie wierzę żeby nie udało się tego sfinansować.
Dungeon Kingdom: Sign of the Moon też mnie filmikiem urzekło. Czekam. Natomiast Das_Geisterschiff jest trochę... za czerwone, myślę że męczyłbym się w tej oprawie. Trochę przesadzili.
Ja dalej bardzo powoli ogrywam Death Knights of Krynn, póki co jako jako seria jest lepsza niż Pool'sy. W między czasie odpaliłem sobie Frayed Knights: The Skull of S'makh-Daon, na razie raptem godzinkę grałem w ub. tygodniu, ciężko coś więcej powiedzieć, z wyjątkiem tego że całkiem zabawne są dialogi pomiędzy postaciami, przedstawione całkiem ciekawie w formie dymków komiksowych. Miał ktoś doświadczenia z tytułem?

Jeśli to jest ta "piwnica" na początkowym cmentarzu, dostałem tam łupnia i się rzeczywiście zgubiłem (prawdopodobnie jakieś zagnieżdżone teleporty albo przesuwane ściany nadźbane są), więc poszedłem szukać szczęścia (czyt. broni i doświadczenia) gdzie indziej, w nadziei że wrócę i pokażę kto jest największym madafakerem w okolicy. Ale później zapomniałem o tym, a grę przeszedłem, więc potwierdzam, że nie jest to niezbędne do ukończenia gry. A reszta bez mapy była już do ogarnięcia dla mnie. EoBy czy Grimroocki oragniam, ale do Wizardry czy Bard's Tale-ów to musiałem już rysować mapy.

Pierwsza myśl była by przerobić kapłankę na wojownika, ale uświadomiłem sobie, że jeśli zostanę przy tych nieludziach-lamuchach, to nie będę miał ani jednego maga z czarami powyżej 5 poziomu. Wszystko zależy od tego czy pójdę w nową ekipę czy podejmę wyzwanie bieżącą.

Jak załapałem że są te limity, to przeszło mi przez myśl by PoD stworzyć ludzką drużynę, ale nęci mnie by przejść całą serię jedną ekipą. Tak czy owak obawiam się, czy w grze gdzie limit maksymalnego poziomu ustawiony jest na 40, moja kombinacja da sobie radę. Z pamięci podając mam następujących nieludzi:
- 3x wojownik 7/mag 11
- wojownik 7/mag 11/złodziej (kilkanaście poziomów, nie pamiętam dokładnie)
- wojownik 8/mag 8/kapłan 5.
To daje średnio połowę niższy poziom niż jest do wyciągnięcia z gry, o dużo niższych HP nie wspominając. Zobaczymy.
Na pewno przeniosę swoją ludzką kapłankę, myślę żeby ją zdual classować, bo jako kapłan 15 osiągnęła już wszystko. Jeśli cię dobrze zrozumiałem, to zakładając że pójdę w maga, utracę możliwość czarowania jako kapłan, dopiero po zdobyciu 16 poziomu maga wrócą mi moce kapłańskie że tak powiem? Przekombinowane.

Gdybym nie wiedział że to szczur, to bym myślał że to jakiś gad podchodzi, jakoś tak rusza się niemrawo. Animacja śmierci kojarzy mi się z tańcem tych gnomów z The Bards Tale 2004 śpiewających piosenki w trakcie gry. Jak na to patrzę, to myślę, że lepiej żeby walka nie była sednem tej gry. Co do uwagi Adamusa, może niech te czarowne pociski będą większe, żeby objęły rozmiarem stworzenia i niższe, i wyższe?

@SpecShadow - a nie chcesz może dwójki dzieciaków (5.5 i 1.5 lat)? Jak coś mogę dorzucić żonę :).

Wciągnąłem wraz dodatkiem Road to Iron Forest + dodatkowo Eisenwald: Blood of November na GOGu, taniej ze 2 złote niż na Steamie.

Na Syndicate'a też bym się chyba nie porwał bez mychy, chociaż chodzić się chyba dało, a przynajmniej tak mi się wydaje. No i point'n'clicki. Ale najwięcej wtedy grałem w strzelanki, a tam faktycznie, kto by z myszki korzystał :).
To tak jak mysz i Norton Commander
Hehe, piękne porównanie :)

Muzyka też wywarła na mnie pozytywne wrażenie, podobały mi się także lokacje zwłaszcza przedstawiające różne ruiny (chociaż tunelowatość poziomów już mniej, akceptowalna w ruinch czy podziemiach, ale w lasach już gorzej). Towarzysze uogólniając byli nienajgorsi (chociaż pomysłodawcę prezentów dla NPC powinni odstawić do sekcji pakowania gier do pudełek, więcej byłoby z niego pożytku - o ile nie dołożyłby do któregoś pudełka np. baraniego udźca). Pozawymiarowy obóz ze sprzedawcą DLC najmocniejszą stroną gry też nie był.
Ale co do fabuły - nie, no ta była właśnie taka jak w 90% innych cRPGów. To, że miała tło trochę inne niż w n-tej wariacji na temat Forgotten Realms, nie zmienia faktu że scenariusz był płytki. Zły smok zagraża światu, ubić smoka może tylko jakiś wybraniec, ale, żeby nie walić prosto na niego, idziemy coś zebrać. I tu ulubiony szablon BioWarów, czyli nie wystarczy zabrać jednego pałernego miecza, tylko: zbieramy 5 kawałków mapy / 4 czy 5 sojuszniczych armii / ileśtam jakichś niby wyjątkowych wykolejeńców, aby dotrzeć do głównego złego i obić mu pysk [czyli w skrócie KotOR/DA:O/ME2].
Oczywiście kij z fabułą, ale gra miała dla mnie większy problem w postaci ciągnięcia się niemiłosiernego. I grałem też w inne rozwlekłe gry, TES'y czy takie tam, i nawet po setkach godzin nie dręczyło mnie w nich pytanie "ile jeszcze?" A w DA:O męczyło mnie jak w żadnej innej grze.

Ja się z DAO męczyłem przez pół roku, może nawet 9 m-cy, nie pamiętam za dobrze, tak czy owak niemiłosiernie ciągnęło mi się toto. Myślałem że będzie się jeszcze bardziej ciągnęło, bo jakiś wskaźnik ukończenia gry pokazywał ciągle niski poziom, ale na szczęście udało mi się skończyć grę gdy współczynnik ten dobił coś koło 60%. Dla mnie ta gra to przeciętniak. Ma mocne strony, ale ma też dużo słabych. Dla Ciebie Iselor zaleta w postaci w pełni samodzielnie tworzonej postaci była dla mnie wadą, bo Początek "obiecał" mi coś, czego nie mógł spełnić. Ale brnąłem do końca, przeszło dekadę temu postanowiłem że nie będę odpuszczał grom za które się wezmę, z kilkoma wyjątkami trzymam się tej zasady.
@SpecShadow - też jestem pod wrażeniem tempa - miesiąc nie minął od zakończenia tych tam Dragon Dogma, a rozpykałeś już kolejne dwie gry. Ja od zainstalowania Starflight 2 dwa tygodnie temu, ledwo udało mi się załogę stworzyć, sprzedać ładunek startowy i pogadać z dwoma rasami z sąsiednich systemów, co pewnie stanowi ze 2-3% gry. Jak się nie ogarnę, to mnie jesień zastanie przy tej grze.

Wiecznie zapominam o istnieniu W&W. Zdobyłem płyty jak byłem w wojsku, na przepustce pograłem z godzinę, ale w tamtym okresie ogrywałem również Morrowinda i KotORa, i W&W przegrał z nimi starcie o moją uwagę, a później przesiałem płyty. Czekam aż GOG to wrzuci, to nadrobię zaległości.

Ładne buzie panienek są warte zdecydowanie więcej, więc ja w to wchodzę :).
A tak na serio, tu na GOLu napisane było że walka jest turowa, aż sprawdziłem na Steamie, napisali enigmatyczne "active turn-based combat", ale po filmiku wygląda mi na to, że cooldowna liczą jako te tury najwyraźniej. Tak czy owak opinie są różne, źle mi to nie wygląda, więc jak będzie na jakiejś promocji to to wciągnę.
Swoją drogą, rzuciłem garścią tytułów które wydawały mi się bardziej podobne do Grimoira, pierwszych M&M czy Wizardry 6-7 niż do Wizardry 8, a zapomniałem o Paper Sorcerer, które przecież właśnie od jakiegoś czasu ogrywam. Mniej podobna do Wizardry IV niż się spodziewałem, chociaż koncepcja samej historii jest od niej zapożyczona - w Wizardry IV [Paper Sorcerer] drużyna z Wizardry I [jacyś bohaterowie] zabijają [chwytają] złego czarnoksiężnika Werdnę [czarnoksiężnika no-name]. I właśnie jako ten czarnoksiężnik uwięziony w grobowcu [książce], próbujemy znaleźć drogę ku wolności, przebijając się przez kolejne poziomy, przywołując różne maszkary aby pokonać bohaterów i innych strażników starających się nas powstrzymać. Obie pozycje to system turowy, fazowy tak jak w reszcie Wizardry. Na tym jednak kończą się podobieństwa. W Wizardry IV mamy zafiksowane labirynty, masę przedmiotów robiących za puzzle rodem ze starych przygodówek (w nowe nie grałem, więc nie wiem czy to ewoluowało), za każdym razem inne potwory możemy przywoływać w jednym specjalnym miejscu na każdym poziomie, i tylko tam możemy zregenerować siły. Nie mamy wpływu na sposoby ataku naszych pupili. Natomiast w Paper Sorcerer towarzyszące potwory wybieramy raz, w każdej walce towarzyszy nam do trzech, a ponadto przywołać możemy jeszcze kilka zapasowych (nie w trakcie walki). Regenerować się można na różne sposoby, sami decydujemy o akcjach towarzyszy. Poziomy są banalne w konstrukcji, zawierają banalne sekrety, więc nie o eksplorację tu chodzi. Generalnie cała rozgrywka obraca się wokół walki, jak na taką statyczną formę całkiem przyjemnie zrealizowaną. I tak też oceniam generalnie tę grę: przyjemna, bez ochów i achów. Śnić się po nocach nie będzie, ale czas zmarnotrawiony przy niej pozytywnie.
A co do Wizardry 8, jej klątwą jest to, że nie ma drugiej gry do niej podobnej, nawet Wizardy 7 było inne, i to nie tylko przez ruch po siatce.

Grimoire to mi bardziej wygląda na podobny do Wizardry 6-7, niż do 8. Chyba że Tobie o inny aspekt chodzi niż rozgrywka.
Jeśli zaś chodzi po prostu o DC z walką turową, to tak na szybko wyszukując znalazłem jeszcze:
Might and Magic X: Legacy
Coldfire Keep
Stranger of Sword City
7 Mages
StarCrawlers
W żadną nie grałem, żeby nie było że się znam :).

Nie, pisząc o skarbcu miałem właśnie na myśli tę kratę po lewej, którą udało Ci się otworzyć. A pisząc o lesie miałem na myśli bodajże ten pierwszy las, w którym biegały te małe drzewce, bodajże w jego wschodniej części, na południe od jednej jaskini, była tabliczka z analogicznymi znakami jak w tej komnacie z kodami. Tabliczka zawierała o jeden znak więcej do rozgryzienia, nie było go na zwojach,

Na wyspie to była raczej świątynia wody, też zajęło mi dobrą chwilę ogarnięcie sposobu dostania się tam.

Z meteorytem było niełatwo, przyznaję, ale w końcu jak rozgryzłem o co chodzi, to liczyłem różnicę kroków lewa-prawa w danym kierunku, oznaczając na wszelki wypadek drogę fantami w miejscach gdzie wydawało mi się że jestem w linii prostej od punktu początkowego, aż dotarłem do danego miejsca. I tak nie trafiłem od razu, rozkopałem obszar coś tak 3x3 zanim to znalazłem. Ale fakt, bez mapy ten sekret był kłopotliwy. Ale do innych sekretów nie mapa nie była potrzebna, chociaż nie wszystkie odnalazłem. Nie ogarnąłem np. wielkiej komnaty z płytami naciskowymi, chyba 5x5, lokalizacja to bodajże skarbiec był, jeśli kojarzysz. Rozgryzłem kody jakie znajdywało się w różnych miejscach na zwojach, dzięki czemu otwarłem kratę po prawej (a także odnalazłem sekret w lesie), ale kraty po lewej nie otwarłem, znaków było znacznie więcej i nie znalazłem w tym żadnej logiki. Tak czy owak starałem się nie odpuszczać sekretów, skrzyń ze skarbami, itp., zwłaszcza że nigdy nie wiadomo było czy to nie jest niezbędnego do ukończenia gry.
Muzyka była tylko w menu - taki podniosły kawałek, dlatego możesz w grze jej nie pamiętać :). Gra dla mnie bardzo dobra, a takiego statusu nie ma za wiele pozycji na mojej liście.
Przy okazji, tak z ciekawości, dotarłeś do

@Blackthorn
Z włączonym Oldschool mode nie było możliwości bazgrać po mapie innej niż ew. papierowa ;). W jedynce zagadki były w zasadzie w ramach jednego poziomu rozgrywane, więc nie było obawy że się coś odległego w czasie przeoczy, ale w dwójce robiłem zrzuty niektórych wskazówek, których nie rozgryzłem w ramach najbliższych lokalizacji, bo map ręcznych też nie robiłem (w grach pokroju EoB, LoL czy właśnie LoG łatwo można nawigować bez mapy moim zdaniem).
Co do alchemika, trzeba pamiętać by nie zużyć danego składnika całkowicie, bo nie będzie z czego klonować, tak się przejechałem na miksturach podnoszących cechy, zużyłem kryształki których jest nie za wiele, i przez długi czas nie mogłem znaleźć chociażby jednego egzemplarza, aby "naturalnie" odbudować zapasy.
W Skyrima kiedyś oczywiście zagram, ale ponieważ nie nastąpi to w ciągu najbliższych 2-3 lat, to chyba będę celował w zakup tej wersji Special Edition, jeśli cena zejdzie na promocjach do jakichś 20 PLN.

Zwróć uwagę, że w M&M 6-8 (w 9 nie wiem, nie grałem) można walczyć zarówno w trybie rzeczywistym, jak i turowym. Osobiście preferowałem turowy, chyba że salwowałem się ucieczką, to wtedy w trybie rzeczywistym.
Załatw wszystkim umięjętność posługiwania się łukami, niezależnie od klasy.
Jeśli zabierzesz się za LoGi, to zdecydowanie najpierw jedynkę, wprowadzi Cię odpowiednio w styl gry, bo to zupełnie inna bajka niż M&M czy W8, a jest mniej skomplikowana dla początkującego od dwójki.
Bogas polecał Skyrima, ja nie grałem, ale polecę poprzednie dwie części, Morrowinda i Obliviona (ogólnie zjeżdżanego, ale dla mnie gra ma klimat). Tylko to są gry dla obieżyświatów, nie każdy to lubi (się nie znają i już :).
@Blackthorn
A przy przechodzeniu dwójki to polecam robić notatki
Ja poszedłem z duchem czasu, i robię zrzuty ekranu, tak ze staroci, jak i tych nowszych gier :). Ewentualnie ze zrzutów robię jakieś spisy, jak np. w ostatnio zaliczonym Starflight spisywałem w Excelu współrzędne układów gwiezdnych czy lokalizacji na planetach.

Moja przygoda z tą skończyła się naście lat temu w jakiejś okrągłej komnacie, wskoczyłem tam albo zjechałem, kogoś zmłóciłem, po drugiej stronie była jakaś platforma, ale nie chciała zjechać. Nie mogłem się cofnąć ani pójść dalej, tylko robić sobie salta w płytówcew tejże komnacie :). Podziękowałem grze. Wersja była kradziona, dopiero wchodziłem wtedy w legalny świat, więc może mi się należało :). Teraz mam wersję TopSeller za grosze, kiedyś może uda mi się za to zabrać.

Jeśli chodzi o części 3-5, jedną z standardowych technik było robienie "ścieżki zdrowia", czyli regularne obskoczenie kilku miejsc - fontanny które przywracają zdrowie, mana, siła czy szybkość. Niektóre podbijały mana o określoną liczbę niezależnie od naszego aktualnego stanu o ile ten nie był = max, więc czasem rzucałem jakiś prosty czar żeby obniżyć mana i dostać wartość przekraczający ten max. W późniejszej rozgrywce ustawiałem punkty portali przy niektórych takich ciężej dostępnych, a sypiących dobrodziejstwami miejscach. Naturalnie ścieżka zdrowia ewoluowała z czasem, jak odnajdywałem lepsze lokalizacje. Starałem się też optymalizować ją, żeby jak najmniej doby zużyć na jej zaliczenie, w tym celu korzystałem m.in. z portali w miastach, czy nawet kolejek w kopalniach (wszystkie dopalacze działały 24h ale nie dalej jak bodajże do 3 AM).
Porada: jak najszybciej nauczyć się umiejętności wymaganych do poruszania się na możliwie wszystkich typach ukształtowania terenu, o których pisał SpecShadow. Szczegóły co do wymaganej ilości członków drużyny z umiejętnością są w manualu.
W częściach 6-8 robiłem podobnie jeśli chodzi o ścieżki zdrowia, tyle że w dużo mniejszym zakresie, ale tutaj ulubionym miejscem była świątynia. W późniejszych etapach to wyglądało tak, że w miejscu w którym dokonywałem łupieży ustawiałem punkt Lloyda, wypruwałem się szybko z zapasów mana waląc na prawo i lewo co miałem najmocniejszego, na rezerwach skok portalem miejskim do świątyni i powrót Lloydem - a później znów bezlitośnie najmocniejszymi czarami smażyłem wszystko naokoło.
Rada na 6-8 - nie brać złodzieja, pułapki brać na twarz i leczyć, aż do zdobycia Telekinezy, później otwierać skrzynie tylko na odległość. W 7-8 wędrować ciemną stroną mocy :).
Części 9 i X jeszcze przede mną, abym mógł zamknąć serię. Odświeżyłbym też chętnie VI, bo w tę część grałem najdawniej, ale tyle innych zaległości mam, że nie wiem kiedy miałbym to zrobić.

Jedynkę porzuciłem tuż przed końcem, było chyba z 5 szamanów do usieczenia, gdzieś po 3 znudziło mi się (żałuję że nie zachowałem save'a, bo mógłbym zakończyć grę i mógłbym w CV wpisywać że ukończyłem Gothica, a tak mam tylko że grałem :). G2 zaliczyłem, ale jak wyszła Noc Kruka, to nie byłem w stanie przemóc się by przebijać się od nowa, i odbiłem się praktycznie na samym początku.
Co do taktyki w G2, ładowałem w cechy, nic w umiejętności walki, bo wcześnie odkryłem jakiegoś buga, dzięki któremu naciskając naprzemiennie bodajże W i D (albo kursory Góra i Prawo, nie pamiętam jak w to grałem i czy była możliwość konfigurowania układu klawiszy) i bodajże mając wciśnięty przycisk ataku, Bezimienny młócił bronią niczym Generał Grievous w starciu z Obi Wan Kenobim. Wywabiając pojedynczo, rozwalałem dużo silniejszych orków - jeśli tylko przerwał blokowanie, obrywał, więc przechodził na blok i tak do jego zejścia. Działało nawet z bossami. A wilki chyba nawet nie blokowały.
W kolejne odsłony ani Riseny nie grałem, ale pograłbym chętnie, bo dla mnie były te gry - przynajmniej do pewnego momentu - wciągające (ale ja lubię te dla większości nudne TESy i takie tam obieżyświatowe gry).

W kwestii LoL-a, na początku w Białej Wieży próbowałem eksterminować duchy, ale powracały szybciej niż byłem w stanie zregenerować siły, więc stwierdziłem że muszę się przebijać przez nie. Jak zapędziłem się w jakiś ślepy zaułek, to miałem pozamiatane, w kolejnym biegu wybierałem inną ścieżkę, aż dotarłem do większej przestrzeni, gdzie jakoś łatwiej szło manewrować pomiędzy wrogami by zdobyć co było do zdobycia. Później powrót na skróty przez zapadnię, aby nie brnąć do schodów.
Co do EoB3, nie pamiętam większych problemów z respawnem, jestem wręcz przekonany, że przynajmniej część lokacji (zwłaszcza tych dużych hubów) szło całkowicie wyczyścić przechodząc przez nie jednokrotnie.
@drenz
Ja ogólnie nie lubię respawnu wrogów w grach.
Ja tam ogólnie nie lubię wrogów w grach :).

Ej, to tak jak ja! Prawie... no może nie do końca prawie :). Ze trzy tygodnie temu kupiłem lapka, ale Wiedźmin to mi na nim raczej nie pójdzie. Zakładałem sobie, że po 16 latach kupię nowy komputer do gier (co prawda w międzyczasie 9 lat temu kompa wygrałem, no ale to mnie nic nie kosztowało). Miałem stacjonarkę wziąć, ale póki junior śpi w sypialni gdzie mam biurko, to mija się to z celem. Chciałem wziąć lapka do gier, ale jak zobaczyłem ceny porównując z wymaganiami przykładowego W3, to odpuściłem i wziąłem budżetowego :). Generalnie starałem się zdążyć z darmową aktualizacją do Windowsa 10, cel zrealizowany, oszczędziłem na OS'ie.
W weekend udało mi się skończyć Bard's Tale III, najsłabsza część wg mnie. Odpuściłem sobie próby w importem z poprzedniczek, nie grałem też w wersję dodaną do The Bard's Tale [2004] bo była paskudna, grałem na wersji DOSowej. W pewnym momencie zauważyłem że gra kroi mnie z doświadczenia, a mianowicie postaciom które miały więcej niż ~16,7 mln punktów doświadczenia (dokładnie to 32 bity punktów :) zamiast dawać 600 tys. PeDesi, to ścinało im dokładnie do poziomu tych 32 bitów. Musiałem wyrzucać z drużyny każdego, kto dotarł do tej liczby przed odbieraniem nagrody. Jako że gra oszukała mnie, to później ja oszukałem ją i byliśmy kwita. Teraz mogę spokojnie czekać na dobrą promocję na Bard's Tale IV.
Wczoraj udało mi się pograć w Starflight, na razie jestem oczarowany, chociaż udało mi się tylko załogę stworzyć, trochę wytrenować, kupić luki ładunkowe + paliwo, i polecieć na pobliską planetę zebrać minerałów na sprzedaż. Na razie nie wiem ile w tym jest tego cRPG-a, możliwe że niewiele, ale gra póki co intrygująca, po przeczytaniu manuala takiego trochę Mass Effecta 0 wyczuwam. Póki co nie ma większego zarysu fabuły, nikt zły nie najechał świata, a my jesteśmy po prostu odkrywcami. Zobaczę jak to się dalej potoczy.

Ja wciągnąłem ten zestaw ze względu na Dungeon Guardiansów oraz na The Warlock of Firetop Mountain i z innej beczki na Warhammer: End Times - Vermintide.