D3s11ny

Moim zdaniem takim kolorem jest jasny szary ponieważ przytłacza oraz w wielu przypadkach przypomina zachmurzone niebo przed wigilią i czasem rozpakowywania prezentów

Skoro tyle osób chwali się swoimi pracami to nie zamieżam być gorszy :)
Proszę o szczerą opinie.

Flota drakkarów sunęła wolno po wodzie w kompletnej ciszy przerywanej jedynie od czasu do czasu okrzykami wskazującymi kierunek. Kari siedząc na dziobie statku ostrzyła swój miecz. Była to średniej postury kobieta z długimi czarnymi włosami i zielonymi oczami. Koło niej leżał wielki wilk Gram, zwierz miał czerwone oczy i czarną sierść.
- Gotowa? – rzekł Ull podchodząc. Był to potężnie zbudowany mężczyzna z gęstą brodą i niebieskimi oczyma.
- Oczywiście- odparła Kari.
- Jak sądzisz, jak to będzie z tą walką?
-Oby Klan Kruka rzeczywiście był tak dobry w boju jak mówią, inaczej bardzo się zawiodę –zaśmiała się Kari.
- Mam nadzieję - roześmiał się – Ostatnia walka z Klanem Białych Wilków była mało satysfakcjonująca, zobaczymy czy ten cały Eivor to naprawdę taki wyśmienity wojownik.
- Zaszczyt walki z Eivorem przypadnie jedynie wodzowi – rzekła z przekorą Kari – Czyli mnie.
- PRZYGOTOWAĆ SIĘ DO ZEJŚCIA NA LĄD! – zakrzykną Orn.
- Chyba czas na pogaduszki się skończył – powiedziała Kari wstając.
- Nareszcie, bo już zaczynało mi się nudzić.
Wszyscy wyskoczyli z łodzi na suchy ląd Fronburga. Kari stanęła przed wojownikami z Gramem przy nodze.
- Pamiętajcie – zaczęła – Zabijamy wszystkich bez wyjątków, przydadzą nam się tylko martwi.
Wojownicy ruszyli pędem w stronę osady, a chwilę później rozpętało się istne piekło. Kari od razu wraz z Gramem pobiegła w stronę chaty wodza. Gdy dobiegli do domu nad drzwiami był wielki napis:

Det er ingen bedre bagasje enn sunn fornuft og et klart sinn

(Nie ma lepszego bagażu niż zdrowy rozsądek i czysty umysł)

Kari wyważyła drzwi i weszła do środka, zobaczyła Atila syna Eivora szykującego się do bitwy.
- Ty nie jesteś Eivorem – stwierdziła Kira.
- Zapewniam, że jestem równie waleczny co on – odpowiedział dobywając topora – przekonasz się.
Atil ruszył w stronę Kari, ta wyjęła miecz a następnie rzuciła go w kierunku wikinga, uchylił się, lecz w tym samym momencie zaatakował go Gram gryząc go w nogę, Atil odciął mu łeb, lecz on jakby nigdy nic wrócił spokojnie do Kari. Wiking patrzył na to z niedowierzaniem…
- Nie da się zabić co już jest martwe – rzekła ze spokojem Kari
- Kim jesteś? – zapytał z przerażeniem Atil.
Skóra na nogach Kari zaczęła gnić po czym spadła zostawiając tylko kości.
- Kari z Nostordu znana również jako Hel –powiedziała podchodząc - królowa Helheimu i bogini śmierci. – rzekła po czym wyciągnęła miecz i zabiła Atila.