certaindeath

Rozdział 1: Kathy

Mały oddział terrorystów porwał zakładniczkę. Amerykanie otrzymali film, na którym #11 młoda dziewczyna ze skrępowanymi rękoma i zaklejonymi ustami patrzy w lufę pistoletu. Następnie dwaj bandyci wygłaszają swoje żądania #20: „Oddziały amerykańskie mają wynieść się z Angoli albo dziewczyna zginie” – koniec nagrania.
Na odprawie przekazano potrzebne dane, zakładniczką była Amerykanka od sześciu lat mieszkjąca w Angoli, pracująca jako pielęgniarka pomocy humanitarnej.
Padła decyzja – do akcji miały wkroczyć dwa oddziały taktyczne. #30 Pierwszy – trzyosobowy – w skład którego wchodzili Butcher, Sylvia Sachs i ona – Kathy Waugh. #24 Kathy była w wojsku od 4 lat. Służba w Angoli zaowocowała pierwszymi poważnymi akcjami zagranicznymi na jej koncie.
Była zadowolona, że miała przy sobie Butchera. Był dobrym towarzyszem. Na misji stanowił mały mobilny magazyn amunicji. Podobało jej się również to, że włączono ją do oddziału ze starszą i bardziej doświadczoną koleżanką. Sylvia dowodziła ich oddziałem bardzo sprawnie i była świetnie wyszkolonym wojownikiem.
Kathy nie mogła powiedzieć, że czuła się bezpiecznie – taka natura tego zawodu – ale jeśli ktoś miał chronić jej tyłek, dobrze że byli to Sylvia i Butcher.
Czekali przed frontowymi drzwiami gotowi do wejścia. Drugi oddział miał obejść budynek i dać sygnał rozpoczynający akcję. Terrorystów było za mało, aby mogli obstawić front i tył. W trakcie oczekiwania Kathy rozmyślała nad bieżącą sytuacją ich służb w regionie.
Wojsko amerykańskie odnosiło ostatnio znaczące sukcesy i szala wojny przechylała się na ich stronę. Codzienne odprawy owocowały w dobre wieści. Tylko w tym miesiącu ujęto Johna Mwalilwę – człowieka numer dwa na drabinie dowódczej terrorystów, zniszczono osiem cystern wiozących paliwo, z którego terroryści czerpali zyski.
Oczywiście im więcej dobrych wieści na ich codziennych odprawach – tym więcej akcji odwetowych takich jak dzisiejsze porwanie.
Wojna bywa długa i ciężka, ale walczyli w słusznej sprawie. Kathy zamierzała odbić pielęgniarkę, aby ta mogła bezpiecznie wrócić do ojczyzny. Zamierzała dać dowódcy kolejne dobre wieści do powtórzenia na porannej odprawie.

Rozdział 2: Sal
#17 Sal chciał się upewnić, że wszyscy wiedzą co mają robić. #18 Saper Joao uzbrajał ładunek, który miał zamontować w tylnym wejściu do domu. Ktoś tamtędy wejdzie i ten ktoś zginie. Przecież nie mogli oddać zakładniczki tak łatwo.
Kazał dwóm pozostałym żołnierzom obstawić wejście frontowe i po cichu liczył, że tam zginą. Nie chciałby, aby wyjawili Amerykanom, gdzie znaleźć ich obóz szkoleniowy.
Powiedział, że zamierza przenieść zakładniczkę na górę tłumacząc, że nie ma sensu jej trzymać w centrum walk. Żywa była więcej warta. #7 Przerzucił dziewczynę przez ramię i wniósł po schodach. Posadził ją na skrzyni i zerwał taśmę z jej ust #5.
– Dwa miesiące – powiedział. – Równo za dwa miesiące musisz nawiązać kontakt z Ferreyem.
– Przecież wiem o tym doskonale – odpowiedziała. – Powtarzaliśmy ten scenariusz setki razy.
– Powtarzaliśmy ten scenariusz setki razy, ale to nie ty ryzykujesz życiem, aby się ziścił. Opowiedz mi go jeszcze raz.
– Za dwa miesiące spotkam się z Ferreyem i przekażę mu, że dowództwo nad oddziałami północnymi przejmuje Haffan. Potrzebujemy 16 cystern. Ma je dostarczyć nie jak zazwyczaj na stację Petrogas na południu Luandy, ale pod samą granicę. Stacja Petrogas nie będzie więcej używana do wymian.
– A broń?
– Broń jest najważniejsza. Dostawy dla Haffana mają być dwa razy większe. Pomścimy Johna Mwalilwę.